Crime Study - Υπόθεση Δουρή: Η αποτρόπαια ιστορία του πατέρα που κακοποίησε και σκότωσε τον γιο του

Η «Υπόθεση Δουρή», όπως έγινε γνωστή μέσα στα χρόνια, είναι από τα πιο συγκλονιστικά εγκλήματα που έχει ζήσει η ελληνική κοινωνία. Η περιγραφή των λεπτομερειών της υπόθεσης αποτελεί μια πραγματικά δύσκολη διαδικασία, όμως, θα προσπαθήσουμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της όπως πρέπει.

Όλα ξεκίνησαν την Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου του 1993, όταν ο Μανώλης Δουρής και η γυναίκα του Γεωργία δήλωναν στις αρχές την εξαφάνιση του 7χρονου γιου τους - Νίκου. Η οικογένεια ζούσε στην Ερμιόνη Αργολίδας και αποτελούνταν από το ζευγάρι, τον Νίκο και ακόμη έξι παιδιά. Σύμφωνα με τους κάτοικους της περιοχής, η οικογένεια ζούσε φτωχικά, ενώ τα παιδιά κυκλοφορούσαν πεινασμένα και πολλές φορές ξυπόλητα στους δρόμους.

Ο Μανώλης Δουρής εργαζόταν ως οικοδόμος και αργότερα ως ελαιοχρωματιστής, ενώ η Γεωργία έκανε περιστασιακές δουλειές. Τα πράγματα ήταν δύσκολα και σύμφωνα με αρκετές μαρτυρίες υπήρχε κακομεταχείριση των παιδιών από τον πατέρα τους. Η βία, λεκτική και σωματική, ήταν μια καθημερινότητα για τα παιδιά και ένα ένοχο μυστικό της γειτονιάς.

Πίσω στη νύχτα του 1993, το ζευγάρι βρίσκεται στο Αστυνομικό Τμήμα Κρανιδίου και αναφέρει την εξαφάνιση. Παρότι δεν είχε περάσει το χρονικό περιθώριο που προβλέπεται για να ξεκινήσουν οι έρευνες, αστυνομικοί και κάτοικοι αρχίζουν να ψάχνουν για τον μικρό Νίκο. Το νεαρό της ηλικίας του έπαιξε ρόλο στην παράβλεψη του πρωτοκόλλου.

Τελικά, ο ίδιος ο πατέρας, βρίσκει το άψυχο κορμί του σε ένα κτήριο το οποίο βρισκόταν σε σχετικά κοντινή απόσταση από το σπίτι τους. Μαζί του ήταν ένας από τους γιους του, ο Αντώνης (18 ετών). Η εικόνα του Δουρή να κρατάει το άψυχο κορμί του παιδιού και να καταριέται τους δολοφόνους, έχει αποτυπωθεί σε αμέτρητα ρεπορτάζ και σίγουρα βαθιά στις μνήμες των αυτοπτών μαρτύρων.

Αξίζει να αναφέρουμε πως οι Αστυνομικοί του τμήματος Κρανιδίου, είχαν πει ότι ο Δουρής φαινόταν σίγουρος πως το παιδί του ήταν νεκρό. Ο τελευταίος άνθρωπος που είχε δει ζωντανό τον Νίκο, ήταν ο συνομήλικος ξάδερφός του. Τα παιδιά είχαν βγει για παιχνίδι και γύρισαν γύρω στις έξι το απόγευμα.

Ο Δουρής μεταφέρει με ταξί το παιδί στο πλησιέστερο Κέντρο Υγείας, όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Ακόμη και αν η ιστορία τελείωνε σε αυτό το σημείο, θα χαρακτηριζόταν τραγική. Ωστόσο, τα ευρήματα του ιατροδικαστή την κάνουν ταυτόχρονα και ανατριχιαστική.

Διαπιστώθηκε βαριά σεξουαλική κακοποίηση, τραύματα και αμυχές σε διάφορα σημεία του σώματός. Επιπλέον, υπήρχαν διάσπαρτα εγκαύματα που προκλήθηκαν μετά θάνατον. Συλλέχθηκαν τρίχες από τον πρωκτό, το μπουφάν και το στόμα του παιδιού και στάλθηκαν στα εργαστήρια της Εγκληματολογικής Εταιρείας. Αξίζει να αναφέρουμε ότι δεν ανιχνεύθηκε σπερματικό υγρό.

Σε ένα από τα ευρήματα που συλλέχθηκαν από τον πρωκτό του παιδιού, ανιχνεύθηκε το DNA του πατέρα του. Συγκεκριμένα, μια τρίχα ταυτοποιήθηκε ως δική του.

Ο Δουρής, που, στην κηδεία του παιδιού αποτελούσε την απόλυτη τραγική φιγούρα για όλο το πανελλήνιο -που παρακολουθούσε με φρίκη την υπόθεση- ξαφνικά, μετατράπηκε σε βασικό ύποπτο. Στην πρώτη του προανακριτική απολογία ομολόγησε τη δολοφονία, αλλά αρνήθηκε το κομμάτι της σεξουαλικής κακοποίησης.

Ανέφερε πως το παιδί είχε γυρίσει σπίτι στις 6 το απόγευμα. Ο ίδιος βρισκόταν στην αποθήκη του σπιτιού και ήταν νευριασμένος, θεωρώντας ότι ο μικρός είχε αργήσει να επιστρέψει. Του φώναξε, τον χτύπησε στο πρόσωπο και πέφτοντας, το παιδί χτύπησε το κεφάλι του. Πιστεύοντας πως έχει πεθάνει, το μετέφερε πρώτα στην αποθήκη και στη συνέχεια το έκρυψε στο κτήριο όπου και βρέθηκε.

Παρίστανε τον ανήξερο σε οικογένεια, αρχές και συγχωριανούς. Αργά το βράδυ -ξημερώματα παραμονής Πρωτοχρονιάς, συνειδητοποίησε την πράξη του και πήγε να πάρει το άψυχο σώμα από το σημείο όπου το είχε κρύψει. Στην πρώτη συμπληρωματική, αναφέρει περισσότερες λεπτομέρειες για το μοιραίο απόγευμα της 30^ης Δεκεμβρίου, όμως, αρνείται ξανά τον βιασμό.

Στη δεύτερη συμπληρωματική, ωστόσο, «σπάει» και αναφέρει με κάθε λεπτομέρεια την πράξη του βιασμού. Σε αυτή την περίπτωση δεν αλλάζει τίποτα μέχρι το χτύπημα που έριξε αναίσθητο το παιδί στο έδαφος και τη μεταφορά του στην αποθήκη. Εκεί, σύμφωνα με την τρίτη απολογία, τσίμπησε το παιδί με αιχμηρό αντικείμενο σε διάφορα σημεία του σώματος, με σκοπό να καταλάβει αν είναι ζωντανό. Στη συνέχεια αφαίρεσε τα ρούχα του και το βίασε.

Αυτό που ίσως να μην γνώριζε, είναι πως το παιδί κατέληξε από ασφυξία και όχι από χτύπημα. Σε αυτό απάντησε ότι πιθανότατα πάνω στην πράξη να είχε φράξει το στόμα και τη μύτη του μικρού. Για τα εγκαύματα που βρέθηκαν στο σώμα του ανέφερε, ότι, εφόσον τον είχε ακουμπήσει πάνω στον πάγκο εργασίας μάλλον θα ήρθε σε επαφή με κάποιο καυστικό υλικό (ποτάσα, ασετόλη ή διαβρωτικό υγρό).

Όπως συνέβη με όσα είχε πει για τα γεγονότα πριν τον βιασμό, έτσι και με το μετά, ο Δουρής ανέφερε τα ίδια. Μετέφερε το άψυχο σώμα του παιδιού στο εγκαταλελειμμένο κτήριο -χωρίς να συναντήσει κάποιον στον δρόμο, ειδοποίησε την Αστυνομία, έψαξε μαζί με τους υπόλοιπους και τα ξημερώματα, μετανιωμένος, μετέφερε τον Νίκο στο Κέντρο Υγείας.

Σε συνέντευξή του ο δημοσιογράφος Πάνος Σόμπολος, είχε αναφέρει ότι είδε το πτώμα του μικρού. «Το παιδί ήταν κακοποιημένο, σε κακό χάλι», είχε αναφέρει μεταξύ άλλων, δηλώνοντας σίγουρος για την ενοχή του πατέρα.

Πίσω στο 1994 (πλέον) και πιο συγκεκριμένα στις 3 Ιανουαρίου, ο Μανώλης Δουρής παραπέμπεται στην ανακρίτρια Ναυπλίου. Εκεί, αλλάζει ξανά τα όσα λέει. Αναφέρει ότι όσα είχε καταθέσει δεν ήταν αληθή και πως βρισκόταν υπό την επήρεια χαπιών και συναισθηματικής σύγχυσης. Αρνείται τα πάντα και θεωρεί πως ο πραγματικός δολοφόνος κυκλοφορεί ελεύθερος. Ωστόσο, αναφέρει ότι, αν ήταν ο ίδιος που έκανε κακό στο παιδί του, σίγουρα δεν το θυμάται.

Τα λαϊκά δικαστήρια έχουν ξεκινήσει, η ελληνική κοινωνία διψά για το αίμα του παιδοκτόνου.

Παράλληλα, τα στόματα είχαν αρχίσει να ανοίγουν. Μια γυναίκα αναφέρει ότι ο Δουρής εξέδιδε τα παιδιά του και πως ο 74χρονος αδερφός της βρέθηκε στη φυλακή έπειτα από εκβιασμό του. Ο Δουρής είχε ζητήσει δύο εκατομμύρια δραχμές για να αποσύρει την καταγγελία βιασμού ενός εκ των παιδιών του. Το ίδιο φέρεται να είχε κάνει και άλλες φορές, με διάφορους ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας να αναφέρουν αντίστοιχα περιστατικά.

Κρίθηκε προφυλακιστέος και μεταφέρθηκε προσωρινά στις φυλακές Ναυπλίου. Όπου και να βρισκόταν, κόσμος μαζευόταν και τον προπηλάκιζε. Το ίδιο ίσχυε και για τους συγκρατούμενούς του σε όποιο ίδρυμα και να μεταφερόταν. Ένα από τα πιο γνωστά περιστατικά συνέβη κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στις φυλακές Κέρκυρας.

Οι υπόλοιποι κρατούμενοι που βρισκόντουσαν μέσα στην κλούβα, του επιτέθηκαν και τον χτύπησαν βάναυσα. Μάλιστα, μέρος της επίθεσης καταγράφεται από κάμερα των τηλεοπτικών συνεργείων, την ώρα που έκανε δηλώσεις από το παράθυρο του οχήματος. Οι αστυνομικοί τον βρήκαν λιπόθυμο και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο. Ακόμη και εκεί, όμως, ασθενείς και άνθρωποι που βρισκόντουσαν στον περιβάλλοντα χώρο απειλούσαν ότι θα τον χτυπήσουν.

Φυλάσσεται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο και πλέον επιμένει πως είναι αθώος και ψυχικά άρρωστος.

Τον Νοέμβριο του 1994 πραγματοποιείται, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κορίνθου, η δίκη του. Προφανώς, τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια, ενώ, για ακόμη μια φορά κόσμος έχει μαζευτεί μέσα και έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου, με σκοπό να τον λιντσάρει. Στις 23 Νοεμβρίου του 1994 το δικαστήριο εξέδωσε την ομόφωνη απόφαση.

Ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, κάθειρξη 20 ετών για τον βιασμό του παιδιού του και φυλάκιση ενός έτους για αιμομιξία.

Μια παράξενη λεπτομέρεια αποτελεί η στάση της γυναίκας του κατηγορουμένου. Η Γεωργία Δουρή στήριζε την αθωότητα του συζύγου της, ακόμη και όταν αυτός κατηγόρησε την ίδια και τον υποτιθέμενο εραστή της. «Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες, μαζί με τον εραστή σου, με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο», είχε πει σε κάποια φάση της δίκης. Ωστόσο, η ίδια συνέχισε να τον στηρίζει.

Ο Δουρής μεταφέρθηκε στις φυλακές Τρίπολης φωνάζοντας πως είναι αθώος. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες σοκαριστικές ιστορίες, θα θεωρούνταν τραγικές ακόμη και αν είχαν τελειώσει νωρίτερα. Ωστόσο, η τελευταία πράξη του δράματος δεν είχε παιχτεί ακόμη.

Αυτή, ήρθε στις 25 Φεβρουαρίου του 1996. Εκείνη τη μέρα οι δεσμοφύλακες του ιδρύματος όπου εξέτιε την ποινή του, βρήκαν τον Δουρή στις τουαλέτες, κρεμασμένο με ένα καλώδιο τηλεόρασης. Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Τρίπολης, όπου άφησε την τελευταία του πνοή. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην Ερμιόνη και τάφηκε δίπλα στον γιο του.

Με αυτόν τον τρόπο έκλεισε ένα από τα πιο γνωστά οικογενειακά δράματα που είδαν το φως της δημοσιότητας. Ωστόσο, θα ήταν παράληψη να μην αναφέρουμε και τον αντίλογο. Ο οποίος, μέσα στα χρόνια έγινε αρκετά έντονος. Μέχρι και σήμερα υπάρχουν πολλές φωνές που λένε πως ο Δουρής ήταν αθώος. Τουλάχιστον, μέχρι ενός σημείου, αφού έχει αποδειχθεί πως ήταν βίαιος απέναντι στα παιδιά.

Ένας από τους γιους της οικογένειας, ο Δημήτρης Δουρής, δήλωσε σε συνέντευξή του πριν από λίγα χρόνια, ότι ο πατέρας του ήταν αθώος. Παραδέχθηκε ότι έτρωγαν ξύλο από αυτόν, αλλά ανέφερε ότι ο ίδιος με τον πατέρα του βρήκαν το παιδί νεκρό σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Όπως είπαμε και πριν, η γυναίκα του συνέχισε να τον υποστηρίζει.

Ένα άλλο στοιχείο που περιπλέκει ακόμη την περίπτωσή του είναι το γεγονός, ότι στον πρωκτό και στο μπουφάν του μικρού Νίκου, είχαν βρεθεί τρίχες και άλλων ατόμων. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι άλλος ο βιαστής και άλλος ο δολοφόνος, ή να εμπλέκονται στην υπόθεση περισσότερα άτομα. Αυτό είχε αναφέρει άλλωστε και ο ιατροδικαστής, Γιάννης Πανούσης -αργότερα Υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Σε ό,τι αφορά στο πρόβλημα ψυχικής υγείας που επικαλούνταν ο Μανώλης Δουρής, φαίνεται πως υπάρχει βάση. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, είχε πολεμήσει στην Κύπρο το 1974. Εκεί, είχε γίνει μάρτυρας πολλών ακραίων περιστατικών βίας και γυρίζοντας είχε πάθει αμόκ. Μάλιστα, είχε νοσηλευθεί και σε νοσοκομείο. Οι ιατροί αποφάνθηκαν ότι έπασχε από το «σύνδρομο της Κύπρου». Αργότερα είχε παραπονεθεί ότι περνάει κρίσεις, οι οποίες του προκαλούν ξεσπάσματα και «θολώνουν» τη σκέψη του. Μάλιστα, έπαιρνε ηρεμιστικά χάπια, χωρίς να γνωρίζουμε αν ήταν έπειτα από συνταγή ιατρού ή δικής του απόφασης.

Το να μην είχε καμία σχέση με τη δολοφονία ο Δουρής, αποτελεί μια μικρή πιθανότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η Αστυνομία δεν είχε την τεχνολογία και την τεχνογνωσία του σήμερα και το ζήτημα της ψυχικής υγείας αποτελούσε προϊόν επιστημονικής φαντασίας για τα εγχώρια δεδομένα. Ίσως η οργή και η πίεση του κόσμου να ώθησε τις αρμόδιες αρχές να κλείσουν την υπόθεση γρήγορα, ώστε να ηρεμήσουν τα πνεύματα.

Τα ερωτήματα είναι αρκετά.

Τι να έγινε άραγε εκείνο το μοιραίο απόγευμα του 1993; Εξέδιδε τα παιδιά του ο Δουρής; Ήταν αυτός ο βιαστής και δολοφόνος του γιου του; Γιατί αυτοκτόνησε; Από τύψεις ή επειδή δεν άντεχε τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλαν οι συγκρατούμενοί του; Αλήθεια, αυτοκτόνησε ή «τον αυτοκτόνησαν»; Σε ποιους ανήκαν οι άλλες τρίχες που βρέθηκαν πάνω στο παιδί και στο μπουφάν του;

Κάποια από τα παραπάνω ερωτήματα πιθανότατα να έχουν απαντηθεί. Για τα υπόλοιπα, μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια.