Κόμμα Καρυστιανού: Δύο ρόλοι, μία κάλπη

Ένα από τα κρίσιμα ερωτήματα που απασχολούν τα επιτελεία των κομμάτων αφορά το ακροατήριο στο οποίο θα μπορούσε να απευθυνθεί ένα δυνητικό κόμμα Καρυστιανού. Πρόκειται για έναν παράγοντα που ανακατεύει την τράπουλα αποκλειστικά στην κεντροαριστερά ή μήπως έχει τη δυνατότητα να αντλήσει στήριξη και από τον χώρο της δεξιάς;

Από την αρχή της δημόσιας παρουσίας της, η κυρία Μαρία Καρυστιανού συνδέθηκε κυρίως με πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στο φάσμα της αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Πλεύση Ελευθερίας. Παράλληλα, όμως, βρήκε απήχηση και σε τμήματα της λεγόμενης «δεξιάς πολυκατοικίας», ιδίως σε κοινά που υιοθέτησαν θεωρίες συνωμοσίας γύρω από την τραγωδία των Τεμπών.

Όσο διέψευδε κάθε εμπλοκή της με την κεντρική πολιτική σκηνή, απολάμβανε μια ιδιότυπη ασυλία από την κριτική, ως μητέρα-σύμβολο των Τεμπών. Η εικόνα αυτή, ωστόσο, άρχισε να αλλάζει από τη στιγμή που εξέφρασε ενδιαφέρον για τη δημιουργία πολιτικού φορέα. Έκτοτε, φαίνεται να συσπειρώνει γύρω της αυτό που συχνά αποκαλείται «αντισυστημική ψήφος», χωρίς σαφή ιδεολογική κατεύθυνση.

Πρόκειται κυρίως για μια συναισθηματικά φορτισμένη ψήφο οργής και ισοπεδωτικής διάθεσης απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Η ίδια γνωρίζει ότι μέσα στη δεξαμενή της αδιευκρίνιστης ψήφου υπάρχει ένα σημαντικό κοινό αγανακτισμένων δεξιών ψηφοφόρων, ικανό να προκαλέσει ανατροπές στην πολιτική σκακιέρα. Ενδεχομένως, μάλιστα, αυτό το ακροατήριο να είναι πολυπληθέστερο από την κρίσιμη μάζα της κινηματικής αριστεράς, η οποία αυτή την περίοδο εμφανίζεται κατακερματισμένη και χωρίς σαφή προσανατολισμό.

Καθώς πλησιάζουμε στο τελευταίο «κατοστάρι» πριν από τις εθνικές εκλογές, η κυρία Καρυστιανού επιχειρεί να προσδώσει εθνικοπατριωτικά χαρακτηριστικά στο πολιτικό στίγμα που εκπέμπει, χωρίς ωστόσο να έχει ακόμη αποσαφηνίσει το πλήρες πολιτικό της αποτύπωμα.

Προς το παρόν, στις δημόσιες παρεμβάσεις της ακολουθεί μια ανορθόδοξη στρατηγική: επιδιώκει να τοποθετείται ως κήρυκας της κάθαρσης και πολέμια της διαπλοκής, διεκδικώντας ταυτόχρονα ένα καθεστώς εξαίρεσης από την κριτική, λόγω της ιδιότητάς της ως μητέρας θύματος των Τεμπών. Μια στάση που δημιουργεί συνθήκες προνομιακής μεταχείρισης, ασύνηθες φαινόμενο στον σκληρό και αμείλικτο στίβο της πολιτικής.

Στην πολιτική όμως υπάρχει ένας σκληρός κανόνας: Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς… Οι ρόλοι είναι σαφείς και οι κανόνες αμείλικτοι. Δεν γίνεται να φοράς δύο «καπέλα»: και του θύματος και του διεκδικητή της εξουσίας. Το όριο ανάμεσα στο σύμβολο και στην κάλπη είναι δυσδιάκριτο. Η ηθική ασυλία δεν είναι αξίωμα. Είναι προσωπική επιλογή του καθενός.