Φωτιά Μάτι - Ανατριχιαστική μαρτυρία: «Έκανα γενέθλια στην κόρη μου πάνω σε ένα βράχο»

Φωτιά Μάτι - Ανατριχιαστική μαρτυρία: «Έκανα γενέθλια στην κόρη μου πάνω σε ένα βράχο»

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΡΩΤΟΥΣΑΝ ΔΙΑΡΚΩΣ ΑΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ» - «ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΕΒΛΕΠΑ ΟΝΕΙΡΟ»

Φωτιά Μάτι | Ειδήσεις: Όσο περνούν οι μέρες, τόσο περισσότερες συγκλονιστικές ιστορίες έρχονται στο φως της δημοσιότητας από την περιπέτεια που έζησαν όσοι κατόρθωσαν να γλιτώσουν από τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου που κατέκαψε την ανατολική Αττική, στοιχίζοντας τη ζωή σε τουλάχιστον 87 άτομα.

Μία από αυτές τις ιστορίες διηγείται και η συγγραφέας Ελισάβετ Παπαδοπούλου, η οποία βρισκόταν στο Μάτι την ημέρα της πυρκαγιάς, γιορτάζοντας τα γενέθλια της 11χρονης κόρης της.

Τόσο η ίδια όσο και η κόρη της, μαζί με μία άλλη γυναίκα κι ένα μικρό κοριτσάκι, γλίτωσαν την τελευταία στιγμή από την πύρινη λαίλαπα, πέφτοντας στη θάλασσα.

Τα όσα περιγράφει η κυρία Παπαδοπούλου είναι «γροθιά στο στομάχι»:

«Ήμουν στο Μάτι την ώρα που καιγόταν. Ήταν τα γενέθλια της μικρής μου κόρης που έκλεινε τα 11 και τα γιόρταζε στο παραθαλάσσιο ξενοδοχείο Ραμάντα με καλεσμένες εφτά φίλες της.

Ο μόνος άλλος ενήλικας που ήταν μαζί μου ήταν η φίλη μου Μαριέττα, μητέρα ενός από τα καλεσμένα κορίτσια.

Όταν ο καπνός και η φωτιά κύκλωσαν το ξενοδοχείο πέσαμε στη θάλασσα, φωνάζοντας τα ονόματα των παιδιών ανάμεσα σε ουρλιαχτά φωνές και κλάματα. Κολυμπούσαμε και μετρούσαμε κεφάλια. Τα παιδιά κλαίγανε και ρωτούσαν αν θα πεθάνουμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε. Ο καπνός ήταν μαύρος, ο ήλιος είχε χαθεί ήταν σκοτάδι και κανείς δεν ήξερε αν θα έχουμε οξυγόνο για να ανασάνουμε.

Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα πως έβλεπα όνειρο.

Ήξερα ότι κινδυνεύαμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε η θάλασσα έχει αρκετό οξυγόνο για να μας σώσει. Μη φοβάστε κολυμπήστε, κανείς δεν θα πεθάνει. Και τα παιδιά κολυμπούσαν.

Από ένα σημείο και ύστερα γύρω είχε μόνο ησυχία. Κανείς δεν μιλούσε. Κοντά διακόσια άτομα διασκορπισμένα μέσα στο νερό και στα βράχια, οι περισσότεροι τουρίστες. Κολυμπούσαμε προσπαθούσαμε να φτάσουμε κάπου που έχει λιγότερα καπνό και ταυτόχρονα να μην απομακρυνθούμε από την ακτή. Η ακτή είχε βράχους.

Από τη στεριά ακουγόταν ασταμάτητα εκρήξεις – ήταν τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων που καιγόταν – και ερχόταν μαύρος καπνός, σαν κι αυτόν που τα παιδιά χρωματίζουν με μαύρο μαρκαδόρο. Φοβόμασταν αυτό το βαρύ καπνό. Ξέραμε ότι μέσα σε αυτόν δε ζεις. Όμως είχε πολύ αέρα και ο καπνός πριν φτάσει σε εμάς αραίωνε. Αυτός ο αέρας που κατέκαψε το Μάτι, μόνο αυτός ο αέρας εκείνη τη στιγμή μπορούσε να μας σώσει. Όσο φυσούσε τρελά, είχαμε ελπίδες. Σε κάποια σημεία μάλιστα καθάριζε αρκετά ο ουρανός. Κολυμπούσαμε προς τα εκεί. Χειροκροτούσαμε όταν ο αέρας καθάριζε λίγο την ατμόσφαιρα.

Πάνω σε ένα βράχο τραγουδήσαμε το γενέθλιο τραγούδι της κόρης μου.

«Να ζήσεις Ευάκι και χρόνια πολλά…»

Ύστερα ο καπνός ξανάρθε. Ξανά το κολύμπι, ξανά η αγωνία. Αρχίσαμε να σκίζουμε ό,τι ρούχα υπήρχαν γύρω τα βρέχαμε και τα βάζαμε στη μύτη. Η αγωνία δεν τελείωνε με τίποτα. Στο Μάτι καιγόταν μέχρι και τα πεύκα στην παραλία. Τα ρούχα από μια βαλίτσα πεταμένη στο βράχο πήραν φωτιά. Τα παιδιά ξανάρχισαν να ρωτάνε αν θα πεθάνουμε. Έτσι πέρασαν τέσσερις ολόκληρες ώρες. Κοιταζόμασταν με τη Μαριέττα και δεν ξέρουμε πόση ώρα ακόμη θα αντέξουμε να ανασαίνουμε όλο αυτό το πράγμα.

Ας σταματήσει επιτέλους φώναζαν τα παιδιά κλαίγοντας. Όμως δεν σταματούσε. Κατά τις 10:00 το βράδυ μας πήρε ένα φουσκωτό με βατραχάνθρωπους. Ευχαριστούμε ολόψυχα αυτά τα υπέροχα παιδιά. Ήταν ιδιώτες από μια σχολή κατάδυσης. Θέλω να ζητήσω συγνώμη που δεν θυμάμαι από πια σχολή, για να τους ευχαριστήσω επώνυμα».

Διαβάστε επίσης: