Οι νέες αμερικανικές προτεραιότητες στην αμυντική στρατηγική – Η στιγμή της αλήθειας για την Ευρώπη

Μεγάλες μετακινήσεις στη στρατηγική των ΗΠΑ περιλαμβάνει το μη απόρρητο κομμάτι της Εθνικής Αμυντικής Στρατηγικής (NDS) που δημοσίευσε το υπουργείο Πολέμου. Για πρώτη φορά βλέπουμε ότι οι ΗΠΑ περνούν από το δόγμα της αποτροπής σε μία ξεκάθαρη ιεράρχηση προτεραιοτήτων και απαριθμούν τις παγκόσμιες απειλές.

Οι δύο βασικοί στόχοι που θέτει το υπουργείο Πολέμου είναι η υπεράσπιση των συνόρων των ΗΠΑ και η αποτροπή της ισχύος της Κίνας. Η άμυνα των ΗΠΑ, δηλαδή, αποτελεί οργανωτική αρχή της αμερικανικής στρατηγικής και αναβιώνει μία προσέγγιση στα πρότυπα του Δόγματος Μονρόε καθώς ορίζεται ότι η Γροιλανδία, η Διώρυγα του Παναμά και ο Κόλπος του Μεξικού είναι εδάφη στρατηγικής σημασίας που οι ΗΠΑ πρέπει να ελέγχουν και να υπερασπίζονται.

Αναφορικά με την Κίνα ο στόχος δεν είναι η κλιμάκωση ή η αλλαγή της κυβέρνησης αλλά το να αποτραπεί το Πεκίνο από το να γίνει μία μεγάλη περιφερειακή δύναμη.

Αν και το έγγραφο αναγνωρίζει ότι οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης αντιμετωπίζουν απειλή από την Ρωσία πετάει το «μπαλάκι» στους ευρωπαίους για την άμυνα τους. «Το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ επισκιάζει τη Ρωσία σε οικονομική κλίμακα, πληθυσμό και, κατά συνέπεια, σε λανθάνουσα στρατιωτική δύναμη. Ταυτόχρονα, αν και η Ευρώπη παραμένει σημαντική, έχει μικρότερο και μειούμενο μερίδιο στην παγκόσμια οικονομική δύναμη. Συνεπώς, αν και είμαστε και θα παραμείνουμε αφοσιωμένοι στην Ευρώπη, πρέπει – και θα – δώσουμε προτεραιότητα στην υπεράσπιση της αμερικανικής επικράτειας και στην αποτροπή της Κίνας», σημειώνει το υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ.

«Το έγγραφο επιχειρεί να συμφιλιώσει τις τρεις ομάδες εθνικής ασφάλειας που στελεχώνουν την κυβέρνηση — τους υπερασπιστές της υπεροχής, τους υπερασπιστές των προτεραιοτήτων και τους υπερασπιστές της συγκράτησης — ενώ συσχετίζει τις απόψεις τους με τις συχνά ευμετάβλητες επιθυμίες του ίδιου του προέδρου. Πρόκειται για μια στρατηγική γεμάτη εσωτερικές αντιφάσεις, η οποία αποκαλύπτει ακόμη περισσότερες ασυνέπειες όταν συγκρίνεται με τις ενέργειες της κυβέρνησης», σχολίασε ο συνεργάτης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τις Διεθνείς Σχέσεις, Ραφαέλ Λος.

Οι 4 προτεραιότητες

Το έγγραφο δηλώνει ότι στόχος είναι η αποκατάσταση της ειρήνης μέσω της επιβολής ισχύος για μία «νέα χρυσή εποχή για την Αμερική». Το δόγμα αυτό εξηγείται από 4 βασικές προτεραιότητες που θέτει η κυβέρνηση Τραμπ:

1. Την υπεράσπιση των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων των ΗΠΑ και την αποτροπή εναέριων επιθέσεων με τον «Χρυσό Θόλο». Διατήρηση του σύγχρονου πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ ως αποτρεπτικό μέσο. Μάχη κατά των κυβερνοεπιθέσεων και της ισλαμικής τρομοκρατίας. Υπεράσπιση των αμερικανικών συμφερόντων στο δυτικό ημισφαίριο. Εγγυημένη πρόσβαση του αμερικανικού στρατού και του εμπορίου σε περιοχές – κλειδιά, όπως το Κανάλι του Παναμά, ο Κόλπος της Αμερικής και η Γροιλανδία. Παροχή στον Τραμπ αξιόπιστων στρατιωτικών επιλογών εναντίον των ναρκοτρομοκρατών.

2. Αποτροπή της Κίνας στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού από μέσω της δύναμης αλλά όχι με σύγκρουση. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν σταθερή ειρήνη, δίκαιο εμπόριο και σχέσεις αλληλοσεβασμού με την Κίνα και διαπραγμάτευση από μία θέση ισχύος.

3. Αύξηση της κατανομής των βαρών με τους συμμάχους και τους εταίρους των ΗΠΑ. Με απλά λόγια η Ευρώπη θα πρέπει να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της και να αναλάβει την ασφάλειά της. «Στην Ευρώπη και σε άλλες περιοχές, οι σύμμαχοι θα αναλάβουν την πρωτοβουλία ενάντια σε απειλές που είναι λιγότερο σοβαρές για εμάς αλλά περισσότερο για αυτούς, με κρίσιμη αλλά πιο περιορισμένη υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες», σημειώνει το έγγραφο.

4. Τεράστια ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανικής βάσης των ΗΠΑ.

Τι σημαίνει αυτό για την Ευρώπη

Από το έγγραφο προκύπτει ότι η Ευρώπη δεν αποτελεί προτεραιότητα για τις ΗΠΑ. Η Ουάσινγκτον δηλώνει ότι θα παραμείνει στο ΝΑΤΟ αλλά δεν θα υποστηρίζει πλέον εξ ορισμού την άμυνα της Ευρώπης. Οι ευρωπαίοι σύμμαχοι περιγράφονται από το υπουργείο Πολέμου ως πλούσιοι, ικανοί και, ως εκ τούτου, υπεύθυνοι για τη διαχείριση της απειλής από την Ρωσία.

Οι ΗΠΑ μετρούν την επιρροή στο ΝΑΤΟ αποκλειστικά μέσω των δαπανών του κάθε κράτους – μέλους. Δηλαδή με απλά λόγια μόνο όσοι ξοδεύουν περισσότερα για αμυντικές δαπάνες αποκτούν πρόσβαση και επιρροή.

«Οι αμερικανικές δυνάμεις στην Ευρώπη είναι πιθανό να μειωθούν, να γίνουν πιο εξαρτώμενες από όρους. Η υπόθεση ότι μεγάλες αμερικανικές χερσαίες δυνάμεις θα ενισχύσουν γρήγορα την Ευρώπη σε περίπτωση σοβαρής έκτακτης ανάγκης γίνεται λιγότερο αξιόπιστη», σχολίασε η συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής, Κρις Κρεμιδάς Κόρτνεϊ.

Παράλληλα εξήγησε ότι η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού πυλώνα μέσα στο ΝΑΤΟ δεν είναι πλέον προαιρετική αλλά απαραίτητη. «Η ώρα της Ευρώπης έχει φτάσει, ίσως πολύ νωρίς για τις ανήσυχες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Εάν η Ευρώπη οικοδομήσει στρατιωτική δύναμη ανάλογη με το οικονομικό της βάρος, ξεπεράσει τον βιομηχανικό κατακερματισμό και αναλάβει την ηγεσία της άμυνας, αυτή η αλλαγή θα μπορούσε τελικά να δημιουργήσει έναν αξιόπιστο ευρωπαϊκό πυλώνα που θα ενισχύσει το ΝΑΤΟ. Εάν δεν το κάνει, το χάσμα μεταξύ των προσδοκιών των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων κινδυνεύει να γίνει η πιο επικίνδυνη ρωγμή της συμμαχίας», υπογράμμισε η Κρις Κρεμιδάς Κόρτνεϊ.

Διαβάστε επίσης