Γιώργος Μαζωνάκης: Όταν ο «Μαζώ» ήταν μόλις 17 – Τα πρώτα του μεροκάματα στο «Ορόσημο» της Καβάλας

Πριν από τα φώτα, τις κατάμεστες πίστες και τις μεγάλες επιτυχίες, υπήρχε ένα 17χρονο αγόρι που ανέβαινε στη σκηνή με ένα όνειρο και λίγα μόνο τραγούδια στο ρεπερτόριό του. Ήταν το 1989 και ο Γιώργος Μαζωνάκης έκανε στην Καβάλα τα πρώτα του μεροκάματα στο «Ορόσημο».

Τότε, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως εκείνος ο νεαρός τραγουδιστής θα εξελισσόταν στον «Μαζώ» που θα άφηνε το δικό του αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι. Τριάντα χρόνια αργότερα, η επιστροφή του στην πόλη ξύπνησε μια ξεχασμένη σελίδα από την αρχή μιας διαδρομής που έμελλε να φτάσει πολύ ψηλά.

Εκείνη την εποχή, η Καβάλα αποτελούσε έναν από τους σταθμούς της διαδρομής του νεαρού τραγουδιστή. Στο «Ορόσημο» βρέθηκε για περίπου τρεις μήνες, παίρνοντας μία πρώτη γεύση από τη νυχτερινή ζωή και τις απαιτήσεις της σκηνής.

Ήταν μία περίοδος μακριά από τη λάμψη που θα ερχόταν αργότερα. Ο Μαζωνάκης ήταν ακόμη ένας νέος άνθρωπος που προσπαθούσε να βρει τον δρόμο του στο τραγούδι, να σταθεί απέναντι στο κοινό και να αποδείξει πως το όνειρό του μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.

Τα χρόνια πέρασαν και εκείνο το πρώτο κεφάλαιο θα μπορούσε εύκολα να χαθεί μέσα στις αμέτρητες στιγμές μιας μεγάλης καριέρας. Δεν συνέβη όμως έτσι.

Το 2019, όταν επέστρεψε στην Καβάλα στο πλαίσιο περιοδείας του, η μνήμη του «Ορόσημου» ήρθε ξανά στην επιφάνεια. Από τη θέση πλέον ενός καταξιωμένου καλλιτέχνη, μπορούσε να κοιτάξει πίσω και να θυμηθεί τον 17χρονο εαυτό του, εκείνον που κάποτε έβγαινε στη σκηνή της πόλης για να κάνει τα πρώτα του βήματα.

Η επιστροφή είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Γιατί ανάμεσα στις δεκάδες πόλεις όπου έχει τραγουδήσει όλα αυτά τα χρόνια, η Καβάλα ήταν συνδεδεμένη με την εποχή πριν από την αναγνωρισιμότητα, όταν κάθε εμφάνιση είχε τη δική της αξία και κάθε μεροκάματο αποτελούσε ένα μικρό βήμα προς τον στόχο.

Σε ανάρτησή του τότε, δεν έκρυψε τη συγκίνησή του για την επιστροφή. Θυμήθηκε τα χρόνια εκείνα και τον αγώνα που έκανε για να πραγματοποιήσει το όνειρό του, δείχνοντας πως ορισμένες εικόνες μένουν χαραγμένες στη μνήμη, όσο μεγάλη κι αν γίνει η απόσταση από την αρχή.

Η απόσταση στην περίπτωση του Μαζωνάκη ήταν τεράστια.

Από τα μικρά νυχτερινά κέντρα και τα πρώτα μεροκάματα, βρέθηκε στις μεγαλύτερες πίστες της χώρας, απέκτησε διαχρονικές επιτυχίες και δημιούργησε μια ιδιαίτερη σκηνική ταυτότητα που τον έκανε να ξεχωρίσει.

Σε μια εμφάνισή του στην Αθήνα, αρκετά χρόνια αργότερα, έγινε ακόμη πιο εμφανές πόσο είχε αλλάξει η θέση του στη νυχτερινή διασκέδαση. Παρ' ότι συμμετείχε στο ίδιο πρόγραμμα με μεγάλα ονόματα της εποχής, η παρουσία του στη σκηνή ήταν αρκετή για να κρατήσει το κοινό μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Ήταν πλέον ο καλλιτέχνης που μπορούσε να σηκώσει μόνος του το βάρος μιας ολόκληρης βραδιάς.

Πίσω όμως από αυτή την εικόνα υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν προσπάθησε να διαγράψει τις προηγούμενες σελίδες της ζωής του. Οι αναφορές του στα παιδικά του χρόνια, στις δυσκολίες που αντιμετώπισε και στους ανθρώπους που βρίσκονταν δίπλα του πριν από τη δημοσιότητα έδειχναν πως γνώριζε καλά την απόσταση που είχε διανύσει.

Διαβάστε επίσης