Στις πόσες «θυσίες» θα λειτουργήσει αυτή η χώρα;

Παρακολουθώ όλο αυτό που έχει σηκωθεί από τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη και μετά.

Όλοι και κυρίως οι αρμόδιοι, ανακάλυψαν ξαφνικά ότι υπάρχουν ιατρεία-μαϊμού και είναι αποφασισμένοι το… μαχαίρι να φτάσει στο κόκκαλο. Ξαφνικά όλοι και όλα λειτουργούν. Απλά έπρεπε να πεθάνει ο Μαζωνάκης… Να γίνει μια ακόμα θυσία από τις πολλές που έχουν απαιτηθεί σε αυτή τη χώρα.

Θυσία για να ελεγχθούν οι «κομπογιανήτες», θυσία για να λειτουργήσουν τα τρένα, θυσία για να φτιαχτούν οι δρόμοι καρμανιόλες, θυσία για να λειτουργούν τα διασωστικά μέσα στα καράβια, θυσία, θυσία, θυσία, θυσία…

Κανείς όμως δεν ρώτησε όλους αυτούς που θυσιάστηκαν, θυσιάζονται και θα θυσιάζονται αν ήθελαν να θυσιαστούν! Δεν ήθελαν. Ήθελαν να ζήσουν. Και να ζήσουν σε μια κανονική χώρα. Που ο γιατρός-μαϊμού και οι περίεργες πρακτικές του θα είχαν εντοπιστεί πριν πεθάνει κάποιος και θα είχε οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. Που τα τρένα, πλοία, αεροπλάνα θα λειτουργούσαν με ασφάλεια για τους επιβάτες.

Που το ταξίδι σου με το αυτοκίνητο δεν θα ήταν με τον Χάρο συνεπιβάτη…

Που εν πάση περιπτώσει, όλοι αυτοί που θεωρητικά είναι ο μηχανισμός που ελέγχει και τιμωρεί, δεν θα έπαιρναν σβάρνα τα κανάλια μετά τον χαμό κάποιου ή κάποιων ανθρώπων αλλά πριν για να πουν ότι «ορίστε κάναμε και κάνουμε καλά τη δουλειά μας». Κι όχι δεν θέλουμε άλλες θυσίες σε αυτόν τον τόπο. Φτάνουν.

Ή τουλάχιστον κάποιος από όλους αυτούς τους ανευθυνουπεύθυνους ας μας πει στις πόσες «θυσίες» θα λειτουργήσει επιτέλους αυτή η χώρα, για να κάνουμε επιτέλους τον λογαριασμό…

Να δούμε μέχρι πότε θα κλαίμε για τους ανθρώπους που χάνονται. Κανονικά όχι με κροκοδείλια δάκρυα όπως όλοι αυτοί.