Πόση βία αντέχεις;
Γιατί άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας, μόρφωσης, οικονομικής κατάστασης κλπ. επιλέγουν τη βία;
Πυροβολισμοί με τραυματίες στην οδό Λουκάρεως, Τρίτη 28 Απριλίου 2026.
Με μια μικρή βόλτα στο διαδίκτυο και τα ΜΜΕ, καταλαβαίνεις ότι οι ειδήσεις που κυριαρχούν περιέχουν ωμή βία.
Μια Τρίτη λοιπόν του Απρίλη, ένας 89χρονος μπαίνει μέσα στον ΕΦΚΑ και πυροβολεί με καραμπίνα και ένας 20χρονος δολοφόνος απολογείται για τη δολοφονία ενός παλικαριού 27 ετών… Μια Τρίτη. Όχι ότι οι προηγούμενες μέρες ήταν καλύτερες. Κι όχι ότι οι επόμενες θα είναι…
Αλήθεια πόση βία αντέχεις; Και τι είναι αυτό που οπλίζει το χέρι ενός ανθρώπου που είναι στη δύση της ζωής και ενός που είναι στην ανατολή. Γιατί άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας, μόρφωσης, οικονομικής κατάστασης κλπ. επιλέγουν τη βία; Πόσο έχει φτηνύνει ή ανθρώπινη ζωή; Πόσο πια δεν υπολογίζουμε τον συνάνθρωπο; Τι μας έχει οδηγήσει σε αυτή την κατάντια; Ήμασταν πάντα έτσι και δεν το ξέραμε; Θα ξαναβρούμε την χαμένη ανθρωπιά μας; Θα γίνουμε ξανά κανονικοί άνθρωποι κι όχι τέρατα; Ερωτήσεις επί ερωτήσεων. Και ελπίδα πουθενά.
Κάθε μέρα ένα τόσο γεμάτο αστυνομικό δελτίο που έχει κάνει τους… συνταξιούχους αστυνομικούς τηλεαστέρες. Θέλουμε τον αστυνόμο έξω από την πόρτα μας και μέσα στην τηλεόραση μας. Θέλουμε πια παντού έναν αστυνομικό για να νιώσουμε ασφαλείας. Τραγωδία.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είμαστε στο πιο βαθύ σκοτάδι. Και η μόνη ελπίδα είναι ότι έτσι κάπως είναι και η φύση πριν την αυγή. Αλλά πώς θα έρθει η αυγή αν δεν την φέρουμε μόνοι μας.
Ο καθένας από εμάς με τον εαυτό του και όλοι μαζί. Πώς; Αρνούμενοι τη βία και ως σκέψη. Απορρίπτοντας κάθετι βίαιο. Αλλά κυρίως στέκοντας απέναντι και στα φαινόμενα και στους θύτες.
Οφείλουμε να το πράξουμε πριν να είναι πολύ αργά. Που είναι ήδη πολύ αργά. Για όλους μας.
