«Το συναίσθημα να βοηθάς κάποιον στην πιο κρίσιμη στιγμή δεν μπορεί να αποτυπωθεί»
Μια μέρα στη δουλειά με τη διασώστρια του ΕΚΑΒ, Ιωάννα Ξουργιά
Στην πρώτη γραμμή του ΕΚΑΒ, εκεί όπου ο χρόνος μετρά διαφορετικά και κάθε κλήση μπορεί να κρύβει μια κρίσιμη ανθρώπινη ιστορία, η καθημερινότητα των διασωστών δεν αφήνει περιθώριο για ρουτίνα. Η Ιωάννα Ξουργιά, νεαρή διασώστρια του ΕΚΑΒ, μιλώντας στο Newsbomb περιγράφει ένα επάγγελμα που δεν το επέλεξε τυχαία, αλλά στο οποίο βρέθηκε σχεδόν απρόσμενα και τελικά είδε τον εαυτό της να ανήκει.
Με αφετηρία αυτή την τυχαία συνάντηση, μιλά για ένα λειτούργημα που στηρίζεται στην άμεση δράση, την ψυχραιμία, την εκπαίδευση και, πάνω απ’ όλα, στην ανάγκη να προσφέρεις σε έναν άνθρωπο την πιο δύσκολη στιγμή του.
Την ίδια στιγμή, ξεδιπλώνει χωρίς εξιδανικεύσεις τις απαιτήσεις της δουλειάς: τις κυλιόμενες βάρδιες, τις γιορτές μακριά από το σπίτι, την ψυχολογική πίεση, αλλά και την αδρεναλίνη και την αίσθηση σκοπού που κάνουν την επιλογή αυτή να μοιάζει με στάση ζωής.
Από τα τροχαία και τα επείγοντα περιστατικά έως τη συγκίνηση μιας απλής φράσης ευγνωμοσύνης από συγγενή ασθενούς, η Ιωάννα Ξουργιά στις περιγραφές της φωτίζει το ανθρώπινο πρόσωπο ενός επαγγέλματος που συχνά ο κόσμος βλέπει μόνο επιφανειακά. Το οποίο, όλοι το χρειαζόμαστε και όλοι πρέπει να εκτιμούμε. Και όχι μόνο για την «κακιά στιγμή».
Newsbomb: Τι ήταν αυτό που σας έκανε αρχικά να διαλέξετε αυτό το επάγγελμα – και τι είναι αυτό που σας κρατάει ακόμα σε αυτό;
Ιωάννα Ξουργιά: Δεν είχα καμία σχέση με το επάγγελμα αυτό. Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε ποτέ να χρησιμοποιήσω ασθενοφόρο για μένα ή για κάποιον δικό μου άνθρωπο. Το ΕΚΑΒ βρέθηκε τελείως τυχαία στον δρόμο μου και, από την πρώτη επαφή, «είδα» τον εαυτό μου να υπάρχει σε αυτό. Η ικανοποίηση που παίρνω όταν γυρίζω στο σπίτι μου, ξέροντας ότι βοήθησα έστω και έναν άνθρωπο, νομίζω πως δεν μπορεί να αποτυπωθεί.
Αν σας ζητούσα να περιγράψετε «μια μέρα στη δουλειά σας» σε κάποιον που δεν ξέρει τίποτα για το αντικείμενο, τι θα του λέγατε;
Κάθε βάρδια είναι διαφορετική, και αυτό είναι το ωραίο για μένα. Μπορεί να ξεκινήσεις με ένα περιστατικό όπως ένα σοβαρό τροχαίο και αμέσως μετά να συνεχίσεις με ένα ευχάριστο περιστατικό, όπως μια γέννα. Τα περισσότερα περιστατικά είναι μέσης έως και ελαφριάς βαρύτητας, κυρίως ηλικιωμένοι, αλλά και κάποια, ευτυχώς, όχι τόσο σοβαρά τροχαία μέσα στον αστικό ιστό.
Ποια θεωρείτε τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα και ποια τα πιο δύσκολα ή σκοτεινά σημεία της δουλειάς σας, όπως τα ζείτε στην πράξη;
Τα πλεονεκτήματα για μένα είναι πάρα πολλά. Αρχικά, το αίσθημα προσφοράς και βοήθειας στον συνάνθρωπο, σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ζωής του, σε ικανοποιεί. Έχεις ένα αίσθημα σκοπού και νιώθεις χρήσιμος. Καλλιεργείς γρήγορη σκέψη και αυτοέλεγχο. Μαθαίνεις να παίρνεις σωστές αποφάσεις υπό πίεση.
Προσωπικά, δεν ήθελα ποτέ μια δουλειά γραφείου. Υπάρχει συνεχώς κινητικότητα, έντονη δράση και πολλές φορές η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο.
Κάθε περιστατικό είναι διαφορετικό, επομένως η καθημερινότητα δεν είναι επαναλαμβανόμενη. Βέβαια, είναι και αρκετά απαιτητική δουλειά: δύσκολα περιστατικά, ψυχολογική πίεση, κυλιόμενες βάρδιες, γιορτές μακριά από την οικογένειά σου. Θεωρώ όμως ότι η προσφορά και η εμπειρία αντισταθμίζουν τις δυσκολίες.
Ποια είναι η πιο ιδιαίτερη ή απρόσμενη εμπειρία που σας έχει τύχει στη δουλειά – ένα περιστατικό που θυμάστε και σήμερα;
Προσπαθώ γενικά να κρατάω τα ευχάριστα περιστατικά στη μνήμη μου. Σίγουρα δεν ξεχνιούνται τα πιο δύσκολα, αλλά αποφεύγω να ανατρέχω ξανά σε αυτά. Θα μείνω σε μια φράση από τη σύζυγο ενός ασθενούς, πιάνοντας το χέρι μου: «Κορίτσι μου, χαρίζεις ζωή».
Ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος ή κλισέ που πιστεύει ο πολύς κόσμος για το επάγγελμά σας και δεν ισχύει στην πραγματικότητα;
Για τον έξω κόσμο, που δεν έχει επαφή με το αντικείμενό μας, φαίνεται ότι το μόνο που κάνουμε είναι να διακομίζουμε τον ασθενή ή τον τραυματία στο νοσοκομείο. Είναι πολλά περισσότερα. Πρέπει να αντιληφθούμε την κρισιμότητα του περιστατικού, να κάνουμε ενέργειες για την καλύτερη έκβασή του, αρκετές φορές σωτήριες ενέργειες, καθώς και να κρίνουμε ποιοι γιατροί και ποια εργαστήρια χρειάζονται για να αντιμετωπιστεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Αν ερχόταν σήμερα ένας νέος και σας έλεγε «θέλω να κάνω τη δουλειά σας», τι θα τον συμβουλεύατε – και τι θα του κρύβατε για να μην τρομάξει;
Αρχικά, θα του έλεγα ότι πρέπει να είναι σίγουρος και συνειδητοποιημένος πως θέλει να ασχοληθεί με αυτό. Πρέπει να το αγαπήσεις. Να ξυπνάς και να είσαι έτοιμος να δώσεις τον εαυτό σου. Μέσα από την εκπαίδευση χτίζεις γερές βάσεις και, σε συνδυασμό με την αγάπη για αυτό, τα υπόλοιπα έρχονται φυσικά. Δεν νομίζω ότι θα έκρυβα κάτι· ίσα ίσα, δεν πρέπει να κρύβουμε τίποτα, γιατί όταν συμβεί ένα «τρομακτικό» περιστατικό θα ξέρει ότι δεν είναι μόνος του και ότι κάποιος άλλος έχει περάσει κάτι αντίστοιχο.
Πώς φαντάζεστε το μέλλον του κλάδου σας τα επόμενα 5–10 χρόνια και πώς νιώθετε που εσείς είστε «μέσα» σε αυτή την εξέλιξη;
Ανήκω στη νέα γενιά διασωστών και μπορώ να πω ότι τα πράγματα ήταν λίγο πιο εύκολα για εμάς. Είχαμε καθοδήγηση από ανθρώπους που έπρεπε να κάνουν λάθη ξανά και ξανά για να μάθουν αυτά που σε εμάς τα έδωσαν έτοιμα. Χωρίς να επαναπαυόμαστε, βέβαια, θεωρώ ότι δεν θα πάψουμε να εξελισσόμαστε. Τα πρωτόκολλα και ο εξοπλισμός ανανεώνονται συνεχώς με σκοπό να γίνουν πιο αποδοτικά. Κάθε μέρα μαθαίνουμε και κάτι καινούριο, κάθε μέρα απορρίπτουμε και κάτι. Είμαι θετική ότι θα υπάρξει αναβάθμιση της τωρινής εκπαίδευσης σε πανεπιστημιακό επίπεδο και, γιατί όχι, να ξανακαθίσουμε στα θρανία.
Στο τέλος της ημέρας, είστε χαρούμενη με την προσφορά σας;
Γενικά προσπαθώ, όσο μπορώ, όταν γυρίζω στο σπίτι μου να αφήνω «έξω» από αυτό τα περιστατικά. Δεν το καταφέρνω πάντα. Το αίσθημα όμως όταν σου κρατούν το χέρι ασθενείς και οι οικογένειές τους και σε ευχαριστούν με βοηθάει να κοιμάμαι λίγο πιο εύκολα.
Θα σκεφτόσασταν να αλλάξετε εντελώς δουλειά ή καριέρα, και γιατί;
Τη δουλειά μου τη θεωρώ λειτούργημα και, από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με αυτή, κάθε βάρδια μου υπενθυμίζει τον λόγο που συνεχίζω. Δεν θα την άλλαζα με τίποτα.
Διαβάστε επίσης
