Η δεύτερη δικογραφία για τον «αμαρτωλό» ΟΠΕΚΕΠΕ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου

Προβλήματα που ως τις ευρωεκλογές του 2024, όταν το κυβερνών κόμμα έχασε δέκα ποσοστιαίες μονάδες, κρύβονταν «κάτω από το χαλί» καθότι η εξουσία αποτελεί τον υπ’ αριθμόν ένα ομογενοποιητικό παράγοντα. Το τοπίο ενδιαμέσως, άλλαξε σημαντικά. Οι χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις, αφενός, η αδυναμία επικοινωνίας με την κοινωνία συνολικά –αν θέλετε να μιλήσουμε με τεχνικούς όρους η αποξένωση από παραδοσιακά νεοδημοκρατικά κοινά- όπως επίσης και η περιρρέουσα αίσθηση ότι υπάρχει μια «κλειστή ομάδα», που δεν ευνοεί την… κοινοβουλευτική κινητικότητα, δημιούργησαν, με τους παρόντες όρους, ένα εκρηκτικό μείγμα.

Η αλήθεια είναι ότι η δεύτερη δικογραφία για το «αμαρτωλό» σύστημα διαχείρισης των αγροτικών επιδοτήσεων, συνδέεται μεν με παράνομες παρεμβάσεις, δεν συνδέεται ωστόσο με τον πυρήνα της κομπίνας, δηλαδή με τα εικονικά βοσκοτόπια. Εκείνα που ο Κρητικός ή άλλος κτηνοτρόφος δήλωσε στη Μύκονο, σε περιοχές Natura, ή ακόμα και σε στρατιωτικά αεροδρόμια. Αποκομίζοντας, μάλιστα, οικονομικά οφέλη που μετασχημάτιζε σε πολυτελή αυτοκίνητα ή εν γένει σε τρυφηλό βίο, στερώντας μάλιστα πόρους από δικαιούχους που μάτωναν και ματώνουν για την επιβίωσή τους και για την επιβίωση της πρωτογενούς παραγωγής.

Λέει ο λαός μας, «ακριβός στα πίτουρα και φθηνός στ’ αλεύρι». Κάπως έτσι συνέβη στη δεύτερη φάση, σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις, χωρίς (το επαναλαμβάνω) να υποστηρίζω ότι δεν υφίσταται θέμα. Υφίσταται, αλλά… άλλης κοπής –εξ ου και κάποιες από τις προς διερεύνηση υποθέσεις, ενδέχεται να αρχειοθετηθούν.

Ας μείνουμε λίγο παραπάνω στα τελευταία γεγονότα. Η αρχική απόφαση του Μεγάρου Μαξίμου να αρθεί η ασυλία των βουλευτών που αναφέρονται στη δεύτερη δικογραφία Κοβέσι, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις –αρχικά τουλάχιστον- και χωρίς εμφανή στρατηγική, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Μπήκαν όλα στο ντορβά. Από το αν θα περιληφθούν στα ψηφοδέλτια του κόμματος οι διερευνώμενοι από τη Δικαιοσύνη νεοδημοκράτες βουλευτές, από το τι σημαίνει ρουσφέτι και πόσο νομιμοποιείται, από το ποια είναι τα κίνητρα της Λάουρα Κοβέσι (!) ως το αν ανανεώθηκε ή όχι η θητεία της… Παπανδρέου.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά: Η κυβέρνηση ευρισκόμενη σε θέση άμυνας, υποστήριξε ότι είναι μάλλον παράδοξη η «σαλαμοποίηση» των δικογραφιών. Μόνο που η εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού θεσμού, εξήγησε ότι δεν πρόκειται περί σατανικού σχεδίου αλλά περί αδήριτης ανάγκης, δεδομένου ότι, σε ό,τι αφορά το σκέλος των νόμιμων ακροάσεων δουλεύει παρέα με έναν και μόνο αστυνομικό που της έχει διατεθεί. Υποστηρίχθηκε, επίσης, ότι δεν υπάρχει ανανέωση θητείας των Ελλήνων ευρωπαίων εισαγγελέων με βάση την απόφαση του Κολλεγίου των Ευρωπαίων Επιτρόπων, αλλά τον τελικό λόγο έχει το Δικαστικό Συμβούλιο. Με βάση ποια δεδομένα, από τη στιγμή που είναι απολύτως αποξενωμένο από «τα έργα και τις ημέρες» των ευρωπαίων εισαγγελέων, για τη δουλειά των οποίων πλήρη εικόνα έχει μόνο το Λουξεμβούργο, στο οποίο λεπτομερώς αναφέρονται. Άλλωστε, μιλάμε για ανανέωση θητείας και όχι για νέες προσλήψεις, τις οποίες εισηγείται το Δικαστικό Συμβούλιο αλλά όχι με δεσμευτικούς όρους.

Εδώ θα κάνουμε μια παρένθεση, για το περίφημο ρουσφέτι και τη συζήτηση που πυροδότησε. Ασφαλώς δε συμμερίζομαι την άποψη ότι όλα επιτρέπονται στον πολιτικό –ελέω κρατικής γραφειοκρατίας, γιατί αυτό είναι ένα θεώρημα χωρίς κανόνες που επαφίεται στη λογική και την ηθική του διαμεσολαβούντος. Ωστόσο, εκεί που το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθούσε να επιτύχει την παλινόρθωση του αφηγήματος περί «διαχρονικής παθογένειας», αίφνης είδε στη δημοσιότητα μια ανάρτηση εξωκοινοβουλευτικού υπουργού με τίτλο «κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών;». Παρότι η απάντηση είναι αυτονόητη, σημασία έχει αφενός η συγκυρία (timing κατά τους Αγγλοσάξονες) αλλά και η ουδετερότητα… εκείνου που διατυπώνει το ερώτημα. Επειδή τίποτε από αυτά δε συνέτρεχε, ξεσηκώθηκε κοινοβουλευτική θύελλα. Σταχυολογώ απολύτως ενδεικτικά:

- Ο Γιάννης Οικονόμου –άλλοτε εξ απορρήτων του Μεγάρου Μαξίμου- άνοιξε το χορό λέγοντας ότι «αυτός που τα λέει αυτά, δεν έχει επαφή με τη ζώσα και δρώσα πραγματικότητα».

- Ο Μάκης Βορίδης δήλωσε ότι «κάποιοι των οποίων η νομιμοποίηση προέρχεται από τον πρωθυπουργό, του οποίου η κυβέρνηση αντλεί νομιμοποίηση από τους βουλευτές, δεν μπορούν να ανοίγουν έτσι συζητήσεις», προσθέτοντας «καλό είναι να μην κάνει κριτική αφ’ υψηλού».

Δεν λέω ότι επίκειται ο κακός χαμός. Εκκρεμεί και η συνεδρίαση της ΚΟ του κυβερνώντος κόμματος- λέω όμως ότι οι νεοδημοκράτες βουλευτές (μάλλον και ορισμένοι υπουργοί) έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα πράγματα είναι σκούρα και ότι η μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι κατά βάση… στην απ’ έξω.

Τι σημαίνει είναι σκούρα; Πρώτα απ’ όλα, το κλίμα είναι βαρύ στην κοινή γνώμη λόγω των διευρυνόμενων σκανδάλων και του ερωτήματος που τίθεται επιτακτικά ως προς τη λειτουργία του Κράτους Δικαίου: Η νέα παρουσία της Λάουρα Κοβέσι στην Αθήνα συνοδεύτηκε από «κεραυνούς» που εξαπολύθηκαν από το πόντιουμ των Δελφών, όπου είπε συνοπτικά τα εξής: ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ακρωνύμιο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών σχέσεων. Όποιος διαφωνεί (για την ανανέωση της θητείας των ευρωπαίων εισαγγελέων) να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αν κάποιος διαπράξει απάτη στην Ελλάδα, επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος. Πώς είναι δυνατόν αυτό; Όλα αυτά, αθροιζόμενα και με τον προβληματισμό που τροφοδοτείται από τα άλλα ανοικτά μέτωπα (Τέμπη – υποκλοπές), έρχονται και «κουμπώνουν» με μια δυσβάσταχτη καθημερινότητα, τουλάχιστον για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Η κυβέρνηση βρίσκεται απέναντι, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση. Διαρροές προς τα δεξιά και αριστερά (ενώ ακόμη δεν έχουν επισήμως συγκροτηθεί τα αναμενόμενα νέα κόμματα) και μαύρες τρύπες σε συγκεκριμένες ηλικιακές και επαγγελματικές κατηγορίες που καταγράφηκαν (και έκτοτε δεν έχουν θεραπευτεί) στην κάλπη των ευρωεκλογών. Τρία ενδεικτικά στοιχεία ως προς το τελευταίο:

- ΝΔ στους ελεύθερους επαγγελματίες 44,7% το 2023, 28,2% στις ευρωεκλογές

- ΝΔ 27,6% στους 25-34 ετών το 2023, 15,8% στις ευρωεκλογές.

- ΝΔ 34,1% στους 35-55 ετών το 2023, 23,8% στις ευρωεκλογές.

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι εμφανώς στοχευμένα, όπως και τα υπόλοιπα που σχεδιάζονται. Μένει να δούμε, αν είναι επαρκή για να αλλάξουν τη μεγάλη εικόνα.

Διαβάστε επίσης