Νίκος Ανδρουλάκης: Ένας ηγέτης που δεν θυμάται ούτε το εκατομμύριό του

Ο πρόεδρος Νίκος είναι ένας απλός άνθρωπος. Ένας καθημερινός, λαϊκός τύπος. Ένας άνθρωπος που μπορεί να ξεχάσει πού πάρκαρε, πού άφησε τα γυαλιά του, αν έσβησε το θερμοσίφωνο… Άντε, το πολύ-πολύ να ξεχάσει κανένα δυο κατοστάρικα στην τσέπη του σακακιού. Συμβαίνουν αυτά. Ανθρώπινα πράγματα.

Ο Νίκος όμως δεν είναι σαν όλους εμάς. Ο Ανδρουλάκης κύριοι είναι μεγάλος παίκτης. Άλλο επίπεδο. Γιατί όταν ξεχνάει, ξεχνάει σωστά. Ξέχασε να δηλώσει ένα εκατομμύριο ευρώ σε καταθέσεις του εξωτερικού. Ένα ψωροεκατομμύριο δηλαδή. Και πέσανε όλοι να τον φάνε. Μη σταθούμε τώρα σε λεπτομέρειες. Ποιος μετράει άλλωστε;

Εδώ ο κόσμος ξεχνάει γενέθλια, επετείους και παιδιά στο σχολείο. Ο Νίκος ξέχασε επτά μηδενικά στην εφορία. Να τον σταυρώσουμε δηλαδή; Λίγη κατανόηση δεν υπάρχει σε αυτή τη χώρα;

Και βέβαια, ως σοβαρός άνθρωπος, δεν άφησε το θέμα να αιωρείται. Βγήκε και έδωσε εξηγήσεις. Δεν φταίει εκείνος. Ο λογιστής φταίει. Κλασικά. Για όλα φταίει πάντα ένας λογιστής, ένας μετακλητός, ένας συνεργάτης, ένας υπολογιστής, ο ανάδρομος Ερμής. Ποτέ ο ίδιος. Ο Νίκος απλώς υπέγραφε. Τι να κάνει ο άνθρωπος; Να διαβάζει κιόλας τι υπογράφει;

Και κάπου εδώ μου γεννιέται η μεγάλη απορία: Αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θυμηθεί ένα εκατομμύριο ευρώ, πώς ακριβώς θα θυμάται έναν προϋπολογισμό κράτους, μια διεθνή συμφωνία ή καμιά μικρή λεπτομέρεια τύπου… τη διακυβέρνηση της χώρας;

Αλλά ίσως είμαστε άδικοι. Ίσως αυτό να είναι το νέο πολιτικό μοντέλο. Η σχολή του «δεν ήξερα, δεν είδα, ο λογιστής τα έκανε». Ένα είδος πολιτικής αμνησίας με φορολογικά χαρακτηριστικά.

Πάντως πρέπει να το παραδεχτούμε: θέλει ταλέντο να ξεχάσεις ένα εκατομμύριο. Οι περισσότεροι άνθρωποι θυμούνται ακόμη και τα 3,50 που τους χρωστάει ο περιπτεράς από το 2008. Ο Νίκος όχι. Ο Νίκος σκέφτεται μεγάλα. Πολύ μεγάλα. Δεν είναι για τα μικρά, για ένα – δυο εκατομμύρια. Αστεία ποσά…

Διαβάστε επίσης