Φράνκο Μπαρέζι - Η τελευταία του συνέντευξη: «Η Μίλαν με στήριξε όταν πέθαναν οι γονείς μου»
«Προσπάθησα να είμαι πάντα ένας ειλικρινής άνθρωπος και να δείχνω θάρρος» είχε δηλώσει ο εμβληματικός Φράνκο Μπαρέζι
Snapshot
- Ο Φράνκο Μπαρέζι, θρυλικός αρχηγός της Μίλαν και της εθνικής Ιταλίας, απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών, αφήνοντας σημαντική κληρονομιά στο ποδόσφαιρο.
- Η Μίλαν αποτέλεσε για τον Μπαρέζι στήριγμα ζωής, ειδικά μετά τον θάνατο των γονιών του στην εφηβεία του.
- Ποτέ δεν σκέφτηκε να αποχωρήσει από τη Μίλαν ως ποδοσφαιριστής, θεωρώντας τη σχέση του με τον σύλλογο επιλογή ζωής.
- Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι θεωρούταν από τον Μπαρέζι σαν πατέρας του, ενώ η απόσυρση της φανέλας του με το νούμερο 6 ήταν για εκείνον σημαντική τιμή.
- Ο Μπαρέζι ήθελε να τον θυμούνται ως ειλικρινή άνθρωπο που έδειξε θάρρος και αφοσίωση στον σύλλογο και τους φιλάθλους της Μίλαν.
Ο παγκόσμιος αθλητισμός και το ιταλικό ποδόσφαιρο θρηνούν την απώλεια του Φράνκο Μπαρέζι.
Ο θρυλικός αρχηγός της Μίλαν και της εθνικής Ιταλίας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά.
Η τελευταία του συνέντευξη δόθηκε στη «Gazzetta dello Sport» τον Φεβρουάριο του 2025 και ήταν ουσιαστικά ένας απολογισμός της ζωής και φυσικά της καριέρας που ήταν συνυφασμένη με την Μίλαν.
Η ιστορία του ξεκίνησε όταν, σε ηλικία 14 ετών, πέρασε για πρώτη φορά την πόρτα του Μιλανέλο.
«Θυμάμαι ότι ήμουν Μίλαν από μικρός, από τα 10 μου χρόνια κοιτούσα αυτά τα χρώματα. Όταν έφτασα για πρώτη φορά στο Μιλανέλο, στα 14 μου, ένιωσα ότι έμπαινα στον Παράδεισο», είχε πει.
Η σχέση του με τους «ροσονέρι» ξεπέρασε τα όρια μιας ποδοσφαιρικής καριέρας. Για τον Μπαρέζι, η Μίλαν ήταν ένα στήριγμα ζωής, ιδιαίτερα στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας του.
«Η Μίλαν ήταν η άγκυρά μου. Έχασα τη μητέρα και τον πατέρα μου όταν ήμουν ακόμη έφηβος και η Μίλαν με υποδέχθηκε, μου έδωσε νόημα σε όλα».
Όπως εξήγησε, η μετάβαση από το χωριό του, το Τραβαλιάτο, στη μεγάλη πόλη δεν ήταν εύκολη.
«Ήταν δύσκολα χρόνια. Δεν ήταν απλό να φύγεις από το χωριό και να πας στη μεγάλη πόλη. Ήταν διαφορετικές εποχές. Σε μια τέτοια κατάσταση χρειάζεσαι ψυχική δύναμη».
Και αυτή τη δύναμη, όπως αποκάλυψε, τη βρήκε μέσα από τις δυσκολίες.
«Μετέτρεψα τον πόνο σε θυμό και αποφασιστικότητα. Αυτό έγινε σε όλη την καριέρα μου».
«Η ιστορία μου με τη Μίλαν δύσκολα επαναλαμβάνεται»
Ο Φράνκο Μπαρέζι δεν έκρυψε ποτέ ότι η Μίλαν ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας σύλλογος.
«Η ιστορία μου και η ιστορία της Μίλαν είναι δύσκολο να επαναληφθεί. Πιστεύω ότι υπάρχουν λίγες σχέσεις σαν αυτή. Η Μίλαν έδωσε νόημα στη ζωή μου και μαζί επιστρέψαμε στις επιτυχίες, ειδικά εκείνα τα χρόνια με τον Σάκι».
Για όλα όσα έζησε με τη φανέλα των «ροσονέρι», το συναίσθημα που έμεινε ήταν ένα: «Ευγνωμοσύνη».
Ο Μπαρέζι μίλησε και για τα δύο παρατσούκλια που τον συνόδευσαν: το «Piscinin» και το «Kaiser Franz», προς τιμήν του Φραντς Μπεκενμπάουερ.
«Το Piscinin μου θυμίζει έναν άνθρωπο με τον οποίο ήμουν πολύ δεμένος, τον Πάολο Μαρικόντι, τον μασέρ που ήταν πολύ σημαντικός για μένα. Εκείνος το δημιούργησε όταν ήμουν ακόμη παιδί και έπαιζα ήδη στην πρώτη ομάδα. Ήμουν ο μικρός της ομάδας».
«Το να μείνω στη Μίλαν ήταν επιλογή ζωής»
Παρά τις φήμες που κατά καιρούς υπήρξαν για ενδιαφέρον άλλων ομάδων, ο ίδιος ξεκαθάρισε πως ποτέ δεν σκέφτηκε πραγματικά να φύγει από το Μιλάνο.
«Ως ποδοσφαιριστής, ποτέ. Πραγματικά δεν υπήρξε στιγμή που να σκεφτώ έναν πιθανό αποχαιρετισμό. Το να μείνω στη Μίλαν ήταν επιλογή ζωής».
Η μοναδική φορά που βρέθηκε μακριά από τον σύλλογο ήταν μετά το τέλος της καριέρας του, όταν ανέλαβε διοικητικό ρόλο στη Φούλαμ. «Κατάλαβα ότι δεν ήταν το μέρος για μένα. Στην πραγματικότητα δεν πρόλαβα καν να ξεκινήσω να δουλεύω. Ο ομφάλιος λώρος με τη Μίλαν δεν κόπηκε ποτέ».
Αργότερα, μέσα από το έργο του με το «Fondazione Milan», γνώρισε διαφορετικές πραγματικότητες. «Στην Κένυα και στο Μαρόκο γνώρισα τη φτώχεια. Στον Λίβανο έπαιξα ποδόσφαιρο στον δρόμο με παιδιά. Είναι εμπειρίες που με ολοκλήρωσαν».
«Μπερλουσκόνι ήταν σαν πατέρας μου»
Ο Μπαρέζι αναφέρθηκε και στους ανθρώπους που σημάδεψαν την πορεία του, ξεχωρίζοντας τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Τζάνι Ριβέρα.
Για τον πρώην πρόεδρο της Μίλαν είπε: «Ήταν σαν πατέρας μου και πραγματοποίησε τα όνειρά μου. Η απόσυρση της φανέλας με το νούμερο 6 όταν σταμάτησα ήταν κάτι τεράστιο».
Για τον Τζάνι Ριβέρα, τον πρώτο αρχηγό που γνώρισε στη Μίλαν, θυμήθηκε: «Τον είχα δει να παίζει από κοντά, όταν πήγαινα στο γήπεδο ως παιδί για να μαζεύω μπάλες. Στην αρχή δυσκολευόμουν να του μιλήσω στον ενικό, μου φαινόταν ένας μακρινός άνθρωπος. Όμως με προστάτευσε πολύ. Ο Ριβέρα και ο Μπιγκόν ήταν αυτοί που ήταν περισσότερο δίπλα μου καθημερινά».
«Προσπάθησα να είμαι πάντα ένας ειλικρινής άνθρωπος»
Για το πώς τον αντιμετωπίζουν οι νεότεροι ποδοσφαιριστές, ο Μπαρέζι παραδέχθηκε ότι οι εποχές έχουν αλλάξει. «Δεν ξέρω, πρέπει να τους ρωτήσετε. Βλέπω όμως ότι οι παίκτες της Μίλαν με κοιτούν πάντα με μεγάλο σεβασμό. Ξέρουν ποιος είμαι και τι έκανα για τον σύλλογο».
Και όταν ρωτήθηκε τι θα μείνει από τον Φράνκο Μπαρέζι, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική:
«Αυτό θα το δούμε αργότερα. Προσπάθησα να είμαι πάντα ένας ειλικρινής άνθρωπος και να δείχνω θάρρος, όπως άξιζε στον σύλλογο και στους φιλάθλους της Μίλαν».
Και κατέληξε με τη φράση που συνοψίζει ολόκληρη τη ζωή του: «Η Μίλαν ήταν, τελικά, η δεύτερη οικογένειά μου».
