Φρίκη δίχως τέλος: Ανεξέλεγκτες οι φονικές πυρκαγιές στην Καλιφόρνια – Στους 44 οι νεκροί (Vids)

Πολλές χιλιάδες πυροσβέστες συνεχίζουν τη μάχη σήμερα…

Δωρεάν μετακίνηση για αστυνομικούς και πυροσβέστες με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

Την δωρεάν μετακίνηση όλων των ένστολων, Αστυνομίας…

Αποκλειστικό: Δεν υπάρχει υποψηφιότητα Αλβέρτη για το Δήμο Αθήνας - Τι λέει ο ίδιος στο Newsbomb.gr

Φραγκίσκος Αλβέρτης: Επειδή τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί…

Δολοφονία Άννυ - Σοκάρει ο πατέρας της: «Εγώ τεμάχισα την κόρη μου»

Δολοφονία Άννυ: Οι φρικιαστικές σκηνές της άγριας…

Μητσοτάκης: Η πορεία της Αλβανίας προς την ΕΕ περνά από τον σεβασμό της μειονότητας

Η δημόσια τηλεόραση της Σερβίας (RTS) μετέδωσε…

Δ' Κυριακή Νηστειών: Η θεραπεία του δαιμονισμένου

 Δ' Κυριακή Νηστειών: Η θεραπεία του δαιμονισμένου

Την Κυριακή 26 Μαρτίου, δηλαδή την Δ Κυριακή των νηστειών η Εκκλησία μας μνημονεύει την θεραπεία του δαιμονισμένου.

Μόλις ο Κύριος κατέβηκε από το όρος Θαβώρ, από το φως της Μεταμορφώσεως κάτω στον κόσμο, ένας πατέρας έτρεξε κοντά του να Του πει τον μεγάλο πόνο του: Διδάσκαλε, σου έφερα τον γιο μου, που τον κυρίευσε δαιμονικό πνεύμα και του πήρε τη φωνή. Υποφέρει πολύ! Όταν τον πιάσει, τον ρίχνει στη γη, τον κάνει ν’ αφρίζει, να τρίζει τα δόντια του και τον αφήνει ξερό και αναίσθητο. Πολλές φορές τον έριξε στη φωτιά και στο νερό για να τον εξοντώσει. Παρακάλεσα τους μαθητές σου να τον ελευθερώσουν, αλλά δεν μπόρεσαν.

Τότε ο Κύριος γεμάτος παράπονο αναφώνησε:

— Ω γενεά που παραμένεις άπιστη και διεστραμμένη, ενώ είδες τόσα θαύματα! Μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας και θα σας ανέχομαι; Φέρτε τόν μου εδώ.

Μόλις όμως έφεραν τον νέο μπροστά στον Κύριο, το θέαμα ήταν φοβερό. Το πονηρό πνεύμα άρχισε να συνταράζει με σπασμούς τον νέο, ο οποίος, αφού έπεσε στη γη, κυλιόταν κι έβγαζε αφρούς από το στόμα του.

Δεν μπορούσε όμως να πει ούτε λέξη. Μόνο κραυγές μπορούσε να βγάζει πολλές, που συγκλόνιζαν τις καρδιές όσων τον έβλεπαν. Ο νέος αυτός δεν μπορούσε να μιλήσει, να εκφράσει την ικεσία του στον Κύριο, να ζητήσει τη σωτηρία του. Κι αντί γι’ αυτόν παρακαλεί ο πατέρας.

Εδώ έχουμε μία περίπτωση δαιμονισμένου παιδιού. Όμως ο διάβολος και με πολλούς άλλους τρόπους εξουσιάζει τους ανθρώπους, ιδιαιτέρως στη δαιμονοκρατούμενη εποχή μας, πόσοι νέοι ζουν μακριά από τον Θεό και υποφέρουν κυριευμένοι από τα δαιμονικά τους πάθη. Μαζί τους βασανίζονται και οι συγγενείς τους. Κι όταν αυτοί είναι άνθρωποι του Θεού, υποφέρουν ακόμη περισσότερο κατανοώντας την κατάσταση των αγαπημένων τους.

Ο πατέρας όμως του Ευαγγελίου δίνει σ’ όλους αυτούς και σ’ όλους τους πιστούς ένα μεγάλο δίδαγμα. Όταν αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προσευχηθούν για τον εαυτό τους, να προσευχόμαστε εμείς γι’ αυτούς. Κάθε φορά που βλέπουμε στους ιερούς ναούς μας ότι απουσιάζουν από τη θεία λατρεία χιλιάδες νέοι, νέοι που ξενύχτησαν στα σκοτεινά κέντρα του κόσμου και πολλοί έχασαν τη νεανική τους δροσιά και καθαρότητα, ας προσευχόμαστε εμείς γι’ αυτούς. Ας πονέσουμε εμείς για το δικό τους μαρτύριο. Ας κλάψουμε εμείς για το δικό τους δράμα. Και να είμαστε βέβαιοι ότι τα δικά μας δάκρυα, οι δικές μας ικεσίες, θα μαλακώσουν κάποτε τις ψυχές πολλών νέων, θα φέρουν τη μετάνοια και την επιστροφή τους.