Τασούλας: «Η πολιτική δεν μου άφησε χρόνο να είμαι καλός σύζυγος και πατέρας»
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μίλησε σε συνέντευξή του για τη ζωή μετά την ανάληψη του ύπατου πολιτειακού αξιώματος, τις αλλαγές που έφερε η νέα καθημερινότητα, την οικογένειά του και τη σχέση του με την Ήπειρο
Snapshot
- Ο Κωνσταντίνος Τασούλας περιγράφει την αλλαγή στην καθημερινότητά του μετά την ανάληψη της προεδρίας, με έμφαση στην απώλεια της αυθόρμητης ζωής λόγω πρωτοκόλλου και ασφάλειας.
- Τονίζει την ανάγκη επιστροφής σε μια πολιτική που εστιάζει στο έργο και όχι στην εικόνα, υπογραμμίζοντας την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και την ανάγκη για αποτελεσματικότητα και περιορισμό των πελατειακών πρακτικών.
- Αναγνωρίζει το κόστος της πολιτικής ζωής στην οικογένειά του και δηλώνει ότι η πολιτική δεν του επέτρεψε να είναι ο σύζυγος και πατέρας που θα ήθελε.
- Ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι να συμβολίζει την ενότητα και τη συνέχεια του κράτους, χωρίς να παρεμβαίνει στην πολιτική αντιπαράθεση.
- Θεωρεί ότι η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα πρέπει να επιτευχθεί μέσω διαλόγου, διπλωματίας και πολιτιστικής
Σε συνέντευξή του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας μίλησε για τη ζωή μετά την ανάληψη του ύπατου πολιτειακού αξιώματος, τις αλλαγές που έφερε η νέα καθημερινότητα, την οικογένειά του, τη σχέση του με την Ήπειρο και τις σταθερές αξίες που τον συνοδεύουν.
Μιλώντας στο περιοδικό «ΒΗΜΑgazino, καταθέτει τις απόψεις του για την πορεία της πολιτικής ζωής, την κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, την ανάγκη επιστροφής σε μια πολιτική του έργου αντί της εικόνας, τη σημασία της παιδείας και της ενότητας, αλλά και για τον ρόλο που πρέπει να διαδραματίζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε μια εποχή έντονων αλλαγών και αμφισβήτησης.
Η νέα του ζωή στο Προεδρικό Μέγαρο, όπως περιγράφει, συνοδεύτηκε από μια μεγάλη αλλαγή: την απώλεια της αυθόρμητης καθημερινότητας. «Μου λείπει η πιο ανεπίσημη συμμετοχή μου στη ζωή», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι το πρωτόκολλο, η ασφάλεια και ο αυστηρός προγραμματισμός δημιουργούν μια διαφορετική πραγματικότητα.
Ωστόσο, μέσα σε αυτή τη νέα συνθήκη, παραμένουν αναλλοίωτες οι προσωπικές του συνήθειες. Το περπάτημα, το διάβασμα και η επαφή με τον κόσμο εξακολουθούν να αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς. Για τον ίδιο, η καθημερινότητα δεν μπορεί να αντικατασταθεί από την εικόνα ή τη δημόσια παρουσία, αλλά χρειάζεται ουσιαστική ανθρώπινη επαφή.
Η οικογένεια αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους άξονες της ζωής του. Μιλώντας για τη σύζυγό του Φανή Σταθοπούλου και τα δύο παιδιά τους, τον Τάσο και τη Μάγδα, αναγνωρίζει ότι η πολιτική διαδρομή έχει κόστος για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σε εκείνον που την υπηρετεί.
Στην ερώτηση αν η πολιτική τού επέτρεψε να είναι ο σύζυγος και ο πατέρας που θα ήθελε, απαντά χωρίς περιστροφές: «Όχι». Η πολιτική, όπως εξηγεί, δεν του άφησε χρόνο, καθώς απαιτεί διαρκή παρουσία και αφοσίωση, γεγονός που αναπόφευκτα δημιουργεί απουσίες από την οικογενειακή ζωή. Η κατανόηση της οικογένειάς του, σημειώνει, υπήρξε ένας σταθερός σύμμαχος στην πορεία του.
Ιδιαίτερη θέση στις αναφορές του έχει η Ήπειρος και τα Ιωάννινα, ο τόπος όπου γεννήθηκε και όπου συνδέθηκε βαθιά με την πολιτική του πορεία. Τα χαρακτηρίζει «τον τόπο για τον οποίο προσπάθησα και ο οποίος μου φέρθηκε με μεγάλη γενναιοδωρία», αναγνωρίζοντας τον ρόλο που διαδραμάτισαν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της διαδρομής του.
Στη συνέντευξή του αναφέρεται ακόμη στην αλλαγή της πολιτικής ζωής, υποστηρίζοντας ότι η «τέχνη της πολιτικής» έχει σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από την «τεχνολογία της πολιτικής», όπου η εικόνα συχνά υπερισχύει του έργου. Επισημαίνει την ανάγκη να επανέλθει η προτίμηση των πολιτών προς εκείνους που δημιουργούν και υλοποιούν, αντί προς εκείνους που επενδύουν μόνο στην επικοινωνία.
Για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δηλώνει ότι δεν έχει προσωπική παρουσία, εκφράζοντας προβληματισμό για την ανωνυμία, την παραπληροφόρηση και την ένταση που συχνά προκαλούν. Αντιπαραθέτει την ψηφιακή εικόνα με τη διαχρονική αξία της προσωπικής επαφής.
Μιλώντας για την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς, συνδέει το φαινόμενο με τη γενικότερη κρίση που πέρασε η χώρα και υπογραμμίζει ότι η μεγάλη πρόκληση είναι η οικοδόμηση μιας νέας «κανονικότητας», βασισμένης σε αποτελεσματικούς θεσμούς, ψηφιακό κράτος και περιορισμό των πελατειακών πρακτικών.
Για τον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας υπογραμμίζει ότι δεν είναι να παρεμβαίνει στην πολιτική αντιπαράθεση, αλλά να συμβολίζει την ενότητα και τη συνέχεια του κράτους. Θεωρεί ότι μέσα από τον λόγο, τη στάση και τις συμβολικές του παρεμβάσεις μπορεί να ενισχύσει την αισιοδοξία και την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Αναφορά κάνει και στο ζήτημα της επανένωσης των Γλυπτών του Παρθενώνα, εκτιμώντας ότι η λύση πρέπει να αναζητηθεί μέσα από τον διάλογο, τη διπλωματία και την πολιτιστική επιχειρηματολογία, ώστε η επιστροφή τους να αποτελέσει μια κίνηση ιστορικού συμβολισμού.
Στο τέλος της συζήτησης, όταν καλείται να περιγράψει την Ελλάδα που ονειρεύεται, μιλά για μια χώρα με αυτοπεποίθηση, ενότητα και ισχυρή παιδεία. Για εκείνον, αυτά είναι τα στοιχεία που μπορούν να στηρίξουν το μέλλον.
Και όταν ρωτάται ποιες λέξεις θα ήθελε να συνοδεύσουν τη δική του υστεροφημία, η απάντηση είναι λιτή: «Υπήρξε ένας σοβαρός άνθρωπος».
