Μπορεί η Ελλάδα να κυβερνηθεί χωρίς αυτοδύναμη κυβέρνηση;

Αναλύοντας το νέο πολιτικό τοπίο όπως αυτό διαμορφώνεται και με την είσοδο της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να «ξαναγνωριστούμε» σε αυτό τον τόπο. Να συλλογιστούμε ή καλύτερα να διαλογιστούμε γιατί φτάσαμε ως εδώ.

Προσωπικά θεωρώ πολύ χρήσιμη την παρουσία της διότι έστω και εν αγνοία της ανοίγει τον δρόμο σε υγιείς σκεπτόμενους πολίτες για το πού μπορεί να φτάσει η «αυταπάτη».

Και ναι, κάπου εδώ, θα δανειστώ και θα παραφράσω μια δήλωση του Βαγγέλη Βενιζέλου: «η χώρα έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη».

Και πριν βιαστεί κανείς να με κατηγορήσει ότι συμφωνώ με τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ας ξεκαθαρίσω κάτι: διαφωνώ ριζικά. Δεν έχει καταστεί η χώρα μη διακυβερνήσιμη. Αυτό που έχει καταστεί ανίκανο να κυβερνήσει είναι το πολιτικό προσωπικό.

Το πολιτικό προσωπικό είναι… λίγο. Ανεπαρκές. Περιορισμένης ευθύνης. Με διάθεση μόνο για καβγά, για καταγγελία, για πολιτική ανυπακοή αλλά όχι για λύσεις.

Το απόλυτο τρικ

Και το πιο ανησυχητικό; Το χειρότερο δεν είναι τα λάθη της κυβέρνησης της ΝΔ. Το χειρότερο είναι ότι η αντιπολίτευση δεν έχει καν όραμα. Δεν έχει προοπτική κυβερνησιμότητας. Έχει μόνο θόρυβο. Και για να το κρύψει, έχει εφεύρει έναν καινούργιο νεολογισμό, ένα νέο περιτύλιγμα: την «κοινωνική αντιπολίτευση».

Πρόκειται για το απόλυτο πολιτικό τρικ: Όταν δεν έχεις πρόγραμμα, δεν έχεις σχέδιο, δεν έχεις ούτε ιδέα για το πώς θα κυβερνήσεις, απλά φωνάζεις. Γίνεσαι εισαγγελέας των πάντων και το βαφτίζεις «κοινωνική αντιπολίτευση». Όπως ο καπνός που καλύπτει τη φωτιά. Όσο πιο πολύ φωνάζεις, τόσο περισσότερο προσποιείσαι ότι είσαι «αντιπολίτευση» και όχι απλώς… άδειος θόρυβος.

Οι πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης έχουν γίνει ειδήμονες στην «μεγαλύτερη ένταση». Μιλάνε σαν να βρίσκονται σε τηλεοπτικό πάνελ και όχι σε θέση ευθύνης. Και ξεχνούν την πιο απλή παροιμία: οι άδειοι τενεκέδες κάνουν πάντα περισσότερο θόρυβο.

Κανένας από τους υπάρχοντες ταγούς δεν μπορεί να εμπνεύσει. Κανένας δεν μπορεί να πείσει ότι έχει χαρακτήρα ηγέτη. Και αυτό είναι το πιο κρίσιμο: η συμπάθεια δεν αρκεί για να κυβερνήσεις μια χώρα.

Δεν αρκεί να είσαι «συμπαθητικός». Δεν αρκεί να είσαι «καλός τύπος». Δεν αρκεί να λες «όλοι μαζί να ρίξουμε τον Μητσοτάκη». Ούτε καν το «τους τα είπε έξω από τα δόντια» δεν σε κάνει ικανό να κυβερνήσεις. Το «καλά τα λέει ο τάδε» και το «τους έβαλε στη θέση τους η δείνα» είναι μόνο για κουβέντες καφενείου. Για να έχουμε κάτι να λέμε. Για να χαϊδεύουμε τα αυτιά της μάζας και να μαζεύουμε ψήφους. Αλλά η χώρα δεν κυβερνιέται με κουβέντες καφενείου. Κυβερνιέται με σχέδιο, με πρόγραμμα, με ευθύνη. Και σε αυτή την κατεύθυνση, οι υπάρχουσες δυνάμεις της αντιπολίτευσης είναι άνευ ουσίας.

Κόμματα μιας χρήσης

Ο πολυκερματισμός της δεξιάς και της κεντροαριστεράς σε μικρά «ΙΧ μαγαζάκια» δείχνει κάτι καθαρό:

Πρόκειται για κόμματα μιας χρήσης. Κόμματα που δεν έχουν ούτε αυτοσεβασμό, ούτε σοβαρότητα, ούτε προοπτική. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βάλουν τη χώρα σε νέες περιπέτειες.

Για παράδειγμα το αφήγημα της δήθεν «προοδευτικής διακυβέρνησης» είναι απολύτως ουτοπικό όταν μιλάμε για κόμματα one man/woman show που δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε για τα αυτονόητα. Εξίσου καταστροφικό από την άλλη είναι και το αφήγημα των διαφόρων υπερπατριωτών που είναι έτοιμοι να μας οδηγήσουν σε πόλεμο με τους Τούρκους, με τους Αλβανούς αλλά και με τους Αμερικανούς εκτοξεύοντας με μοναδική ρητορική δεινότητα ουρανομήκεις πολεμικές σαχλαμάρες που ξεπερνούν και τα όρια της κινηματογραφικής φαντασίας.

Και έτσι, η Ελλάδα παραμένει σε μια παράλογη κατάσταση: Έχουμε κυβέρνηση που δεν πείθει, αλλά και αντιπολίτευση που δεν κυβερνάει. Και οι πολίτες, κάθε φορά που πάμε σε εκλογές, ανακυκλώνουμε το ίδιο λάθος: ψηφίζουμε την ελπίδα που δεν υπάρχει.