Γιατί είναι πιο δύσκολο να καταλάβουμε τις γυναίκες ψυχοπαθείς

Οι γυναίκες ψυχοπαθείς μπορεί να είναι πιο δύσκολο να αναγνωριστούν, επειδή τα ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά στις γυναίκες μπορεί να μην μοιάζουν τόσο με τα βίαια, ανοιχτά επιθετικά στερεότυπα που συχνά συνδέουμε με την ψυχοπαθητική συμπεριφορά.

Αντίθετα, τα σημάδια μπορεί να περιλαμβάνουν συναισθηματική χειραγώγηση, κοινωνικό έλεγχο, στρατηγική γοητεία, ψέματα, κουτσομπολιά, αποκλεισμό και δυσφήμιση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η χειριστική ή δύσκολη συμπεριφορά ισοδυναμεί αυτόματα με ψυχοπάθεια. Η ψυχοπάθεια δεν είναι μια επίσημη καθημερινή διάγνωση και μόνο εκπαιδευμένοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας ή ιατροδικαστές μπορούν να αξιολογήσουν σωστά αυτά τα χαρακτηριστικά. Το πιο χρήσιμο ερώτημα είναι γιατί ορισμένα επιβλαβή πρότυπα μπορεί να παραβλεφθούν όταν δεν ταιριάζουν με την στερεοτυπική εικόνα που εστιάζει στους άνδρες.

Τι σημαίνει στην πραγματικότητα να είναι κανείς ψυχοπαθής

Η ψυχοπάθεια συνήθως περιγράφεται ως ένα σύμπλεγμα χαρακτηριστικών που περιλαμβάνουν ρηχό συναίσθημα, χαμηλή ενσυναίσθηση, έλλειψη τύψεων, χειριστική ικανότητα, δόλο και αντικοινωνική συμπεριφορά. Επικαλύπτεται με την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Στην λαϊκή κουλτούρα, η λέξη χρησιμοποιείται συχνά με αρκετή προχειρότητα και ελαφρότητα. Κλινικά, η ανησυχία περί της ψυχοπάθειας δεν αφορά ένα αγενές σχόλιο, ένα ψέμα ή μία τοξική σύγκρουση στον χώρο εργασίας. Είναι ένα επίμονο μοτίβο ανάλγητης, εκμεταλλευτικής συμπεριφοράς που βλάπτει τους άλλους και εξυπηρετεί τους ατομικούς στόχους του ψυχοπαθούς.

Γιατί οι γυναίκες ψυχοπαθείς είναι πιο δύσκολο να αναγνωριστούν;

Ένας σημαντικός λόγος είναι ότι μεγάλο μέρος της πρώιμης έρευνας και αξιολόγησης της ψυχοπάθειας βασίστηκε σε άνδρες, ειδικά σε άνδρες εγκληματίες και εν γένει παραβάτες του νόμου. Αυτό διαμόρφωσε τη δημόσια εικόνα της ψυχοπάθειας γύρω από τη βία, την εγκληματικότητα, τον εκφοβισμό και την προφανή παραβίαση νόμων και κανόνων.

Οι γυναίκες με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά μπορεί να εξακολουθούν να είναι επιθετικές, αλλά η επιθετικότητα αυτή μπορεί να είναι περισσότερο σχεσιακή παρά σωματική. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την κοινωνική απομόνωση κάποιου, τη διάδοση φημών, τη χρήση γοητείας για την υστερόβουλη εξασφάλιση εμπιστοσύνης, τη στροφή συναδέλφων εναντίον ενός στόχου ή την άρνηση ευθύνης όταν τίθενται προ των ευθυνών τους.

Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να είναι πιο δύσκολο να καταγραφούν συγκριτικά με τις πιο προφανείς σωματικές απειλές και εγκληματικές πράξεις. Μπορεί επίσης να απορριφθούν ως απλές… συγκρούσεις προσωπικότητας, πολιτική γραφείου ή συναισθηματική σύγκρουση, ειδικά εάν το άτομο είναι κοινωνικά ικανό και αρεστό στους άλλους.

Πώς μπορεί η γοητεία να κάνει τη συμπεριφορά πιο δύσκολη στην ανίχνευση;

Η γοητεία είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους τα ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά μπορεί να προκαλούν σύγχυση. Ένα άτομο μπορεί να είναι θερμό, εξυπηρετικό και κολακευτικό όταν θέλει επιρροή, και στη συνέχεια ψυχρό ή τιμωρητικό όταν δεν χρειάζεται πλέον κάποιον.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ορισμένα άτομα με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά μπορεί να παρουσιάζονται πολύ διαφορετικά σε διαφορετικούς ανθρώπους: να εξασκούν γοητεία σε όσους βρίσκονται στην εξουσία, την ώρα που εκφοβίζουν ή υπονομεύουν όσους έχουν λιγότερη επιρροή.

Αυτή η διχασμένη παρουσίαση δημιουργεί αμφιβολίες. Τα θύματα μπορεί να δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν και να εξηγήσουν το μοτίβο, επειδή οι άλλοι γύρω τους βλέπουν μόνο τη γοητευτική πλευρά του ψυχοπαθούς.

Υποδιαγιγνώσκονται οι γυναίκες με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά;

Πιθανώς δεν αναγνωρίζονται επαρκώς, αλλά τα σχετικά ερευνητικά στοιχεία εξακολουθούν να αναπτύσσονται. Ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι η γυναικεία ψυχοπάθεια έχει παραμεληθεί σχετικά και ότι τα υπάρχοντα εργαλεία μπορεί να μην αποτυπώνουν πάντα το πώς εκδηλώνονται αυτά τα χαρακτηριστικά στις γυναίκες.

Υπάρχει επίσης ένα πρόβλημα κοινωνικής προκατάληψης. Η κοινωνία περιμένει (βάσει στερεοτύπων) από τις γυναίκες να είναι πιο φροντιστικές, συναισθηματικά εκφραστικές ή λιγότερο απειλητικές. Αυτές οι υποθέσεις μπορούν να κάνουν τη χειριστική ή σκληρή συμπεριφορά να φαίνεται «εκτός χαρακτήρα», ακόμη και όταν το μοτίβο επαναλαμβάνεται.

Ταυτόχρονα, η προσοχή είναι απαραίτητη. Το να χαρακτηρίζεις κάποιον ως ψυχοπαθή χωρίς έγκυρη ψυχιατρική αξιολόγηση μπορεί να είναι όχι απλά ανακριβές, αλλά και στιγματιστικό και επιβλαβές.

Ποια σημάδια έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα στερεότυπα;

Το πιο σημαντικό προειδοποιητικό σημάδι είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, όχι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Η ανησυχητική συμπεριφορά μπορεί να περιλαμβάνει:

• Επίμονα ψέματα ή διαστρέβλωση γεγονότων
• Έλλειψη λογοδοσίας/ανάληψης ευθυνών μετά από πρόκληση βλάβης
• Στρατηγική γοητεία ακολουθούμενη από εκμετάλλευση
• Gaslighting και μετατόπιση ευθυνών
• Απομόνωση των ατόμων-στόχων από την υποστήριξη των γύρω τους
• Απόλαυση ελέγχου ή ταπείνωσης
• Διαφορετική συμπεριφορά ανάλογα αν κάποιος είναι ισχυρός ή αν είναι πιο ευάλωτος

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτά τα σημάδια μπορούν να εμφανιστούν για πολλούς λόγους και δεν αποδεικνύουν ψυχοπάθεια. Αλλά δικαιολογούν τη θέσπιση ορίων και την τεκμηρίωση της συμπεριφοράς.

Τι πρέπει να κάνει κάποιος εάν αισθάνεται ότι στοχοποιείται;

Εστιάστε στη συμπεριφορά, όχι στη διάγνωση. Κρατήστε γραπτά αρχεία περιστατικών, ημερομηνιών, μηνυμάτων και μαρτύρων. Αποφύγετε τις κατ’ ιδίαν αντιπαραθέσεις εάν το άτομο έχει μοτίβο να προβαίνει σε αντίποινα. Στους χώρους εργασίας, εμπλέξτε το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού, τη διοίκηση, έναν εκπρόσωπο συνδικάτου ή άλλο κατάλληλο κανάλι υποστήριξης.

Εάν η κατάσταση επηρεάζει τον ύπνο, τη διάθεση, την ασφάλεια ή την καθημερινή σας λειτουργία, αναζητήστε επαγγελματική υποστήριξη. Η απομάκρυνση από ένα επιβλαβές περιβάλλον μπορεί μερικές φορές να είναι η πιο υγιής επιλογή.

Συμπέρασμα

Οι γυναίκες ψυχοπαθείς μπορεί να είναι πιο δύσκολο να εντοπιστούν, επειδή η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι λιγότερο σωματικά επιθετική και πιο κοινωνικά στρατηγική. Η γοητεία, τα στερεότυπα των φύλων και η έρευνα που επικεντρώνεται στους άνδρες μπορούν να κάνουν το μοτίβο πιο εύκολο να παραβλεφθεί.

Η ασφαλέστερη προσέγγιση δεν είναι η τυχαία διάγνωση των ανθρώπων, αλλά η αναγνώριση επαναλαμβανόμενων επιβλαβών συμπεριφορών, η σαφής καταγραφή τους και η προστασία της ευημερίας μέσω σταθερών ορίων και κατάλληλης υποστήριξης.

Πηγές:
sciencefocus.com
apa.org
cambridge.org
merckmanuals.com
festival.cam.ac.uk