Ένα κείμενο για σένα από μια «αποτυχημένη» μαθήτρια που νόμιζε ότι θα έχει μια «αποτυχημένη» ζωή

Αφιέρωσέ μου μόνο δύο λεπτά από τον χρόνο σου και θα προσπαθήσω, ως μια «αποτυχημένη» μαθήτρια, να σου πω πώς ένιωθα, πώς νόμιζα ότι θα εξελιχθούν όλα, πώς τελικά εξελίχθηκαν και πού βρίσκομαι σήμερα.

Βαρίδι στο στομάχι.
Μαύρες σκέψεις.
Βαριές ανάσες.
Νεύρα, απογοήτευση και μια συνεχόμενη αναζήτηση, με το ίδιο πάντα ερώτημα:
«Γιατί σε μένα; Τι θα κάνω;»
Και μετά έρχονταν κι άλλα:
«Οι άλλοι είναι καλύτεροι.»
«Κανείς δεν με καταλαβαίνει.»
«Κανείς δεν στέκεται πραγματικά δίπλα μου.»
«Θα αποτύχω… και μετά;»
Στοπ.
Αυτό λέγεται εφηβεία. Και όχι, δεν είναι η ζωή σου για πάντα.
Ο φόβος της αποτυχίας και η ψυχολογική πίεση μοιάζουν με θηρία που σε καταβροχθίζουν. Μάντεψε όμως κάτι: είναι περαστικά.

Η δική μου εφηβεία ήταν ακριβώς έτσι. Και μέσα σε όλο αυτό ήρθε να προστεθεί το άγχος των εξετάσεων, των Πανελληνίων και όλων αυτών των άγνωστων προκλήσεων που τότε έμοιαζαν βουνό.
Και ξέρεις κάτι;
Τώρα θα έδινα πολλά για να τα ζήσω όλα από την αρχή. Ναι, καλά διάβασες.

Φοβόμουν τόσο πολύ την αποτυχία και προσπαθούσα συνεχώς να μην απογοητεύσω κανέναν. Και τελικά ξέρεις ποιον απογοήτευσα περισσότερο;
Εμένα.
Γιατί είχα βυθιστεί τόσο πολύ σε όλο αυτό, που ξέχασα πως δεν θα κρατήσει για πάντα. Ήταν απλώς μια φάση. Μια δύσκολη φάση, αλλά όχι ολόκληρη η ζωή μου.

Στα διαγωνίσματα ήμουν μέτρια μεχρι που ήρθαν οι πανελλήνιες. Σκέτη «αποτυχία». Έτσι νόμιζα τότε.
Το μηχανογραφικό μου μού φαινόταν τραγωδία και τα μόρια μου καταστροφή. Δεν ήθελα να το πω πουθενά. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.
Μακάρι εκείνη τη στιγμή να υπήρχε κάποιος να μου πει πως αυτές οι στιγμές δεν ήταν το τέλος. Ήταν το ταξίδι προς μια υπέροχη ζωή.

Νόμιζα ότι η αξία μου μετριέται σε βαθμούς και μόρια.
Σου θυμίζει κάτι αυτό;

Έγινα αυτό το παιδί που αποσύρεται. Που σταματά να χαίρεται. Που μιλά συνεχώς για «αδιέξοδο» και νιώθει ότι απογοητεύει τους πάντες.

Τελικά δήλωσα μια σχολή με 9.000 μόρια, στην οποία κατάλαβα πολύ γρήγορα πως δεν ήθελα πραγματικά να πάω.

Δεν ήξερα τι ήθελα.
Δεν ήξερα τι μου αρέσει.
Δεν ήξερα πού θα είμαι καλή και τι θα είναι αυτό που θα μου δώσει την αίσθηση της επιτυχίας.
Αναζήτηση συνεχόμενη.
Εφηβεία.

Η «αποτυχημένη» μαθήτρια με τους βαθμούς που θύμιζαν Αλάσκα και την ψυχολογία που έμοιαζε με roller coaster θέλει σήμερα να σου πει κάτι σημαντικό:

Ζω μια όμορφη, επιτυχημένη, γεμάτη που πίστεψε με θα ζήλευαν πολλοί... αριστούχοι με τις "αψεγαδιαστες εφηβείες", έλα είναι τόσο βαρετό.

Και τώρα άκουσέ με καλά:
Μην αφήσεις μια στιγμή να σε κάνει να ξεχάσεις ποιος είσαι.
Δεν είσαι οι βαθμοί σου.
Δεν είσαι τα μόριά σου.
Δεν είσαι η πίεση που νιώθεις τώρα.
Είσαι ένας άνθρωπος με δυνατότητες, αξία και πολύ χρόνο μπροστά του. Πάρα πολύ χρόνο.

Και κάτι τελευταίο : να θυμάσαι ακόμα και η νύχτα κράτα μόλις λίγες ώρες.
Σ ευχαριστώ για το χρόνο σου.