Η συγκλονιστική εξομολόγηση του Άλις Κούπερ: «Το τέρας δεν ήταν το πρόβλημα, εγώ ήμουν»

Snapshot

• Ο Alice Cooper έχει παραμεί νηφάλιος από το αλκοόλ για 43 χρόνια και θεωρεί ότι το alter ego του ήταν αρχικά «πανοπλία» αλλά έγινε βάρος που τον απειλούσε.
• Ο πραγματικός του όνομα είναι Vincent Furnier, τον οποίο διαχωρίζει από τον σκηνικό χαρακτήρα Alice Cooper, που δημιούργησε για να εκφράσει μια πιο θεατρική και σκοτεινή πλευρά.
• Η περίοδος της εξάρτησής του από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά τον οδήγησε σε κέντρα αποτοξίνωσης και έθεσε σε κίνδυνο τον γάμο του με τη σύζυγό του Sheryl, με την οποία πλέον έχουν τρία παιδιά και πέντε εγγόνια.
• Η θρησκεία παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του σήμερα, με τον Θεό, τον γάμο και την οικογένεια να είναι οι πρώτες προτεραιότητές του.
• Παρά τα 78 του χρόνια, ο Cooper συνεχίζει να εμφανίζεται με την ίδια ενέργεια και θεατρικότητα, θεωρώντας ότι ο χαρακτήρας Alice Cooper δεν έχει ηλικία και παραμένει ζωντανός στη σκηνή.

Snapshot powered by AI

Στα 78 του χρόνια, ο Alice Cooper εξακολουθεί να ανεβαίνει στη σκηνή με την ίδια θεατρικότητα που τον έκανε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές στην ιστορία του rock. Πίσω όμως από το μακιγιάζ, τα φίδια, το αίμα και τον σκοτεινό χαρακτήρα που δημιούργησε πριν από περισσότερες από πέντε δεκαετίες, βρίσκεται μια πολύ διαφορετική προσωπική ιστορία.

Σε μια εκτενή συνέντευξή του στην telegraph, με αφορμή τα απομνημονεύματά του Devil on My Shoulder, ο Cooper μιλά ανοιχτά για την άνοδο της μπάντας, τη γέννηση του alter ego του, τις σχέσεις του με εμβληματικές προσωπικότητες της μουσικής και του κινηματογράφου, αλλά και για τις περιόδους της ζωής του που σημαδεύτηκαν από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.

Ο ίδιος έχει συμπληρώσει 43 χρόνια χωρίς αλκοόλ και περιγράφει με ειλικρίνεια πώς ο χαρακτήρας του Alice Cooper, που αρχικά λειτούργησε ως «πανοπλία» πάνω στη σκηνή, έφτασε κάποια στιγμή να γίνει ένα βάρος που απειλούσε να τον καταστρέψει. Παράλληλα, μιλά για τον γάμο του με τη Sheryl, τα τρία παιδιά και τα πέντε εγγόνια τους, αλλά και για την πίστη του, εξηγώντας γιατί σήμερα διαχωρίζει απόλυτα τον άνθρωπο Vincent Furnier από τον σκηνικό χαρακτήρα Alice Cooper.

«Alice Cooper είναι αυτό που έκανα για να ζήσω· δεν ήμουν αυτός», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη στιγμή που κατάφερε να δει διαφορετικά τη σχέση του με το alter ego που δημιούργησε.

«Είμαι 78, αλλά η σωματική μου ηλικία είναι 41»

Ο Alice Cooper βρίσκεται στο πίσω κάθισμα ενός ταξί που τον μεταφέρει από το ξενοδοχείο του στο Μάντσεστερ προς το μουσικό κατάστημα όπου πρόκειται να φωτογραφηθεί. Είναι 8.30 το πρωί και βρέχει.

Έχει οδηγήσει όλη τη νύχτα από τη Γλασκώβη, όπου είχε εμφανιστεί με τους Hollywood Vampires, το συγκρότημα που ίδρυσε μαζί με τον ηθοποιό Johnny Depp και τον κιθαρίστα των Aerosmith, Joe Perry.

Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από μια παρέα που είχε δημιουργήσει ο Cooper τη δεκαετία του 1970 και στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Harry Nilsson, ο Micky Dolenz, ο Ringo Starr και ο Keith Moon. Οι νύχτες και τα ξημερώματα περνούσαν στον επάνω όροφο του Rainbow Bar & Grill, με την παρέα να καταναλώνει ολοένα και περισσότερο αλκοόλ. Κάπως έτσι, άλλωστε, πέρασε ο Cooper μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1970.

Από τότε, όμως, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ο Cooper παραμένει απολύτως νηφάλιος εδώ και 43 χρόνια.

«Αν είσαι σε ένα συγκρότημα που κάνει περιοδεία, κανείς δεν παίρνει ναρκωτικά, κανείς δεν πίνει ποτέ, γιατί πλέον είναι μεγάλη επιχείρηση και δεν μπορείς να έχεις έναν άνθρωπο που κάνει κάτι τέτοιο. Στη δεκαετία του ’70, δεν προσλάμβανες κάποιον αν δεν έπαιρνε ναρκωτικά, οπότε όλοι βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο», λέει γελώντας.

Πότε άλλαξε αυτό;

«Νομίζω ότι αυτό έγινε τα τελευταία 15 χρόνια. Τώρα σχεδόν όλοι είναι φανατικοί με την υγεία. Ο Mick Jagger είναι, τι, 82; [Ο frontman των Rolling Stones έγινε 83 τον Ιούλιο.] Κάνει μισή ώρα διάδρομο πριν από ένα τρίωρο σόου. Έλα τώρα! Είναι το πρότυπο για όλους τους τραγουδιστές. Κανείς δεν γίνεται καλύτερος από αυτόν.

»Και ο Keith Richards. Η γυναίκα μου έχει την καλύτερη ατάκα για τον Keith Richards. Λέει: “Με όλους αυτούς τους πολέμους, τις ασθένειες και όλο αυτόν τον θάνατο που υπάρχει γύρω μας, τι είδους κόσμο θα αφήσουμε στον Keith Richards;”»

Ο Cooper ξεσπά σε γέλια.

Είναι 78 ετών, με λεπτή, νευρώδη σωματοδομή και μαύρα μαλλιά που φτάνουν προς τους ώμους. Το πρόσωπό του είναι χαραγμένο από βαθιές ρυτίδες στα μάγουλα, που αυτό το πρωινό τονίζονται ακόμη περισσότερο από τις μαύρες γραμμές που έχει σχεδιάσει στο πρόσωπό του και τους μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια του. Φορά, φυσικά, μαύρα.

Σήμερα, ο Cooper παίζει συνήθως γκολφ κάθε μέρα – ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως παραδέχεται, αντικατάστασης μιας εξάρτησης με μια άλλη. Στην ευρωπαϊκή περιοδεία, όμως, μπορεί να παίζει μόλις μία φορά την εβδομάδα. Το ίδιο το σόου, λέει, «είναι αερόβια άσκηση».

Κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Η βροχή πέφτει πάνω στα γκρίζα κτίρια της πόλης, κάτω από τον γκρι ουρανό.

Λίγο αργότερα, στο Forsyth Music Shop του Μάντσεστερ, ο Cooper περιπλανιέται ανάμεσα στα όργανα, παίζει μερικές νότες στο πιάνο και πιάνει μια κιθάρα για να αισθανθεί το βάρος της.

«Για να δούμε τι έχετε εδώ. Χα, Danelectro. Ουάου! Ω, Rickenbacker 12χορδη, αυτές είναι υπέροχες».

Συλλέγει κιθάρες;

«Ναι. Έχω περίπου έξι ή επτά. Συλλέγω όμως αυτοκίνητα. Έχω εννέα αυτή τη στιγμή. Όλα αμερικανικά muscle cars. Ένα Mustang Bullitt του ’68, ακριβώς όπως αυτό στην ταινία Bullitt, δύο ή τρεις Corvettes. Είναι όλα αυτοκίνητα που πραγματικά ήθελα.

»Και έχω μια Aston Martin που ήταν στην ταινία Casino Royale. Ανοίγεις την πόρτα και υπάρχει μια μικρή πλακέτα που γράφει: “Built in London for Mr James Bond”. Αυτή δεν πρόκειται να την πουλήσω ποτέ».

Στη συνέχεια κάθεται σε μια καρέκλα και ανοιγοκλείνει τα μάτια του στο φως, ενώ η make-up artist κάνει τις τελευταίες διορθώσεις στα μαλλιά του και τραβά ελαφρά το σακάκι του.

«Πρέπει να κατεβάσουμε αυτό το πέτο. Είναι ωραίο. Δείχνεις υπέροχος. Ευχαριστημένος;»

«Ω, είμαι μια χαρά», απαντά ο Cooper με ένα πλατύ χαμόγελο. «Είμαι casual...»

Από τον Vincent Furnier στον Alice Cooper

Ο Cooper γεννήθηκε ως Vincent Furnier στο Ντιτρόιτ, το 1948. Μόνο δύο άνθρωποι τον αποκαλούν με το πραγματικό του όνομα: η μητέρα του και ο Keith Richards, που τον φωνάζει Vinny.

«Μου έλεγε: “Vinny, Vinny, Vinny... Πόσο καιρό έχεις να πιεις;”. Του λέω: “Δεν ξέρω, 40 χρόνια”. Και μου λέει: “Α, αυτό γεννά το ερώτημα, γιατί;”. Και μετά φεύγει παραπατώντας. Κι εγώ λέω: “Κυρίες και κύριοι, ο Jack Sparrow”. Γιατί όλο αυτό (σ.σ. ο χαρακτήρας του Depp στους Πειρατές της Καραϊβικής), ξέρετε, ήταν όλο Keith Richards».

Ο πατέρας του, Ether, έκανε διάφορες δουλειές και ήταν επίσης χειροτονημένος ιερέας στην Church of Jesus Christ, η οποία είχε κοινές ρίζες με την Εκκλησία των Μορμόνων. Ο Cooper τον συνόδευε στα κηρύγματα και στα μαθήματα της Βίβλου και γνώριζε τη θρησκευτική διδασκαλία «από μέσα προς τα έξω, από πίσω προς τα μπροστά και ανάποδα».

Ως παιδί έπασχε από άσθμα και η οικογένεια μετακόμισε στο Φίνιξ της Αριζόνα, όπου ο αέρας ήταν ζεστός και ξηρός. Έμεναν σε ένα τροχόσπιτο δύο υπνοδωματίων μέσα σε πάρκο τροχόσπιτων. Ο Cooper κοιμόταν στο πάνω κρεβάτι μιας κουκέτας και η μεγαλύτερη αδελφή του, Nickie, στο κάτω.

Τα Σαββατοκύριακα ο πατέρας του έκανε ένα ταξίδι τριών ωρών για να κηρύξει στους Απάτσι του San Carlos. Ο Cooper έπαιζε με τα παιδιά και έψαχνε στην έρημο για ταραντούλες, τις οποίες πυροβολούσε με αεροβόλα.

Στο σχολείο αγαπούσε περισσότερο την τέχνη και το θέατρο και λέει ότι έχει δει κάθε ταινία τρόμου που έχει γυριστεί. Πρώτος του ήρωας ήταν ο Salvador Dalí – τόσο για την τέχνη του όσο και για την ικανότητά του να δημιουργεί θέαμα.

Αυτό έπεισε τον Cooper ότι μπορούσε να είναι όσο προκλητικός ήθελε, αρκεί να είχε το ταλέντο για να το υποστηρίξει. Ο τρόπος με τον οποίο ο Dalí δημιούργησε τη δική του περσόνα είχε βαθιά επίδραση πάνω του και τελικά τον επηρέασε στη δημιουργία του δικού του alter ego, του Alice.

Το 1973, ο Cooper θα συναντούσε τον Dalí στη Νέα Υόρκη. Ήταν ήδη μεγάλο αστέρι, γνωστός για τις ακραίες σκηνικές εμφανίσεις του, που περιλάμβαναν έναν βόα με το όνομα Koko, γαλόνια ψεύτικου αίματος και εκτελέσεις πάνω στη σκηνή με ηλεκτρική καρέκλα.

Ο Dalí, ο οποίος είχε εκφράσει τον θαυμασμό του για τον Cooper και τα «εκρηγνυόμενα φίδια» του, πέρασε μία εβδομάδα μαζί με τον μουσικό δημιουργώντας αυτό που αποκάλεσε First Cylindric Chromo-Hologram Portrait of Alice Cooper’s Brain.

«Ήταν εντελώς απερίγραπτος», θυμάται ο Cooper. «Έλεγε μία λέξη στα αγγλικά, μία στα γαλλικά. Με ρωτούσαν: “Πώς ήταν να δουλεύεις μαζί του;”. Έλεγα: “Δεν έχω ιδέα. Δεν καταλάβαινα λέξη από αυτά που έλεγε”».

Κάποια μέρα ο Dalí εμφανίστηκε με ένα κεραμικό ομοίωμα εγκεφάλου «με ένα εκλέρ σοκολάτας να κατεβαίνει από πίσω και ένα σωρό μυρμήγκια που σχημάτιζαν τις λέξεις Dalí και Alice», λέει ο Cooper.

«Και είπε: “Αυτός είναι ο εγκέφαλος του Alice Cooper”. Του είπα: “Μπορώ να τον πάρω;”. Μου λέει: “Φυσικά όχι, αξίζει εκατομμύρια”. Και τώρα κανείς δεν μπορεί να τον βρει».

Ο Cooper πιστεύει ότι το έργο καταστράφηκε στη φωτιά που ξέσπασε στο κάστρο του Dalí στο Púbol της Ισπανίας, το 1984.

«Όλοι ήθελαν να είναι ο Πίτερ Παν. Εγώ ήθελα να είμαι ο Κάπτεν Χουκ»

Το 1964, στο λύκειο, ο Cooper δημιούργησε ένα συγκρότημα με φίλους του, το οποίο τελικά ονομάστηκε Nazz. Έπαιζαν σε τοπικά μαγαζιά και στη συνέχεια μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, ονειρευόμενοι να γίνουν διάσημοι.

«Όλοι ήθελαν να είναι ο Peter Pan», λέει ο Cooper. «Κανείς δεν ήθελε να είναι ο Captain Hook. Σκέφτηκα ότι θα είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον να παίξω τον κακό».

Τα άλλα συγκροτήματα φορούσαν τζιν, έμοιαζαν με Αμερικανούς πιονέρους, τραγουδούσαν αρμονίες και έπαιρναν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά.

Ο Cooper μετονόμασε τους Nazz σε Alice Cooper, ένα τόσο συνηθισμένο όνομα που απέκτησε από μόνο του μια παράδοξη απειλητική διάσταση και άρχισε να δημιουργεί ένα υβρίδιο rock μουσικής, θεάτρου Grand Guignol και φθηνών ταινιών τρόμου.

Το Alice Cooper ήταν αρχικά το όνομα του συγκροτήματος. Το 1969 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, Pretties For You, και ακολούθησαν ακόμη επτά στούντιο άλμπουμ, πριν το συγκρότημα διαλυθεί το 1973.

Το συγκρότημα έφυγε, αλλά ο Cooper κράτησε το όνομα και συνέχισε ως σόλο καλλιτέχνης. Έκτοτε έχει κυκλοφορήσει 22 άλμπουμ, έχει προταθεί για τέσσερα Grammy, έχει αποκτήσει αστέρι στο Hollywood Walk of Fame και έχει ενταχθεί στο Rock & Roll Hall of Fame.

Έχει κρεμαστεί, αποκεφαλιστεί και εκτελεστεί σε ηλεκτρική καρέκλα – όλα, φυσικά, στο όνομα της τέχνης.

Το 1974 υιοθέτησε νόμιμα το όνομα Alice Cooper.

«Ήταν η πανοπλία μου», εξηγεί. «Όσο πιο παράλογος γινόταν ο Alice, τόσο πιο εύκολο ήταν να εμφανίζομαι στη σκηνή, γιατί μπορούσα να μπω στο πετσί του. Εγώ μπορεί να σκεφτόμουν ότι ίσως δεν ανήκω εκεί πάνω, αλλά ο Alice ανήκει εκεί πάνω. Δημιούργησα τον Alice για να είναι ο αγαπημένος μου rock star».

Ήταν ένα είδος τέρατος του Frankenstein, αλλά και κάτι από την Bette Davis στην ταινία What Ever Happened to Baby Jane?.

«Είναι περίπου 80 ετών και προσπαθεί να είναι ένα μικρό κορίτσι. Αυτό από μόνο του είναι αρκετά τρελό. Το μακιγιάζ της ήταν λευκό και έσπαγε, το κραγιόν της ήταν κάπως μουτζουρωμένο και σκέφτηκα: “Αυτό είναι υπέροχο look”».

Στη συνέχεια είδε τη Black Queen στο Barbarella.

«Με τα μακριά μαύρα γάντια και τα στιλέτα, όλα από μαύρο δέρμα, σαν την Emma Peel στους Avengers. Και σκέφτηκα: αυτό είναι το σώμα και αυτό είναι το πρόσωπο. Θα τα συνδυάσω. Αυτό ήθελα να είναι ο rock star μου: τρομακτικός και αστείος ταυτόχρονα».

«Δεν μπορούσαμε να αγοράσουμε τέτοια δημοσιότητα»

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο Cooper είχε γίνει θεσμός του Χόλιγουντ και σταθερή παρουσία στα αμερικανικά talk shows, ο Alice είχε γίνει, όπως λέει ο ίδιος, «όνομα που γνώριζαν όλοι».

Ο κύκλος των φίλων του είχε μεγαλώσει και περιλάμβανε πλέον ανθρώπους όπως ο Groucho Marx, ο Fred Astaire και ο George Burns. Ο Marx, αναγνωρίζοντας μέσα στο αίμα, το χάος και τον τρόμο μια μορφή θεάματος, χαρακτήρισε τον Cooper «την τελευταία ελπίδα του vaudeville».

Η πρώτη φορά που ο δημοσιογράφος της συνέντευξης είδε τον Alice Cooper ήταν το 1972, σε ένα ιδιωτικό πάρτι μέσα σε μια σκηνή τσίρκου στον ζωολογικό κήπο Chipperfields, όταν το συγκρότημα είχε επισκεφθεί τη Βρετανία για την προώθηση του άλμπουμ School’s Out.

Υπήρχαν άνθρωποι που έβγαζαν φωτιές, κλόουν και ένα περιστατικό που μια εφημερίδα περιέγραψε ως «riot strip show», όταν ορισμένες γυναίκες από το κοινό μπήκαν στον χώρο και άρχισαν «αυθόρμητα» να γδύνονται.

Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν ήταν πραγματικά αυθόρμητο. Ούτε ήταν τυχαίο όταν το φορτηγό που μετέφερε μια τεράστια φουσκωτή εικόνα του γυμνού Cooper, με τον Koko τον βόα να καλύπτει τα γεννητικά του όργανα, σταμάτησε από βλάβη στην Piccadilly Circus, προκαλώντας αρκετή καθυστέρηση στην κυκλοφορία ώστε να φτάσουν δημοσιογράφοι και τηλεοπτικά συνεργεία.

Όταν ο Cooper επέστρεψε στη Βρετανία την επόμενη χρονιά, ο βουλευτής των Εργατικών Leo Abse ζήτησε να του απαγορευτεί η είσοδος στη χώρα, ενώ η Mary Whitehouse, γνωστή για τις εκστρατείες της κατά περιεχομένου που θεωρούσε ανήθικο, ζήτησε να απαγορευτεί η εμφάνιση του School’s Out στην εκπομπή Top of the Pops, υποστηρίζοντας ότι οι νέοι εκτίθενται σε «μια φιλοσοφία βίας και αναρχίας».

Ο Cooper γελά. «Πάντα έλεγα ότι αν οδηγείς στον δρόμο και στα αριστερά σου βρίσκεται η Disneyland, ενώ στα δεξιά σου πέφτει ένα αεροπλάνο, θα κοιτάξεις το αεροπλάνο που πέφτει. Υπάρχει κάτι νοσηρό σε αυτό.

»Οπότε ο κόσμος ακούει όλες αυτές τις ιστορίες και μετά η Mary Whitehouse λέει: “Δεν μπορείτε να το δείτε”. Φυσικά και θέλουν να το δουν. Της έστελνα λουλούδια, έστελνα στον Leo Abse πούρα και εκείνοι έλεγαν: “Προσπαθούμε να σε απαγορεύσουμε”, κι εγώ έλεγα: “Συνεχίστε”. Δεν θα μπορούσαμε να αγοράσουμε τέτοια δημοσιότητα».

Σκέφτεται για λίγο. Υπήρξε μια εποχή που οι δίσκοι του καίγονταν σε χριστιανικούς τηλεοπτικούς σταθμούς στις ΗΠΑ.

«Ήμουν τόσο εύκολος στόχος. Και δεν λέω ότι δεν το άξιζα. Αλλά δεν υπήρχε τίποτα στο σόου μου που να ήταν κατά του χριστιανισμού. Ο Alice μπορεί να σκότωνε τη νοσοκόμα και να τον κρεμούσαν, να τον ηλεκτροπληκτρούσαν ή να τον αποκεφάλιζαν στη σκηνή – αλλά ποτέ δεν επρόκειτο να σταυρωθεί, γιατί αυτό θα ήταν βλασφημία.

»Και το αστείο με τον Alice είναι ότι ήταν πάντα ένα ηθικό δράμα. Υπάρχει κάτι ικανοποιητικό στο να βλέπεις τον κακό να τιμωρείται στο τέλος. Οπότε λέγαμε: “Πρέπει να σκοτώσουμε τον Alice”. Και μετά τι γίνεται; Βγαίνει ξανά στο τέλος του σόου με λευκό ημίψηλο καπέλο και φράκο».

Και ξαναγεννιέται. Ο Cooper γελά.

«Ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. Και μετά είναι ώρα για πάρτι».

Η θρησκεία, οι εξαρτήσεις και η «διπλή ζωή»

Η θρησκεία, ωστόσο, ήταν βαθιά ριζωμένη μέσα του. Μεγάλωσε, όπως λέει, «στην εκκλησία την Τετάρτη το βράδυ, την Παρασκευή και όλη την Κυριακή». Όλοι οι φίλοι του ήταν χριστιανόπουλα.

Λέει ότι απομακρύνθηκε από την εκκλησία το 1965, σε ηλικία 17 ετών, όταν έδωσε για πρώτη φορά συναυλία Κυριακή.

Στο Devil on My Shoulder γράφει: «Ζούσα και στις δύο πλευρές του φράχτη. Όταν έδινα συναυλία, ένιωθα πραγματικά ένοχος, και όταν πήγαινα στην εκκλησία, οι ηλικιωμένες γυναίκες εκεί ψιθύριζαν και κουνούσαν αποδοκιμαστικά το κεφάλι, σαν να ήμουν ένας επικίνδυνος παράνομος».

Χρειάστηκαν περισσότερα από δέκα χρόνια μέχρι να ξαναπατήσει το πόδι του σε εκκλησία.

Στα απομνημονεύματά του, ο «Alice» τον κατηγορεί: «Ήθελες να κάνεις τον κόσμο να αναρωτιέται: “Πούλησε πραγματικά την ψυχή του για το rock and roll;”. Παραδέξου το, Vince. Ο μύθος δημιούργησε τον άνθρωπο».

Πούλησε, λοιπόν, την ψυχή του για το rock and roll; «Λοιπόν...», ο Cooper σταματά για λίγο. «Πρέπει να θυμάσαι την εποχή. Ήταν το εκρηκτικό τέλος των ’60s και η είσοδος στα ’70s, με τη σεξουαλική επανάσταση, την επανάσταση των ναρκωτικών, και εμείς ήμασταν ακριβώς στη μέση. Αυτό με απομάκρυνε ακόμη περισσότερο από την εκκλησία.

»Και με ενοχλούσε, γιατί εξακολουθούσα να πιστεύω σε όλα τα χριστιανικά πράγματα, αλλά ήμουν πλέον τόσο μακριά. Ήμασταν σε κάθε πάρτι του Χόλιγουντ και ήμουν σε εκείνη ακριβώς την ηλικία... μορφωνόμουν. Και απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο από τον πυρήνα μου».

Όσο για τα ναρκωτικά, η μαριχουάνα δεν ταίριαζε στον οργανισμό του, ενώ η ίδια η ιδέα του LSD ήταν εφιαλτική – δεν ήθελε ποτέ να χάσει τον έλεγχο. Η δική του «ουσία» ήταν το αλκοόλ.

Λέει ότι άρχισε να πίνει στα 20 του, όταν κάποιος του έδωσε μια μπύρα σε ένα πάρτι. Την επόμενη μέρα πήγε και αγόρασε ένα πακέτο με έξι μπύρες και, από εκείνη τη στιγμή, όπως λέει, δεν έμεινε ποτέ χωρίς ένα ποτό στο χέρι.

«Ήμουν κατά κάποιον τρόπο ο Dean Martin του rock and roll. Δεν ήμουν ποτέ μεθυσμένος. Ήμουν πάντα σε αυτή τη χρυσή ευφορία και ήξερα πώς να τη διατηρώ. Το πρόβλημα ήταν ότι ήταν συνεχής. Και πολύ σύντομα το σώμα σου θα σου πει: “Έι, έχουμε πρόβλημα εδώ”, και αυτό συνέβη. Άρχισα απλώς να κάνω εμετό με αίμα και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις τον έλεγχο».

Ο Alice είχε γίνει πλέον το τέρας που απειλούσε να τον καταστρέψει.

«Ο Alice δεν είναι το πρόβλημα. Εσύ είσαι»

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Cooper υποβλήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα σε θεραπεία από τον Eugene Landy, τον ψυχολόγο διασημοτήτων του Λος Άντζελες, του οποίου η «θεραπεία μέσω περιβάλλοντος» περιλάμβανε την προσπάθεια να ελέγχει κάθε πτυχή της ζωής των ασθενών του. Ο Landy είχε γίνει γνωστός και για τη θεραπεία του Brian Wilson των Beach Boys, η οποία οδήγησε την οικογένεια του Wilson να κινηθεί νομικά εναντίον του.

«Δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή», λέει ο Cooper, «όταν ο Landy ήταν μαζί μου, που να έβγαζα φωτογραφία και να μην ήταν κι εκείνος μέσα στη φωτογραφία. Και σκεφτόμουν ότι οι ψυχίατροι δεν πρέπει να το κάνουν αυτό. Υποτίθεται ότι πρέπει να βρίσκονται όσο πιο μακριά γίνεται...».

Αυτό ήταν το τέλος του Eugene Landy. Το 1977, ο Cooper μπήκε τελικά σε κέντρο αποτοξίνωσης. Και τότε, όπως λέει, «άναψε ένα λαμπάκι».

«Ο ψυχίατρος έκανε μια σπουδαία παρατήρηση. Μου λέει: “Πόσο πίνεις πάνω στη σκηνή;”. Κι εγώ του λέω: “Δεν πίνω ποτέ πάνω στη σκηνή”. Και μου λέει: “Αν είσαι στο στούντιο, πόσο πίνεις;”. Του λέω: “Δεν πίνω στο στούντιο”. Και μου είπε: “Άρα ο Alice δεν είναι το πρόβλημα. Εσύ είσαι”.

»Δεν είναι το τέρας. Είναι ο γιατρός που έχει πρόβλημα. Και δεν είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, γιατί ο Alice ήταν ένας τόσο εύκολος χαρακτήρας πάνω στον οποίο μπορούσα να φορτώσω όλη την ευθύνη».

Η περίοδος της αποτοξίνωσης έγινε η βάση για το άλμπουμ του From the Inside, που κυκλοφόρησε το 1978.

Παρέμεινε νηφάλιος για σχεδόν δύο χρόνια. Στη συνέχεια ήπιε μια γουλιά κρασί – «μία γουλιά» – και μέχρι εκείνο το απόγευμα είχε κρύψει δύο μπουκάλια μέσα στο σπίτι.

«Ήμουν ο κλασικός αλκοολικός». Υπήρχε όμως και ένα ακόμη πρόβλημα. Λέει ότι δεν έκανε μεγάλη χρήση κοκαΐνης μέχρι που κάποιος του είπε: «Αν την καπνίσεις, δεν προκαλεί εθισμό».

Γελά με το πόσο παράλογη ήταν αυτή η πεποίθηση. «Αυτό συνέβη στις αρχές του crack και το crack είναι, με διαφορά, η πιο εθιστική ουσία που υπάρχει. Αυτό ήταν πραγματικά το πράγμα που παραλίγο να με σκοτώσει».

Παραλίγο να καταστρέψει και τον γάμο του.

Ο γάμος με τη Sheryl

Ο Cooper γνώρισε για πρώτη φορά τη σύζυγό του, Sheryl, όταν εκείνη πήγε σε οντισιόν ως χορεύτρια για το σόου του. Εκείνος ήταν 27 ετών και η Sheryl 18.

Εκείνη την εποχή ο μάνατζέρ του, Shep Gordon, ήταν επίσης μάνατζερ της ηθοποιού Raquel Welch και εκείνη και ο Cooper είχαν βγει μερικές φορές.

«Ήταν μια εποχή που οι σταρ του κινηματογράφου έβγαιναν με rock stars. Εκείνη αποφάσισε ότι θα ήμουν το αγόρι της. Η Raquel ήταν θωρηκτό. Εννοώ, κάθε παιδί στον πλανήτη είχε τη φωτογραφία της στον τοίχο. Μου άρεσε πολύ. Αλλά μόλις είχα γνωρίσει τη Sheryl, οπότε ήμουν ερωτευμένος με αυτή τη μικρή μπαλαρίνα, και αυτό έκανε τη Raquel έξαλλη».

Ο Cooper και η Sheryl παντρεύτηκαν το 1976.

Μέχρι το 1982, όμως, το crack είχε καταλάβει τη ζωή του. Η Sheryl του είπε ότι θα έφευγε για λίγο. Το διαζύγιο βρισκόταν πλέον στο τραπέζι.

«Ήμασταν σχεδόν στο δικαστήριο και είπα: “Αυτό είναι λάθος”. Και μου είπε: “Ναι, το ξέρω”».

Εκείνη του έθεσε ένα τελεσίγραφο: είτε θα πήγαιναν σε χριστιανική συμβουλευτική γάμου είτε η σχέση τους θα τελείωνε.

Ο Cooper έπρεπε να οργανώσει ο ίδιος τη διαδικασία. «Το έκανα. Και αυτό μας έφερε ξανά κοντά. Ξέρεις, ήταν σχεδόν ανακούφιση να επιστρέψω στην εκκλησία».

Το 1983 μπήκε για δεύτερη και τελευταία φορά σε κέντρο αποτοξίνωσης. «Υπήρχε πλέον ένας καλός λόγος για να πω: μπορώ ακόμα να παίζω τον Alice. Αλλά αν κοιτάξω ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, ο Alice Cooper βρίσκεται περίπου στην τέταρτη θέση».

Ποιες είναι οι τρεις πρώτες; «Λοιπόν, και η Sheryl κι εγώ θα λέγαμε ότι πρώτη προτεραιότητα είναι ο Θεός, μετά ο γάμος μας και μετά τα παιδιά μας».

Το ζευγάρι έχει τρία παιδιά και πέντε εγγόνια. Και ο Alice; Ο Cooper σκέφτεται για λίγο.

«Ξέρεις, όταν οι άνθρωποι λένε: “Είμαι ξυλουργός”, ή μηχανικός ή οτιδήποτε άλλο. Όχι, αυτό δεν είναι το ποιος είσαι· είναι αυτό που κάνεις για να ζήσεις.

»Και έφτασα στο σημείο να καταλάβω ότι ο Alice Cooper ήταν αυτό που έκανα για να ζήσω. Δεν ήμουν αυτός. Και όταν το βάζεις σε αυτή την προοπτική, αποκτάς μια πολύ πιο υγιή εικόνα για το ποιος είσαι στη ζωή σου.

»Μπορώ τώρα να παίζω τον Alice με χιούμορ και να περνάω υπέροχα παίζοντας τον Alice, γιατί πουθενά στη Βίβλο δεν λέει ότι δεν μπορώ. Αλλά το να είμαι ο Alice Cooper είναι απλώς κάτι που κάνω. Δεν είναι αυτό που είμαι».

«Ο Alice δεν έχει ηλικία»

Το εντυπωσιακό είναι ότι, στα 78 του, πολλοί από τους ανθρώπους που βρίσκονται σήμερα στο κοινό του είναι συνομήλικοι με εκείνους που παρακολουθούσαν τις εμφανίσεις του πριν από περισσότερα από 50 χρόνια.

Ο Cooper έχει τη δική του εξήγηση. Ο Alice είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας, άρα δεν έχει ηλικία. «Δεν ξέρω πόσο χρονών είναι ο Alice, αλλά πάνω στη σκηνή είναι στην ίδια ηλικία που ήταν το 1973.

»Αν όμως κάποια στιγμή έδειχνα διαφορετικός, αν έπαιρνα 45 κιλά, αν δεν μπορούσα πλέον να μοιάζω όπως ο Alice των ’60s και των ’70s, τότε απλώς θα έλεγα: “Τελείωσε”.

»Αν δεν μπορώ να κάνω το σόου με την ίδια ενέργεια που είχα τότε, δεν πρόκειται ποτέ να το κάνω διεκπεραιωτικά».

Γελά.

«Και σίγουρα δεν πρόκειται να εμφανίζομαι σε κρουαζιερόπλοιο».

Διαβάστε επίσης