Γιώργος Σουφλιάς - ο «Σαρακατσάνος» που σφράγισε τη ΝΔ - Η πολιτική του πορεία, η διαγραφή από τη ΝΔ

Ο πρώην υπουργός και ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Σουφλιάς, έφυγε από τη ζωή στα 85 του, το πρωί της Παρασκευής 5 Ιουνίου 2026, κλείνοντας έναν ολόκληρο κύκλο της μεταπολιτευτικής Κεντροδεξιάς.

Έφυγε όπως έζησε όλα τα τελευταία χρόνια. Χωρίς θόρυβο, μακριά από τις κάμερες, σε μια απόσταση που ο ίδιος είχε επιλέξει από το 2009 και μετά. Ο Γιώργος Σουφλιάς πέθανε σε ηλικία 85 ετών, ύστερα από σοβαρά προβλήματα υγείας και τακτικές αιμοκαθάρσεις που τον είχαν κρατήσει μακριά από τη δημοσιότητα. Μαζί του φεύγει ένα ολόκληρο κεφάλαιο της Νέας Δημοκρατίας - η εποχή των ανθρώπων που δεν πέρασαν απλώς από την παράταξη, αλλά την καθόρισαν.

Από την Αγία Τριάδα Φαρσάλων στη Λάρισα

Γεννήθηκε το 1941 στην Αγία Τριάδα Φαρσάλων. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και άνοιξε γραφείο στη Λάρισα, εκεί όπου χτίστηκε αργότερα η εκλογική του αντοχή. Η τεχνική κατάρτιση δεν ήταν βιογραφική λεπτομέρεια. Διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε αργότερα τα έργα, τις υποδομές, τη δημόσια διοίκηση.

Στην πολιτική μπήκε μετά την πτώση της Χούντας. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λάρισας το 1974 με τη Νέα Δημοκρατία και επανεκλεγόταν αδιάλειπτα: το 1977, το 1981, το 1985, στις δύο αναμετρήσεις του 1989, το 1990, το 1993 και το 1996. Αργότερα θα έβγαινε και βουλευτής Επικρατείας. Η Λάρισα ήταν το σπίτι του και η βάση του - με ισχυρή Σαρακατσάνικη ταυτότητα.

Ο υπουργός όλων των προέδρων

Είχε μια σπάνια ιδιότητα στο γαλάζιο οικοσύστημα: τον αξιοποίησαν όλοι οι πρόεδροι. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τον έκανε υφυπουργό Εσωτερικών την περίοδο 1977-1980, ο Γεώργιος Ράλλης υφυπουργό Συντονισμού το 1980-1981. Στην οικουμενική κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη χρημάτισε για λίγο «τσάρος της οικονομίας», αναλαμβάνοντας το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας το 1989.

Ακολούθησε ο πυρήνας της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με την οποία ήρθε ιδιαίτερα κοντά. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών το 1989-1990, υπουργός Τουρισμού το 1990 και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από το 1991 έως το 1993.

Η βαρύτερη πολιτικά περίοδός του ήρθε μετά το 2004. Από τον Μάρτιο του 2004 έως τον Οκτώβριο του 2009 κράτησε το ΠΕΧΩΔΕ στις κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή, λειτουργώντας ουσιαστικά ως σκιώδης αντιπρόεδρος και μέλος της περίφημης «κυβερνητικής επιτροπής», της κλειστής ομάδας υπουργών που δούλευε σαν μικρό υπουργικό. Επί των ημερών του προχώρησαν η Ιόνια Οδός, μεγάλα τμήματα της Εγνατίας Οδού, η αναβάθμιση του ΠΑΘΕ, έργα στο Μετρό Αθήνας και Θεσσαλονίκης, καθώς και οι προσπάθειες για δασικούς χάρτες και κτηματολόγιο. Την ίδια ώρα βρέθηκε στο επίκεντρο της σφοδρής σύγκρουσης με τον εκδότη και κατασκευαστή Γιώργο Μπόμπολα για τον «Βασικό Μέτοχο».

Οι δύο μάχες για την ηγεσία

Δύο φορές διεκδίκησε την κορυφή και τις δύο έχασε. Το 1996 αποφάσισε να αλλάξει πίστα και να κεφαλαιοποιήσει το status του μετά την αποτυχία του Μιλτιάδη Έβερτ να κερδίσει τον Κώστα Σημίτη - τον πρωθυπουργό που ξεκίνησε τη θητεία του με τη νύχτα των Ιμίων. Έχασε όμως από τον Έβερτ στη διαδικασία εντός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Το 1997 ήρθε η δεύτερη απόπειρα, στο τέταρτο συνέδριο. Ως εκπρόσωπος της μητσοτακικής πτέρυγας ήλπιζε σε καλύτερη τύχη. Κι όμως οι καραμανλικοί δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη: με επισπεύδοντες τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, τον Γιάννη Κεφαλογιάννη και τον Αχιλλέα Καραμανλή προέκυψε η λύση του Κώστα Καραμανλή, που είχε τη στήριξη των «λοχαγών». Ο Σουφλιάς πέρασε στον δεύτερο γύρο, αλλά η δεξαμενή του Έβερτ έγειρε την πλάστιγγα. Δεν θα γινόταν ποτέ πρόεδρος.

Η διαγραφή και το «καλώς όρισες σπίτι σου»

Η ρήξη με τον Καραμανλή δεν άργησε. Με αφορμή τη στάση της ΝΔ σε τροπολογία της κυβέρνησης Σημίτη για τις ΔΕΚΟ, ο νέος πρόεδρος έκανε κίνηση πυγμής. Το 1998 διέγραψε μαζί τον Σουφλιά, τον Στέφανο Μάνο, τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, τον Αναστάση Παπαληγούρα, τον Πέτρο Τατούλη και τον Νίκο Κάκκαλο, ενώ έθεσε «υπεράνω κόμματος» τον επίτιμο πρόεδρο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Ακούστηκαν πολλά για κόμμα Σουφλιά-Μάνου-Κοντογιαννόπουλου. Κανένα σενάριο όμως τελικά δεν ευοδώθηκε. Ο Σουφλιάς ιδιώτευσε, μέχρι που το 2001 δέχθηκε το κέλευσμα της επιστροφής. Η ιστορική φράση «Γιώργο, καλώς όρισες σπίτι σου» ειπώθηκε από τον Καραμανλή από το βήμα του πέμπτου συνεδρίου - κομμάτι της προσπάθειας να ενοποιηθεί η παράταξη πριν από τον θρίαμβο του 2004.

Στον χαιρετισμό που απηύθυνε προς το συνέδριο, ο κ. Σουφλιάς ξεκαθάρισε ότι δεν διαπραγματεύτηκε την επιστροφή του στη Ν.Δ. «Ήρθα χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τον πρόεδρο του κόμματος, χωρίς όρους και προϋποθέσεις», ενώ απέδωσε την κίνησή του στην ανταπόκριση των συνέδρων. «Η προχθεσινή πολιτική τοποθέτηση του Κ. Καραμανλή αλλά και η δική σας ανταπόκριση με έπεισαν πως όλοι έχουμε τη διάθεση να φτιάξουμε ένα ευρύτερο ανοιχτό κόμμα», είπε ο Θεσσαλός πολιτικός που έκλεισε την ομιλία του λέγοντας ότι είναι παρών στον αγώνα της νίκης της Ν.Δ.

Στη δευτερολογία του τότε, ο Κώστας Καραμανλής δήλωσε πως «σπάνια έχει βιώσει ένα τόσο ενωτικό κλίμα», ενώ χαρακτήρισε τη Ν.Δ. «δύναμη εμπιστοσύνης». Κλείνοντας το συνέδριο, κάλεσε τους συνέδρους «όλους και όλες μαζί» να προχωρήσουν για να υλοποιήσουν το όραμα της Ν.Δ. για τη Νέα Ελλάδα.

Η σιωπηλή αποχώρηση

Το τέλος ήρθε με τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009. Είχε εκλεγεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, όμως την επομένη της ήττας ανακοίνωσε ότι αποχωρεί και ότι δεν θα ορκιστεί βουλευτής. Κάποιοι του χρέωσαν τη βασική εισήγηση υπέρ των πρόωρων εκλογών που αποδείχθηκαν ατυχής για τη ΝΔ. Στην ανακοίνωσή του υπερασπίστηκε τη διαδρομή του, επιμένοντας ότι πολιτεύθηκε 35 χρόνια με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και το συμφέρον της παράταξης.

Από εκεί και πέρα επέλεξε τη σιωπή. Επέστρεψε στη Λάρισα και δεν επιδίωξε ποτέ ρόλο σχολιαστή της παράταξης που υπηρέτησε. Ήταν αυστηρός, κλειστός, συγκρουσιακός, αλλά και μεθοδικός και εργασιομανής - ένας άνθρωπος που κράτησε δική του γραμμή και πλήρωσε γι' αυτήν πολιτικό κόστος.

Διαβάστε επίσης