Άδωνις Γεωργιάδης: Το γράμμα ασθενή που ευχαριστεί το ΕΣΥ - «Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα»
«Το ΕΣΥ είναι πάντα δίπλα μας με τους ανθρώπους του όταν το χρειαζόμαστε» ανέφερε ο υπουργός Υγείας
Snapshot
- Ένας ασθενής μοιράστηκε την προσωπική του εμπειρία με τη νοσηλεία και τη φροντίδα που έλαβε στο Τζάνειο Νοσοκομείο, εκφράζοντας βαθιά ευγνωμοσύνη προς το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
- Η κατάσταση του ασθενούς επιδεινώθηκε γρήγορα μετά από κρίσιμη χειρουργική επέμβαση και μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όπου έλαβε συνεχή φροντίδα.
- Ο ασθενής ανέκτησε τις αισθήσεις του βλέποντας τα πρόσωπα των γιατρών και νοσηλευτών που τον φρόντισαν, τα οποία χαρακτήρισε αξέχαστα και γεμάτα αγάπη και ανθρώπινη ζεστασιά.
- Η εμπιστοσύνη που έδειξε προς το προσωπικό της ΜΕΘ ήταν απόλυτη, αναγνωρίζοντας την αδιάλειπτη παρουσία και υποστήριξη τους σε κρίσιμες στιγμές.
- Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης προώθησε την επιστολή ως παράδειγμα της σημαντικής συμβολής του ΕΣΥ και του προσωπικού του Τζανείου Νοσοκομείου στη φροντίδα ασθενών.
Μια προσωπική μαρτυρία για τις δύσκολες στιγμές που έζησε μέσα στο νοσοκομείο και την καθοριστική παρουσία των γιατρών και των νοσηλευτών του Τζανείου μοιράστηκε ένας ασθενής, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του προς το προσωπικό που, όπως περιγράφει, στάθηκε στο πλευρό του όταν η κατάστασή του επιδεινώθηκε.
Την επιστολή δημοσίευσε ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, στον λογαριασμό του στο Χ, πρώην Twitter, αναδεικνύοντας όσα περιγράφει ο ασθενής για τη νοσηλεία του, την παραμονή του στη ΜΕΘ και τη στιγμή που ανέκτησε τις αισθήσεις του.
Στην επιστολή του, ο ασθενής αναφέρεται στην κρίσιμη χειρουργική επέμβαση που προηγήθηκε, αλλά και στη μεταφορά του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου, όπως περιγράφει, η κατάστασή του επιδεινώθηκε μέσα σε λίγα λεπτά.
«Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά η κατάστασή μου άρχισε να επιδεινώνεται. Η αναπνοή μου γινόταν όλο και πιο δύσκολη, το ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι χανόμουν… παρέδωσα το πνεύμα μου στον Θεό και το σώμα μου στους ανθρώπους της ΜΕΘ», γράφει.
Ο ίδιος κάνει λόγο για μια στιγμή απόλυτης εμπιστοσύνης προς τους ανθρώπους που βρίσκονταν δίπλα του, σημειώνοντας πως, παρά το γεγονός ότι δεν θυμάται ποιος έκανε τι, θυμάται την παρουσία ολόκληρου του προσωπικού.
«Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Θυμάμαι όλους σας γύρω μου. Όλους. Δεν θυμάμαι ποιος έκανε τι. Θυμάμαι όμως ότι κανείς δεν έφυγε από δίπλα μου».
Η πιο έντονη στιγμή της αφήγησής του αφορά τη στιγμή που ανέκτησε τις αισθήσεις του.
«Κάποια στιγμή χάθηκα, δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτό. Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν τα πρόσωπά σας», αναφέρει.
Ο ασθενής καταλήγει εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του προς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του Τζανείου, υπογραμμίζοντας ότι τα πρόσωπα των ανθρώπων που τον φρόντισαν θα μείνουν για πάντα στη μνήμη του.
«Όσο περνούν οι ημέρες, δεν σας ξεχνώ. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σας σκέφτομαι όλο και περισσότερο. Κάθε φορά που φέρνω εκείνες τις ημέρες στο μυαλό μου, αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά. Όχι από φόβο, αλλά από συγκίνηση. Και κάθε φορά τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Όχι από λύπη, αλλά από ευγνωμοσύνη» αναφέρει μεταξύ άλλων.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη:
Το ΕΣΥ είναι πάντα δίπλα μας με τους ανθρώπους του όταν το χρειαζόμαστε. Εύγε στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιώς:
«Ένα γράμμα καρδιάς προς τους ανθρώπους που με κράτησαν στη ζωή.
(Καρδιολογικό Τμήμα – Τζάνειο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιά)
Βριλήσσια, 2/10/2026
Αγαπητοί μου άνθρωποι,
Από τη μέρα που γύρισα σπίτι αισθάνομαι ότι σας χρωστάω αυτό το γράμμα.
Προσπάθησα πολλές φορές να το γράψω και κάθε φορά το άφηνα στη μέση. Όχι γιατί δεν ήξερα τι να πω, αλλά γιατί όσα νιώθω για όλους εσάς δύσκολα χωρούν σε λέξεις.
Όσο περνούν οι ημέρες, δεν σας ξεχνώ. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σας σκέφτομαι όλο και περισσότερο. Κάθε φορά που φέρνω εκείνες τις ημέρες στο μυαλό μου, αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά. Όχι από φόβο, αλλά από συγκίνηση. Και κάθε φορά τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Όχι από λύπη, αλλά από ευγνωμοσύνη.
Όταν μπήκα στην αιμοδυναμική μονάδα, ήξερα ότι θα αντιμετώπιζα μια σοβαρή, μία κρίσιμη επέμβαση. Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ τι θα ακολουθούσε.
Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης επέμβασης μεταφέρθηκα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά η κατάστασή μου άρχισε να επιδεινώνεται. Η αναπνοή μου γινόταν όλο και πιο δύσκολη, το ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι χανόμουν….
Εκείνη τη στιγμή πέρασε από το μυαλό μου μόνο μία σκέψη.
Παρέδωσα το πνεύμα μου στον Θεό και το σώμα μου στους ανθρώπους της ΜΕΘ.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος.
Θυμάμαι όλους σας γύρω μου. Όλους. Δεν θυμάμαι ποιος έκανε τι. Θυμάμαι όμως ότι κανείς δεν έφυγε από δίπλα μου.
Θυμάμαι τον κύριο Πατσουράκο πάνω από εμένα, ήταν σαν να με αγκάλιαζε με όλο του το είναι, να κάνει όλα όσα έπρεπε να γίνουν με μια αποφασιστικότητα που ακόμη και σήμερα μου δίνει δύναμη όταν τη σκέφτομαι.
Θυμάμαι τον κύριο Δημόπουλο, τον άνθρωπο που με την τέχνη και επιμονή του κατάφερε να αποφράξει την αρτηρία μου επιτυχώς, να μου μιλά συνεχώς. Δεν θυμάμαι τις λέξεις του, θυμάμαι όμως τη φωνή του. Ήρεμη, σταθερή καθησυχαστική. Μια φωνή που, ακόμη κι όταν ένιωθα ότι χανόμουν, με κρατούσε διαρκώς σε επαφή, κοντά σας.
Κάποια στιγμή χάθηκα, δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτό.
Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν τα πρόσωπά σας, και αυτά τα πρόσωπα δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.
Θυμάμαι την αγωνία σας, παράλληλα την ανακούφισή σας, θυμάμαι τη βαθιά ικανοποίηση στα μάτια σας.
Θυμάμαι τα μάτια της Σταυρούλας σχεδόν υγρά να με κοιτάζουν με τόση θαλπωρή και ανθρώπινη αγάπη που εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να με κοιτούσε ένας δικός μου άνθρωπος.
Θυμάμαι τη Λήδα δίπλα μου ψύχραιμη να με περιποιείται με τόση ζεστασιά, σαν να φρόντιζε κάποιον από την οικογένειά της.
Αυτές οι εικόνες δεν θα φύγουν ποτέ από τη μνήμη μου.
Τις επόμενες ημέρες άρχισα να γνωρίζω τον καθένα σας λίγο καλύτερα.
Με τον Δημήτρη συζητούσαμε τα πάντα. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που σε κάνουν να αισθάνεσαι οικεία από την πρώτη, και κάθε στιγμή μετά. Θυμάμαι πριν από ένα επισκεπτήριο με αρωμάτισε ώστε να μυρίζω όμορφα στη σύζυγό μου, με συγκίνησε πολύ αυτή του η κίνηση, βαθιά ανθρώπινη. Μαζί του, για λίγα λεπτά ξεχνούσα ότι ήμουν ασθενής.
Με τον επίσης αγαπητό Σταμάτη, ένιωθα την καθαρή αύρα του και το ενδιαφέρον του, μιλούσαμε επίσης για τον Παναθηναϊκό. Μέσα στη ΜΕΘ βρήκαμε χρόνο να χαμογελάσουμε για κάτι τόσο απλό.
Τον Βαγγέλη δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Για εμένα ήταν η προσωποποίηση της αισιοδοξίας. Κάθε φορά που έμπαινε στον θάλαμο, έφερνε μαζί του χαμόγελο, χιούμορ και μια απίστευτη και ανεξάντλητη θετική ενέργεια. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνει, αλλά η παρουσία του λειτουργούσε σαν φάρμακο.
Θυμάμαι ακόμη μια συντοπίτισσά μου, από Βριλήσσια, δυστυχώς δεν είμαι βέβαιος αν τη λένε Έλενα, Ελεάννα ή Ελεονόρα. Αν διαβάζει αυτό το γράμμα, θέλω να ξέρει ότι τη θυμάμαι με πολλή αγάπη, ακόμη κι αν η μνήμη μου πρόδωσε το όνομά της»
