Σταθερότητα, αυτοδυναμία και πολιτικό timing: Το μήνυμα του Μαξίμου και η μάχη του κέντρου

Η κατηγορηματική δήλωση της κυβέρνησης ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας, το 2027, επιχειρεί να βάλει τέλος στα σενάρια πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Επισήμως, το επιχείρημα εδράζεται στον σεβασμό της λαϊκής εντολής και στη θεσμική συνέπεια.

Ωστόσο, πίσω από αυτή τη θέση διακρίνεται μια πιο σύνθετη πολιτική στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου.

Η επιλογή να αποκλειστούν τα πρόωρα σενάρια λειτουργεί καθησυχαστικά τόσο προς το εσωτερικό όσο και προς το εξωτερικό περιβάλλον. Σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας, η σταθερότητα αποτελεί βασικό ζητούμενο για την οικονομία και τις επενδύσεις. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση επιχειρεί να αποτρέψει τη δημιουργία προεκλογικού κλίματος που παραδοσιακά εντείνει τη φθορά.

Το δίλημμα «σταθερότητα ή ακυβερνησία»

Κεντρικός άξονας της κυβερνητικής αφήγησης είναι η αντιπαράθεση μεταξύ σταθερότητας και ακυβερνησίας. Η έμφαση στην ανάγκη για ισχυρή κυβέρνηση δεν αποτελεί απλώς πολιτική θέση, αλλά βασικό εργαλείο πίεσης προς το εκλογικό σώμα.
Η λογική είναι σαφής: σε ένα πολιτικό σκηνικό όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης απορρίπτουν εκ των προτέρων συνεργασίες, η μόνη ρεαλιστική λύση παρουσιάζεται ως η αυτοδύναμη κυβέρνηση. Με αυτόν τον τρόπο, η αυτοδυναμία μετατρέπεται από επιθυμία σε αναγκαιότητα.

Παράλληλα, η αναφορά σε συγκεκριμένους πολιτικούς αρχηγούς και κόμματα δεν είναι τυχαία. «Εμείς θα πάμε στις εκλογές λέγοντας ότι ο τόπος χρειάζεται σταθερότητα και ότι από τη μια πλευρά υπάρχει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης, ενώ από την άλλη ο κ. Ανδρουλάκης, η κα Κωνσταντοπούλου, ο κ. Φάμελλος, ο κ. Κουτσούμπας, ο κ. Βελόπουλος και όποιος άλλος ήθελε προκύψει. Ο κυρίαρχος λαός έχει ακόμα παραπάνω λόγους να ψηφίσει ΝΔ και θα πάρει τις αποφάσεις του» σημείωνουν από το Μέγαρο Μαξίμου. Στόχος είναι να ενισχυθεί η εικόνα ενός κατακερματισμένου αντιπολιτευτικού χώρου που αδυνατεί να συγκροτήσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Η μάχη του κέντρου

Ιδιαίτερη σημασία σε όλο αυτό το περιβάλλον έχει η στόχευση προς τον χώρο του κέντρου. Η κριτική προς το ΠΑΣΟΚ για την άρνηση συνεργασίας λειτουργεί ως μοχλός πίεσης προς τους ψηφοφόρους που κινούνται μεταξύ των δύο κομμάτων. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η ψήφος σε μικρότερα ή μεσαία κόμματα ενδέχεται να οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια. Έτσι, επιχειρείται η ενίσχυση της λεγόμενης «χρήσιμης ψήφου», δηλαδή της επιλογής που διασφαλίζει κυβερνησιμότητα. Η στρατηγική αυτή δεν είναι νέα, αλλά αποκτά ιδιαίτερη ένταση όσο πλησιάζουμε προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Προεκλογική προετοιμασία από τώρα

Παρότι οι εκλογές απέχουν χρονικά, η ρητορική της κυβέρνησης παραπέμπει ήδη σε προεκλογική περίοδο. Η σύγκριση με το παρελθόν, ιδίως με την περίοδο πριν το 2019, αποτελεί βασικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής. Η ανάδειξη της οικονομικής βελτίωσης, της μείωσης της ανεργίας και της ενίσχυσης της διεθνούς θέσης της χώρας συνθέτουν ένα αφήγημα επιτυχίας. Ταυτόχρονα, αναγνωρίζονται λάθη και αδυναμίες, με στόχο να ενισχυθεί η αξιοπιστία. Η διπλή αυτή προσέγγιση –απολογισμός και αυτοκριτική– επιχειρεί να πείσει ότι η κυβέρνηση έχει τη βούληση και την ικανότητα να συνεχίσει.

Η σημασία του εκλογικού νόμου

Η κατηγορηματική απόρριψη σεναρίων αλλαγής του εκλογικού νόμου έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία. Από τη μία πλευρά, απομακρύνει υποψίες πολιτικής σκοπιμότητας και από την άλλη, δείχνει ότι η κυβέρνηση θεωρεί πως μπορεί να πετύχει τον στόχο της αυτοδυναμίας με τους υφιστάμενους όρους. Η επιλογή αυτή ενισχύει το αφήγημα της θεσμικής σταθερότητας και της προβλεψιμότητας, στοιχεία που κρίνονται κρίσιμα σε ένα αβέβαιο διεθνές περιβάλλον.

Οι πραγματικοί φόβοι

Πίσω από τη δημόσια ρητορική, ωστόσο, διαφαίνονται και συγκεκριμένοι προβληματισμοί. Η πιθανότητα απώλειας της αυτοδυναμίας αποτελεί τον βασικότερο. Ακόμη και αν η Νέα Δημοκρατία διατηρήσει την πρωτιά, το εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να μην επιτρέψει μονοκομματική κυβέρνηση.

Παράλληλα, η ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ ως δυνητικού ρυθμιστή δημιουργεί νέα δεδομένα. Ένα ισχυρό τρίτο κόμμα μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τις πολιτικές εξελίξεις. Τέλος, η φυσιολογική φθορά μιας πολυετούς διακυβέρνησης αποτελεί έναν παράγοντα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Συμπερασματικά η δήλωση περί εξάντλησης της τετραετίας δεν αποτελεί απλώς μια απάντηση στα σενάρια πρόωρων εκλογών. Είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που στοχεύει στη διαμόρφωση του πολιτικού πλαισίου ενόψει του 2027. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση επιχειρεί να θέσει από τώρα τους όρους της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Με αυτόν τον τρόπο, η προεκλογική περίοδος φαίνεται να έχει ήδη ξεκινήσει, έστω και άτυπα, αρκετά νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Διαβάστε επίσης