Η «συνειδητή κώφωση» του πολιτικού συστήματος
«Είναι όλοι μια από τα ίδια» - Γιατί το πολιτικό σύστημα κλείνει τα αυτιά του και αρνείται να ακούσει τον λαό;
Η πιθανή πολυδιάσπαση της Βουλής στις επόμενες εθνικές εκλογές, σε συνδυασμό με την αδυναμία σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης, δεν είναι απλώς ένα εκλογικό σενάριο. Είναι το αποτύπωμα μιας βαθιάς κοινωνικής κόπωσης. Αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις για οκτακομματική Βουλή και χαμηλά ποσοστά για όλους, τότε το συμπέρασμα είναι ένα: η κοινωνία έχει περάσει σε φάση πλήρους απαξίωσης. Σε mood «όλοι είναι μια από τα ίδια…».
Και αυτή η συνθήκη δεν προέκυψε τυχαία. Είναι προϊόν του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Ένα σύστημα που, αντί να αυτοδιορθωθεί, αναπαράγει τα ίδια φθαρμένα μοτίβα: υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, εύκολα λόγια, ευθύνες που μετακυλίονται από τον έναν στον άλλον. Ένα διαρκές πινγκ-πονγκ ευθυνών που αφήνει την κοινωνία θεατή — και τελικά αδιάφορη.
Το πιο οξύμωρο; Κανείς δεν αναγνωρίζει το πρόβλημα. Όλοι δηλώνουν δικαιωμένοι, όλοι βλέπουν «δυναμική», όλοι διαβάζουν τις ίδιες μετρήσεις σαν να είναι γραμμένες αποκλειστικά για εκείνους. Την ώρα που η πραγματικότητα δείχνει μια Βουλή κατακερματισμένη, με κόμματα που κινούνται από το 3% έως –στην καλύτερη περίπτωση– το 25%. Μια εικόνα που δεν παραπέμπει σε πολιτική υγεία, αλλά σε συστημική δυσλειτουργία.
Κι όμως, το μήνυμα της κοινωνίας είναι ξεκάθαρο, σχεδόν ωμό: «Έτσι όπως τα κάνατε, βρείτε τα μεταξύ σας». Δεν είναι απλώς αγανάκτηση. Είναι απόσυρση εμπιστοσύνης. Είναι η στιγμή που ο πολίτης παύει να περιμένει και απλώς απαιτεί από το σύστημα να διαχειριστεί το χάος που το ίδιο δημιούργησε.
Το ερώτημα δεν είναι αν το ακούνε. Το ακούν. Το ζήτημα είναι ότι επιλέγουν να κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν. Και αυτή η προσποιητή κώφωση είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σύμπτωμα. Γιατί όταν η κοινωνία φωνάζει και το πολιτικό σύστημα απαντά με σιωπή ή αυταρέσκεια, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι βαθιά δημοκρατικό.
Κάποια στιγμή, όμως, ο λογαριασμός έρχεται. Και τότε δεν θα υπάρχει ούτε «πινγκ-πονγκ ευθυνών», ούτε εύκολες δικαιολογίες. Θα υπάρχει μόνο η πραγματικότητα — και μια κοινωνία που δεν θα συγχωρεί άλλο.
