Πάμε στοίχημα στην Eurovision; Η «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου», ο Ακύλας και ο Βασιλάκης Καΐλας
Η Ελλάδα ούτε αδικήθηκε, ούτε την κυνηγά κάποια αρκούδα όπως τον Νίκο Ξανθόπουλο στην ασπρόμαυρη καλτ ταινία. Η μόνη... αρκούδα ήταν οι θεωρίες για τις στοιχηματικές και την ερώτηση της EBU στην Βουλγαρία
Snapshot
- Οι στοιχηματικές εταιρείες στη Eurovision βασίζουν τις αποδόσεις τους κυρίως στο κλίμα και την αίσθηση που επικρατεί, όχι σε σταθερά δεδομένα.
- Η ήττα της Ελλάδας δεν οφείλεται σε αδικία ή συνωμοσία, αλλά σε αντικειμενικούς παράγοντες και τις επιλογές του κοινού.
- Η ερώτηση της EBU προς τη Βουλγαρία για τη διοργάνωση του διαγωνισμού είναι μια πρακτική που εφαρμόζεται κάθε χρόνο σε πιθανές χώρες
- διοργανώτριες.
- Η Ελλάδα είχε επίσης ερωτηθεί παρόμοια το 2022 σε περίπτωση νίκης της, αλλά αυτό δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα του διαγωνισμού.
- Η Ελλάδα δεν έχει αδικηθεί συστηματικά στη Eurovision, με εξαίρεση λίγες χρονιές, ενώ η ενασχόληση με θεωρίες συνωμοσίας παραμένει δημοφιλής.
Η επόμενη ημέρα της Eurovision μας βρίσκει να ασχολούμαστε με το αγαπημένο μας θέμα: πώς οι «κακοί» Ευρωπαίοι αδίκησαν, ξανά και ξανά, την Ελλάδα σε αυτό το πανηγυράκι, όπως το χαρακτηρίζουμε τις υπόλοιπες 364 ημέρες του χρόνου.
Πρωινές, μεσημεριανές και βραδινές εκπομπές, που όλο το προηγούμενο διάστημα εκθείαζαν τον Ακύλα και τον ανέδειξαν σε φαβορί, από χθες ανακαλύπτουν εχθρούς, συνωμοσίες και υπαίτιους της ήττας.
Αρχικά, φταίνε οι στοιχηματικές, που «έριξαν τον κόσμο στον κουβά». «Το έβλεπαν αυτοί, το έπαιξες εσύ», σαν να λέμε. Ακούγεται ωραία θεωρία όταν δεν γνωρίζεις ούτε τα βασικά. Οι στοιχηματικές έχουν έναν στόχο: Να πληρώσουν όσο το δυνατόν λιγότερα στους παίκτες. Και αυτό επιτυγχάνεται όταν τα χρήματα που χάνουν οι παίκτες είναι περισσότερα από αυτά που κερδίζουν.
Πάμε στα αυτονόητα. Οι (αρχικές) αποδόσεις στα αθλητικά γεγονότα καθορίζονται από πολλούς παράγοντες: Φόρμα αντιπάλων, δυναμική ομάδων, προηγούμενα αποτελέσματα, προϊστορία κ.α. Δηλαδή σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ Μπαρτσελόνα - Παναιτωλικός, όσο και να (με) στενοχωρεί οι αποδόσεις θα δείχνουν φαβορί τους Ισπανούς για λόγους που καταλαβαίνουμε όλοι.
Στη Eurovision, όμως, οι αποδόσεις διαμορφώνονται κυρίως με βάση το κλίμα και την αίσθηση που επικρατεί.
Ας δεχτούμε ότι οι στοιχηματικές έδωσαν κάποια φαβορί. Αυτό, όμως, προέκυψε από την παραφιλολογία και όχι από κάτι απτό. Όταν, για παράδειγμα, οι Έλληνες πόνταραν μαζικά στον Ακύλα, αυτό σήμαινε ότι οι εταιρείες δέχτηκαν μεγάλα ποσά για τη νίκη του «Φέρ’ το μου», με αποτέλεσμα να ρίξουν την απόδοση ώστε να περιορίσουν τις πιθανές πληρωμές. Τελικά, αυτό δεν συνέβη και προφανώς, για πολλούς, πάλι φταίνε οι στοιχηματικές.
Ακόμα και στις εκλογές, όπου υπάρχουν δημοσκοπήσεις και σαφέστερα δεδομένα, οι αποδόσεις των στοιχηματικών συχνά πέφτουν έξω. Θα «στηνόταν» η Eurovision, όπου ο τζίρος είναι σαφώς μικρότερος;
Η δεύτερη εξήγηση για την ήττα είναι η γνωστή «παγκόσμια συνωμοσία». Ότι, δηλαδή, έπρεπε να κερδίσει η Βουλγαρία για λόγους γεωπολιτικούς ή επικοινωνιακούς. Υπάρχει, όμως, έστω ένας που άκουσε τη Dara και δεν είπε «τι φωνάρα»; Που δεν είδε ότι πρόκειται για ένα πολύ καλό τραγούδι;
Μετά τη νίκη της, κυκλοφόρησαν «αποκαλύψεις» ότι η EBU είχε ρωτήσει τη Βουλγαρία αν μπορεί να διοργανώσει τον διαγωνισμό. Αυτό, όμως, συμβαίνει κάθε χρόνο με χώρες που θεωρούνται φαβορί. Μάλιστα, την προηγούμενη εβδομάδα το ίδιο είχε μεταφερθεί και στην ελληνική αποστολή, η οποία είχε απαντήσει θετικά.
Ας το δούμε και αλλιώς: αν η Ελλάδα των μνημονίων κέρδιζε τη Eurovision, θα μπορούσε να διοργανώσει έναν διαγωνισμό εκατομμυρίων με κλειστές τράπεζες και κοινωνική πίεση στο ζενίθ; Η EBU δηλαδή δεν θα ρωτούσε;
Ευτυχώς για εμάς που οι τότε συμμετοχές μας πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Άγιο είχαμε...
Για όποιον ανατρέξει λίγο πίσω, το ίδιο είχε συμβεί και με την ελληνική συμμετοχή του 2022. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, η Ελλάδα είχε ερωτηθεί σε περίπτωση νίκης της Αμάντας Γεωργιάδη με το "Die Together". Για την ιστορία, τότε καταλάβαμε την 8η θέση, δύο θέσεις πιο ψηλά από τον Ακύλα.
Η Ελλάδα ούτε αδικήθηκε ούτε την κυνηγά κάποια αρκούδα όπως τον Νίκο Ξανθόπουλο στην «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Οι μόνες χρονιές που ίσως άξιζαν κάτι περισσότερο ήταν η «Άνοιξη», που πιθανώς αδικήθηκε, και ο Ρακιντζής, που τελικά αδίκησε τον εαυτό του. Αλλά παρόλα αυτά εμείς επιλέγουμε τον ρόλο του Βασιλάκη Καΐλα κάθε χρόνο για κάτι που (δεν) μας ενδιαφέρει. Όχι τίποτα άλλο, τελικά πιστεύουν η κυρά Μαρίνα με την κυρά Άννα ότι μας αδίκησαν και θέλουν να βγούμε από Ε.Ε και... ευρώ!