Βόρεια Κορέα: Γυναίκα αποκαλύπτει τους άγραφους κανόνες που χρειάζεται για να επιβιώσεις

Η Βόρεια Κορέα θεωρείται μία από τις πιο μυστικοπαθείς χώρες στον κόσμο. Με αυστηρά ελεγχόμενα σύνορα, περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο και κρατικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης που διαμορφώνουν σχεδόν κάθε αφήγηση, ελάχιστα είναι γνωστά για το πώς είναι πραγματικά η καθημερινή ζωή στο εσωτερικό της χώρας. Για τους περισσότερους, η πιο «κοντινή» εικόνα είναι το τουριστικό παρατηρητήριο στο Νταντόνγκ της Κίνας, το λεγόμενο «human safari», από όπου εκατομμύρια άνθρωποι κοιτούν απέναντι, χωρίς ουσιαστική επαφή με την πραγματικότητα.

Οι αφιλτράριστες, πρώτου χεριού μαρτυρίες ανθρώπων που έχουν ζήσει και εργαστεί στη Βόρεια Κορέα είναι εξαιρετικά σπάνιες. Γι’ αυτό και μεγάλη απήχηση προκάλεσε στο Reddit η ανάρτηση μίας γυναίκας που έζησε δύο χρόνια στη χώρα ως εργαζόμενη σε ανθρωπιστική αποστολή. Η εμπειρία της, όπως περιγράφει, απέχει από τα απόλυτα στερεότυπα.

Μια πιο σύνθετη πραγματικότητα

Στην ανάρτησή της, η γυναίκα σημειώνει ότι «η χώρα περιβάλλεται από μύθους, αντιπαραθέσεις και έντονα πολωμένες απόψεις». Όπως εξηγεί, κάποιοι τη βλέπουν αποκλειστικά ως τόπο καταπίεσης, ενώ άλλοι τη χρησιμοποιούν ως μεταφορά για άσχετα πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα. Ωστόσο, η δική της εμπειρία ήταν «πιο σύνθετη». Σύμφωνα με την ίδια, η καθημερινότητα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. «Οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να γελούν, να δημιουργούν φιλίες, να μεγαλώνουν παιδιά, να προσαρμόζονται και να επιβιώνουν μέσα στο σύστημα», γράφει.

Άγραφοι κανόνες και «γκρίζες ζώνες»
Παρά τη σχετική κανονικότητα, η πρώην εργαζόμενη κάνει λόγο για άγραφους κανόνες που δεν ταιριάζουν πάντα με τα στερεότυπα της Δύσης. Όπως εξηγεί, οι Βορειοκορεάτες είναι «πολύ περήφανοι και βαθιά εθνικιστές», με αποτέλεσμα η πίστη και η αφοσίωση στο κράτος να προκύπτουν συχνά ως φυσική στάση ζωής. Στην Πιονγκγιάνγκ, για παράδειγμα, τα ποδήλατα δεν «επιτρέπεται» άτυπα να περνούν μπροστά από τον Πύργο Τζούτσε. Από σεβασμό, οι πολίτες κατεβαίνουν και τα σπρώχνουν με τα πόδια.

Η ίδια διευκρινίζει ότι δεν είδε ανθρώπους να υποκλίνονται διαρκώς μπροστά σε πορτρέτα ηγετών, όμως όλοι μιλούσαν για αυτούς με σεβασμό. «Δεν υπήρχε κάποιος γραπτός νόμος που να επιβάλλει αυτή τη σιωπή, απλώς κανείς δεν θα τους ασκούσε κριτική», σημειώνει.

Μύθοι και πραγματικότητα

Η ανάρτηση καταρρίπτει και ορισμένους διαδεδομένους μύθους, όπως ότι οι ξένοι δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή ότι οι ντόπιοι δεν μιλούν ποτέ με αλλοδαπούς στην Πιονγκγιάνγκ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, και τα δύο δεν ίσχυσαν στην περίπτωσή της.

«Η πραγματικότητα είναι πιο πολυεπίπεδη», καταλήγει. «Υπάρχουν τελετουργικά, αλλά μεγάλο μέρος των “κανόνων” βασίζεται στην εσωτερικευμένη πίστη, την εθνική υπερηφάνεια και την κοινή λογική γύρω από το τι δεν πρέπει να ειπωθεί, όχι στη διαρκή επιβολή».

Απαντώντας σε ερωτήσεις άλλων χρηστών, η γυναίκα παραδέχεται ότι ποτέ δεν ένιωσε πως βρισκόταν σε κίνδυνο, αν και αναγνωρίζει ότι οι ξένοι απολάμβαναν μόνο «μικρά προνόμια» σε σύγκριση με τους ντόπιους. Ένα συμπέρασμα που, χωρίς να εξωραΐζει την πραγματικότητα, φωτίζει τις λιγότερο γνωστές αποχρώσεις της ζωής στη πιο κλειστή χώρα του πλανήτη.