Σπύρος Χαλβατζής: Το συγκινητικό «αντίο» της νύφης του - «Αλύγιστος, αταλάντευτος, τρυφερός»
Η Ασημίνα Προέδρου αποχαιρετά τον Σπύρο Χαλβατζή
Snapshot
- Η Ασημίνα Προέδρου αποχαιρετά συγκινητικά τον Σπύρο Χαλβατζή, χαρακτηρίζοντάς τον αλύγιστο, αταλάντευτο, τρυφερό και ανθρώπινο.
- Ο Σπύρος Χαλβατζής γεννήθηκε το 1947 σε φτωχή οικογένεια διωκόμενων κομμουνιστών και μεγάλωσε υπό δύσκολες συνθήκες με τη μητέρα του.
- Συνελήφθη και βασανίστηκε από τη δικτατορία, πέρασε χρόνια σε φυλακές και εξορίες και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία υπό συνεχή πίεση λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων.
- Ήταν παντρεμένος με τη Μαριάνθη Αλειφεροπούλου Χαλβατζή και πατέρας δύο γιων, καθώς και παππούς δύο εγγονιών.
Με μία συγκινητική ανάρτηση αποχαιρέτησε τον Σπύρο Χαλβατζή η νύφη του και σκηνοθέτης Ασημίνα Προέδρου.
Συνόδευσε, μάλιστα, τα όσα έγραψε με τρεις φωτογραφίες: μία από την παιδική του ηλικία, μία να κάθεται δίπλα στον Γιάννη Ρίτσο, τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Μίκη Θεοδωράκη, από το φεστιβάλ της ΚΝΕ του 1982 όταν ήταν γραμματέας της Νεολαίας και ένα σκίτσο του 7χρονου γιου της στο οποίο απεικόνισε τον παππού του.
«Ο Σπύρος μας. Ο λατρεμένος παππούς των παιδιών μου. Ο αγαπημένος μας σύντροφος — αλύγιστος, αταλάντευτος, τρυφερός κι ανθρώπινος», έγραψε χαρακτηριστικά η σκηνοθέτης.
Η ανάρτησή της
«Ο Σπύρος μας. Ο λατρεμένος παππούς των παιδιών μου. Ο αγαπημένος μας σύντροφος — αλύγιστος, αταλάντευτος, τρυφερός κι ανθρώπινος.
Στην πρώτη φωτογραφία, το "πορτρέτο" του, που σχεδίασε ο επτάχρονος εγγονός του πριν από μερικούς μήνες, τον Απρίλιο του 2026. Στη δεύτερη, ο Σπύρος, στο Φεστιβάλ ΚΝΕ–Οδηγητή, το 1982. Στην τρίτη, το 1948, μωρό ακόμη, στην αγκαλιά της μάνας του, μαζί με τα τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια του, ενώ ο πατέρας του βρισκόταν εξόριστος στη Μακρόνησο.
Ο Σπύρος Χαλβατζής γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, το μικρότερο από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας διωκόμενων κομμουνιστών. Ο πατέρας τους, Μανώλης, τσαγκάρης και μαχητής του ΕΛΑΣ, πέρασε χρόνια σε φυλακές και εξορίες — στη Γαύδο, τη Φολέγανδρο, την Ανάφη και τη Μακρόνησο. Τα πέντε παιδιά μεγάλωσαν με τη μάνα τους, τη Ζωή, μέσα στη φτώχεια, την πείνα και την κοινωνική κατακραυγή που ακολουθούσε τότε τις οικογένειες των κομμουνιστών στα δύσκολα μετεμφυλιακά — πέτρινα χρόνια. Παρά τις αντίξοες αυτές συνθήκες, η μάνα τους επέμενε στο διάβασμα και στη μόρφωσή τους, ώστε να είναι και τα πέντε άριστα στο σχολείο.
Ο Σπύρος δούλευε από παιδί — πουλούσε κουλούρια και δούλευε σε μανάβικα και ψαράδικα — και μετά το Δημοτικό πήγε στο Νυχτερινό Γυμνάσιο. Πριν κλείσει τα 15 του, το 1962, διέκοψε την Τετάρτη Τάξη και έφυγε για την Καστοριά, για να δουλέψει εργάτης στα γουναράδικα. Εκεί οργανώθηκε στη Νεολαία ΕΔΑ και αργότερα στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, της οποίας έγινε Γραμματέας στην Καστοριά. Το απολυτήριο του Γυμνασίου το πήρε τελικά στα 27 του, μετά την πτώση της δικτατορίας.
Στις 21 Απριλίου 1967, πριν κλείσει τα 20 του, συνελήφθη από τη δικτατορία. Φυλακίστηκε, βασανίστηκε και εξορίστηκε για τριάμισι χρόνια στη Γυάρο, στη Λέρο και στον Ωρωπό, μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές, ανάμεσά τους ο Γιάννης Ρίτσος, ο Τζαβαλάς Καρούσος, ο Γιώργος Φαρσακίδης και ο Μίκης Θεοδωράκης.
Τον Οκτώβριο του 1970 απολύθηκε από την εξορία και αμέσως μετά πήγε φαντάρος στην Τρίπολη, όπου οι πιέσεις, οι εκβιασμοί και οι βασανισμοί συνεχίστηκαν. Το 1972, ενώ υπηρετούσε ακόμη τη θητεία του, απόρρητο έγγραφο του Αρχηγείου Στρατού κατέγραφε ότι «εμμένει σταθερώς εις τας κομμουνιστικάς του πεποιθήσεις» και τον χαρακτήριζε «αμετανόητο και επικίνδυνο κομμουνιστή», που έχρηζε «στενής παρακολουθήσεως».
Μετά το Πολυτεχνείο συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε για δεύτερη φορά στη Γυάρο. Ήταν μεταξύ των 44 τελευταίων πολιτικών εξορίστων που απελευθερώθηκαν από το νησί στις 25 Ιουλίου 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας. Ανάμεσά τους ήταν ο Παντελής Βούλγαρης και ο Θανάσης Παπαρήγας.
Μετά την επιστροφή του από τη Γυάρο, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Το 1978 εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Διετέλεσε Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ από το 1979 έως το 1986, σε μια περίοδο που η οργάνωση έφτασε στο απόγειο της μαζικότητάς της.
Από το 1986 έως το 2009 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ. Εκλέχτηκε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και διετέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ. Υπήρξε Πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύλλογος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967–1974) και στη συνέχεια Αντιπρόεδρος, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Σύντροφός του στη ζωή ήταν η αγαπημένη του Μαριάνθη Αλειφεροπούλου-Χαλβατζή. Μαζί απέκτησαν δύο γιους, τον Αλέκο και τον Πάνο. Ήταν παππούς δύο εγγονιών, της Ζωής και του Στέργιου».
