«Δεν αναπαράγουμε προσωπικές επιστολές για ψηφοθηρία»: Αντιδράσεις κατά Καρυστιανού για Ηλιούπολη
Η Μαρία Καρυστιανού σχολίασε την ανείπωτη τραγωδία στην Ηλιούπολη όμως η ανάρτησή της στο Facebook δέχθηκε πολλές επικρίσεις
Η Μαρία Καρυστιανού στη δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, την 1η Απριλίου 2026
Αρνητικά σχόλια δέχθηκε η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού να σχολιάσει την τραγωδία στην Ηλιούπολη, όπου το ένα 17χρονο κορίτσι κατέληξε και η άλλη κοπέλα δίνει μάχη για τη ζωή της, κυρίως για την απόφασή της να δημοσιεύσει στο Facebook το υποτιθέμενο σημείωμα της μίας εκ των δύο 17χρονων, την ώρα που μια σειρά από θεσμικούς φορείς όπως το Χαμόγελο του Παιδιού, ανεξάρτητες αρχές όπως το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης αλλά και επαγγελματιες ψυχικής υγείας έχουν ζητήσει να μην αναδημοσίευονται αποσπάσματα από το σημείωμα αυτοκτονίας, να υπάρχει σεβασμός στη μνήμη της νεκρής και να θεσυμπεριλαμβάνοντας όσα φέρεται να αναγράφονται στο σημείωμα της πρώτης κοπέλας.
«Δεν αναπαράγουμε προσωπικές οικογενειακές επιστολές στο βωμό της ψηφοθηρίας. Απαράδεκτο», απαντάει ένας χρήστης του FB στην ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται αρκετά από τα σχόλια κάτω από την ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού.
«Δεν είναι καθόλου σωστή η αναπαραγωγή αυτού του κειμένου.... Όχι μόνο γιατί είναι προσωπικές, όσο του ότι ένα παιδάκι στην ίδια ηλικία, με παρόμοια βιώματα να ταυτιστεί... Και να αντιγράψει...» αναφέρει ένα σχόλιο. Άλλος αναγνώστης αναφέρει: «Σοβαρά τώρα; Δημοσιεύεται ένα προσωπικό γράμμα παιδιού; Ντροπή!».
«Δεν το αναπαράγουμε-δημοσιευουμε κυρία Maria Karystianou το γράμμα ενός παιδιού! Είναι κάτι πολύ προσωπικό της!!!» υποστηρίζει άλλος χρήστης κάτω από την ανάρτηση της κυρίας Καρυστιανού κι άλλο σχόλιο αναφέρει: «Μη κοινοποιείτε προσωπικά στοιχεία.. υπάρχουν πιθανότητες να ταυτιστούν κ άλλα παιδιά».
Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού αναφέρει:
Δεν είναι «ατυχία». Ούτε «η κακιά η ώρα». Είναι το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης εγκατάλειψης, ενός τοίχου που υψώνεται μπροστά στα όνειρα των παιδιών μας μέχρι να τους κόψει την ανάσα. Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια χώρο για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα.
Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους. Κοιτάμε στα πρόσωπά τους και βλέπουμε την αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, να θάβει τις ευθύνες κάτω από γραφειοκρατικά χαρτιά και να βαφτίζει την απόγνωση «ατομική ευθύνη». Όμως η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Βρίσκεται σε εκείνους που έχτισαν ένα σύστημα που πνίγει, στερεί το οξυγόνο, αντί να στηρίζει και να ενισχύει. Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό.Πόσο θρήνο ακόμα θα ζήσει αυτός ο τόπος; Πόσα άνθη πρέπει να κοπούν πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το χώμα που τα ποτίζει με φόβο και αδιέξοδα;
Σήμερα δεν φτάνουν τα δάκρυα. Χρειάζεται η ορμή εκείνη που θα φέρει τη δικαιοσύνη—γιατί δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ένα παιδί να ελπίζει, να αναπνέει, να ζει.Μετά τη χθεσινή τραγωδία θα έπρεπε όλοι να έχουν νιώσει τις ευθύνες τους… Εμείς συγκλονιστήκαμε. Και αυτό το τρέμουλο είναι η μόνη μας υπόσχεση: ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα παιδιά, μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή.
Διαβάστε επίσης
