«Η Τελευταία Κλήση»: Η ομηρία που είδε όλη η Ελλάδα live επιστρέφει ως θρίλερ

Πριν ξεκινήσουμε τη συζήτηση για την ταινία «Η Τελευταία Κλήση», για όσους θεωρούν ότι θα πάνε στη σκοτεινή αίθουσα με σκοπό να μάθουν ακριβώς τι συνέβη το βράδυ της 23ης Σεπτεμβρίου στην οδό Νιόβης στα Πατήσια, με δράστη τον Σορίν Ματέι, καλό θα είναι να αλλάξουν σκεπτικό.

Ο σκηνοθέτης άλλωστε, Sherif Francis, το κάνει σαφές από την αρχή ότι πρόκειται για μυθοπλασία, που έχει πατήσει πάνω στο story που μεταδόθηκε πανελλαδικά χαράσσοντας στη συλλογική μνήμη ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και σοκαριστικά κεφάλαια της ελληνικής τηλεοπτικής ιστορίας.

Το φιλμ «Η Τελευταία Κλήση», λοιπόν, δεν προσπαθεί να αναπαραστήσει εκείνη την υπόθεση, αλλά κάνει ανασύνθεση. Και κυρίως, κάνει μια βασική ερώτηση:

Όχι «τι έγινε;», αλλά «τι κρύβεται πίσω από αυτό;».

Η πλοκή

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000. Κλοπή όπλων από στρατόπεδο. Ένας γνωστός κακοποιός, ο Νικολάι Ράντου (Ορφέας Αυγουστίδης), ταμπουρώνεται σε διαμέρισμα στο Παγκράτι κρατώντας όμηρο μια οικογένεια και στο χέρι του έχει απασφαλίσει μια χειροβομβίδα. Στο μυαλό του, υπάρχει μονάχα ένας όρος για να μην τα τινάξει όλα στον αέρα. Να βγει ζωντανά στην τηλεόραση και να διαπραγματευτεί με τον παρουσιαστή, όχι όμως τον βασικό, αλλά έναν νέο ρεπόρτερ του αστυνομικού ρεπορτάζ, τον Αντώνη Δούκα που υποδύεται ο Γιώργος Μπένος.

Ένα κανάλι σε πανικό, ένα κεντρικό δελτίο ειδήσεων σε νευρική κατάρρευση και μια αστυνομία που μοιάζει να παρακολουθεί τον εαυτό της να εκτίθεται για πολλοστή φορά. Την ίδια ώρα όμως, κάπου στο παρασκήνιο, νήματα που κινούνται αθόρυβα και η ατμόσφαιρα εκτός από μπαρούτι, μυρίζει αγωνία και πλεκτάνη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Όσο περνάει η ώρα, η ένταση νιώθεις να σε σφίγγει, κάθε σκηνή λειτουργεί σαν αντίστροφη μέτρηση, αλλά με ένα βασικό twist. Ότι δεν ξέρεις αν όντως μετράς προς το τέλος που νομίζεις ότι ξέρεις βάσει της ιστορίας.

Ξέρεις την αληθινή ιστορία, κι όμως, αμφιβάλλεις

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της «Τελευταίας Κλήσης» είναι πως ακόμα και αν έχεις ζήσει εκείνη τη ζωντανή μετάδοση του ’98, ακόμη κι αν θυμάσαι καρέ-καρέ το δελτίο ειδήσεων της 23ης Σεπτεμβρίου, η ταινία σε βάζει να αμφισβητείς την έκβαση.

Δεν παίζει με το «θα εκραγεί ή όχι;», αλλά με το «ποιος τραβάει τελικά τα νήματα;». Ποιοι είναι άραγε οι βασικοί εγκληματίες, γιατί συμβαίνει όλο αυτό;

Ο σκηνοθέτης, Sherif Francis έχει δηλώσει ότι στόχος του ήταν να μεταφέρει εκείνη την αίσθηση που βίωνε ο κόσμος, την αμηχανία, τον φόβο, το σοκ ενός τραγικού τέλους σε ζωντανή μετάδοση, με τη διαφορά ότι η ιστορία του ξεφεύγει συνειδητά από τα πραγματικά περιστατικά. Δεν ενδιαφέρεται να αποδώσει ευθύνες ούτε να αγιοποιήσει ή να καταδικάσει πρόσωπα. Εστιάζει στο παρασκήνιο, στη μηχανική της εικόνας και κυρίως, στη δύναμη του «ζωντανού».

Η ένταση σε πρώτο πλάνο

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ως Νικολάι Ράντου είναι ο πυρήνας της έκρηξης. Δεν είναι απαραίτητα ο χαρακτήρας με τον περισσότερο χρόνο στην οθόνη, αλλά εκείνος γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλα. Παίζει σε μια λεπτή γραμμή, ανάμεσα στην απόγνωση και την παράνοια, ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη. Το βλέμμα του κρατά τη χειροβομβίδα πριν καν τη δεις.

Ο Γιώργος Μπένος ως ανερχόμενος δημοσιογράφος Αντώνης Δούκας ξεκινά φοβισμένος, σχεδόν αμήχανος μπροστά στη ζωντανή διαπραγμάτευση. Τρέμει, δεν του βγαίνουν τα λόγια, σταδιακά, όμως, βρίσκει φωνή και μαζί της, επιρροή. Η σχέση που αναπτύσσει με τον κακοποιό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του φιλμ, ένα παιχνίδι εξουσίας που αλλάζει ισορροπίες.

Η Μαρία Ναυπλιώτου ως διευθύντρια ειδήσεων Καρολίνα Στεργίου κινείται στα παρασκήνια, πίσω από μικρόφωνα και ακουστικά, μια και δεν διακυβεύονται μόνο οι ζωές των ομήρων και του εγκληματία, αλλά και εκείνων που άθελά τους βρέθηκαν να διαπραγματεύονται τις ζωές ανθρώπων, χωρίς καν να είναι η δουλειά τους. η ενημέρωση και πού αρχίζει το θέαμα.

Για ποιον είναι τελικά αυτή η ταινία;

Αν δεν έζησες την υπόθεση του ’98, θα τη δεις σαν ένα καλοστημένο ελληνικό θρίλερ με μιάμιση ώρα καθαρής έντασης. Θα ιδρώσεις, θα αγχωθείς, θα μπεις στο παιχνίδι των ανατροπών.

Αν όμως εκείνη η νύχτα σου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό, τότε χρειάζεσαι μια γενναία υπενθύμιση: αυτό που βλέπεις είναι μυθοπλασία, ούτε ντοκιμαντέρ, αποκατάσταση ή νέο γράψιμο της ιστορίας.

Η ταινία «Η Τελευταία Κλήση» δεν πατάει απλώς πάνω σε ένα σοκαριστικό γεγονός, το χρησιμοποιεί σαν καθρέφτη σε προκαλεί να κοιτάξεις μέσα. Κι αυτό, σε μια εποχή που όλα μεταδίδονται ζωντανά, ίσως είναι πιο εκρηκτικό και από χειροβομβίδα.

Το φιλμ «Η Τελευταία Κλήση» του σκηνοθέτη Sherif Francis κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 19 Μαρτίου από την Tanweer.