Υπερτουρισμός ή μετανάστευση; Τι προτιμάτε;
Το ερώτημα είναι ρητορικό....
Snapshot
- Το άρθρο προτείνει τη θέσπιση ορίου στον συνολικό πληθυσμό της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων κατοίκων, μεταναστών και τουριστών, με δημοψήφισμα που θα δεσμεύει τις κυβερνήσεις έως το 2050.
- Τονίζεται η ανάγκη αξιολόγησης της βιωσιμότητας των υποδομών της χώρας, ειδικά της Αθήνας, λόγω του υπερβολικού αριθμού τουριστών σε σχέση με τους μόνιμους κατοίκους.
- Επισημαίνεται ότι ο υπερτουρισμός έχει ήδη αλλοιώσει την καθημερινότητα των πολιτών, δημιουργώντας προβλήματα σε μεταφορές, εξυπηρέτηση και ποιότητα ζωής.
- Προτείνεται η συζήτηση για όρια στον αριθμό των μεταναστών με κριτήριο τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και την κοινωνική ενσωμάτωση, αντί για αδιάκοπη αύξηση μέσω τουρισμού.
- Τονίζεται η ανάγκη αναζήτησης εναλλακτικών μοντέλων οικονομικής ανάπτυξης, καθώς το τρέχον μοντέλο υπερτουρισμού θεωρείται μη βιώσιμο μακροπρόθεσμα.
Έστω ότι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες μπορούσαμε -κάπως όπως γίνεται στην Ελβετία με τα δημοψηφίσματα- να διαμορφώσουμε την κεντρική πολιτική της χώρας και αυτό να είναι δεσμευτικό για τη σημερινή και τις επόμενες κυβερνήσεις.
Ας υποθέσουμε ότι θα μπορούσαμε να εκφράσουμε τη γνώμη μας και να επιλέξουμε αν συμφωνούμε για τα επόμενα χρόνια, μέχρι το 2050 ας πούμε, να τεθεί ένα όριο στον πληθυσμό της χώρας. Και είτε πρόκειται για τουρίστες, είτε για μετανάστες, είτε για γηγενείς, ή αυτόχθονες ή έχοντες την ελληνική υπηκοότητα, να πούμε ότι οροφή στον συνολικό πληθυσμό της χώρας είναι τα 30 εκατομμύρια.
Εφ' όσον η άποψη να τεθεί όριο στους διαμένοντες εντός της ελληνικής επικράτειας γίνει πλειοψηφική και λάβει το 50% + μία ψήφο, μέχρι το έτος που θα συμφωνηθεί (η υπόθεση εργασίας είναι για το 2050), τότε για κανένα λόγο οι κρατικές υπηρεσίες που ελέγχουν την είσοδο στη χώρα δεν θα μπορούν να δίνουν μόνιμη άδεια παραμονής ή εργασίας, αλλά ούτε και τουριστική άδεια εισόδου, σε κανέναν επιπλέον του αριθμού που έχει συμφωνηθεί. Θα είναι 30 εκατομμύρια το όριο; Θα είναι 35 εκατομμύρια άνθρωποι;
Αν το συμφωνήσουμε κατά πλειοψηφία, θα πρέπει και να το περιφρουρήσουμε. Κι όπως έλεγε και ο Γιάννης Ζουγανέλης (ο κύριος Πάνος) στην ταινία του Σταύρου Τσιώλη «ας περιμένουν οι γυναίκες», ας υποθέσουμε ότι είσαι ο άνθρωπος 30 εκατομμύρια και ένα και θες να μπεις στην Ελλάδα, τότε η απάντηση θα πρέπει να είναι μία: «Δεν μπαίνεις!».
Κατά την άποψή μου, εκτός από το όριο στον συνολικό αριθμό του πληθυσμού στην Ελλάδα, θα μπορούσαμε να αποφασίσουμε και αν πιστεύουμε ότι πρέπει να τεθεί όριο στον αριθμό των τουριστών που επισκέπτονται την Ελλάδα, λαμβάνοντας υπόψη μια σειρά από παραμέτρους: Μπορούν να παραμείνουν βιώσιμες οι πόλεις μας αν δέχονται συνολικό αριθμό τουριστών τρεις ή τέσσερις φορές φορές μεγαλύτερο από τον αριθμό των μόνιμων κατοίκων;
Για παράδειγμα, αντέχουν οι υποδομές της Αθήνας επιπλέον 15 ή 20 εκατομμύρια τουρίστες και επισκέπτες; Είναι βιώσιμες οι υποδομές της πόλης, που είναι σχεδιασμένες για 5 εκατομμύρια πολίτες, άλλα 20, ή 25 εκατομμύρια επισκέπτες; Μπορούν να λειτουργήσουν ικανοποιητικά τα δίκτυα αποχέτευσης, υδροδότησης, ηλεκτροδότησης, αποκομιδής των απορριμάτων, διαχείρισης των τροφίμων, λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, το οδικό δίκτυο της Αθήνας, τα νοσοκομεία μας και οι άλλες υπηρεσίες υγείες αν κληθούν να εξυπηρετούν ακόμη 20 ή 25 εκατομμύρια ανθρώπους;
SOOC
Τα ερωτήματα αυτά δεν το βρίσκω κακό να τεθούν. Να δούμε τι πιστεύουν οι συμπολίτες μας και να αποφασίσουμε. Δεν θα είναι απλώς χρήσιμο αλλά και απολύτως επιβοηθητικό για να καταλάβουμε πού πηγαίνουμε ως κοινωνία και ποιες είναι οι κυρίαρχες απόψεις.
Θα είναι υπερβολή αν κάποιος σκεφτεί ότι τα εκατομμύρια των τουριστών αλλάζουν τα πάντα στην πόλη, για να μην πω ότι ήδη έχουν πλήρως μεταβάλλει την ήδη δύσκολη καθημερινότητα στην Αθήνα;
Και δεν αναφέρομαι στον θόρυβο από τα ροδάκια της βαλίτσας που σέρνεται αδιάκοπα σε δρόμους και πεζοδρόμια και ακούγεται σχεδόν όλη μέρα σε όποιον κινείται στο κέντρο αλλοιώντας τον ήχο της πόλης.
Αλλά πια είναι όλα πιο δύσκολα, σχεδόν αδύνατα. Να περπατήσεις χωρίς να πέσεις σε ένα γκρουπ με τουρίστες, να βρεις κάπου να πιεις καφέ ή να φας χωρίς να σου ζητήσουν να δεχθείς να φιλοξενηθείς στο σλοτ μία με δύο τα ξημερώματα, να μετακινηθείς με τα μέσα μαζικής μεταφοράς χωρίς να σαρδελοποιηθείς, να εξυπηρετηθείς σε ένα κατάστημα με ανθρώπινο τρόπο, να μην χαλάς τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο σου χωρίς να περιμένεις ατέλειωτες ώρες σε ουρές που καταλήγουν σε έναν εργαζόμενο με συμπτώματα καρόσι και σχεδόν πάντα αγέλαστο ή αγενή.
Αναρωτιέμαι πολύ καιρό τώρα τι ακριβώς προσφέρει στους τουρίστες του Σαββατοκύριακου μια εκδρομή σε κάποια πόλη για δύο νύχτες/ τρεις ημέρες με μια αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους, όπου μετακινείσαι σε μια φημισμένη τοποθεσία για να δεις ένα διάσημο ηλιοβασίλεμα μαζί με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους που βγάζουν ταυτόχρονα την ίδια σέλφι που αμέσως ποστάρουν στα σόσιαλ και μετά τσακώνονται με τους φίλους του που δεν έκαναν like ή δεν σχολίασαν πόσο όμορφα/μαγευτικά/ επικά/ κινηματογραφικά ήταν και πόσο τυχεροί είναι που κάνουν αυτό το ταξίδι.
Και τι νόημα έχει να μπεις στην ίδια εφαρμογή που έχουν μπει και εκατομμύρια άλλοι τουρίστες για να δεις ποιο είναι το καλύτερο εστιατόριο/ σουβλατζίδικο/ καφετέρια στο επόμενο οικοδομικό τετράγωνο, για να τηλεφωνήσεις και να μην βρεις τραπέζι ή να βρεις και η εξυπηρέτηση να είναι λίγο χειρότερη απ’ αυτή που απολαμβάνεις στα μπεργκεράδικα/ φαστφουντάδικα, απλώς για να λες ότι πήγες για γουίκεντ στη Μύκονο/ Ρώμη/ Σαντορίνη/ Αθήνα/ Σαλονίκη/ Μιλάνο/ Βελιγράδι και δεν ξερωγω τι;
Εχουμε καταλάβει ότι αυτό το ατέλειωτο πηγαιν’ έλα από το οποίο βγάζουν πολλά χρήματα κάποιες –κυρίως – low cost αεροπορικές εταιρείες, Airbnb, ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπαράκια, καφέ δεν προσφέρει τίποτα σε όποιον διαθέτει την κοινή λογική;
Και την ίδια στιγμή όλος ο δυτικός κόσμος ενοχλείται πολύ από τους μετανάστες που διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο και θαλασσοδέρνονται επί 48 ώρες -αυτό το ίδιο Σαββατοκύριακο που εμείς οι πολιτισμένοι κάνουμε το τρελό weekend στου Μπέρνι ταξιδεύοντας στη Σόφια/ Βουδαπέστη/ Βιέννη κυνηγώντας το σνίτσελ/ γκουλας που έχουμε δει να ποστάρει ο τριτο-τέταρτος εξάδελφός μας ή ο κουμπάρος με τον μπατζανάκη μας- για να φτάσουν από τα παράλια της Αφρικής ή της μικρασιατικής ακτής στην Ευρώπη;
Ούτε φιλόσοφος είμαι, ούτε τον έξυπνο κάνω. Αλλά πραγματικά, δεν μας ενοχλεί ο τερατώδης υπερτουρισμός και ο εξευτελισμός εκατομμυρίων ανθρώπων που νομίζουν κιόλας ότι ταξιδεύουν και κάνουν τικ στο μπάκετ λιστ τους, αλλά δεν θέλουμε τους μετανάστες; Και η απλή λογική των αριθμών νομίζω ότι θα μπορούσε να μας βοηθήσει.
Σε ποια επαγγέλματα χρειαζόμαστε εργατικό δυναμικό; Για πόσο χρονικό διάστημα χρειάζεται να παραμείνουν οι εποχικοί εργαζόμενοι; Ποιες εθνικότητες μετανάστες έχουν δείξει μεγαλύτερη διάθεση ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία;
Με απλά λόγια, αντί για το εύκολο κέρδος από τον τουρισμό, μήπως να σκεφτούμε κι εναλλακτικές μεθόδους οικονομικής ανάπτυξης; Είναι για πολλά χρόνια ακόμη βιώσιμο το μοντέλο του υπερτουρισμου; Γιατι να μένει εκτός συζήτησης το ενδεχόμενο να ενσωματώσουμε τους μετανάστες, να βάλουμε προϋποθέσεις και όρια, ποιους ανθρώπους με ποιες συγκεκριμένες δεξιότητες και γνώσεις χρειαζόμαστε, σε ποιον αριθμό, με δεδομένο ότι η ελληνική και πολλές ακόμη δυτικές κοινωνίες φθίνουν και συνεχώς μειώνονται από την υπογεννητικότητα;
