Η μαθηματική εξίσωση που δείχνει πότε θα τελειώσει ο κόσμος - Θεωρείται κατά 95% ακριβής
Η θεωρία προτάθηκε αρχικά από τον Αυστραλό αστροφυσικό Μπράντον Κάρτερ και είναι γνωστή ως «καταστροφή του Κάρτερ» (Carter catastrophe) ή «επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσης»
Snapshot
- Η θεωρία «επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσης» υποστηρίζει ότι υπάρχει ένας πεπερασμένος αριθμός ανθρώπων που θα ζήσουν ποτέ στη Γη, και όταν εξαντληθεί, θα έρθει το τέλος της ανθρωπότητας.
- Βάσει αυτής της θεωρίας, υπάρχει 95% πιθανότητα ότι ο συνολικός αριθμός ανθρώπων που θα υπάρξουν ποτέ θα φτάσει τα 1,2 τρισεκατομμύρια, με το τέλος να τοποθετείται περίπου στο έτος 11.146 μ.Χ.
- Η θεωρία βασίζεται στην Αρχή του Κοπέρνικου, που θεωρεί τη θέση μας στο σύμπαν μέση και όχι προνομιακή, και υποθέτει ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταθεροποιηθεί γύρω στα 10 δισεκατομμύρια.
- Οι παραδοχές για το μέσο προσδόκιμο ζωής και τον πληθυσμό μπορούν να αμφισβητηθούν λόγω των σημαντικών μεταβολών που έχει υποστεί η ανθρωπότητα.
- Παρά την μακρινή εκτίμηση για το τέλος της ανθρωπότητας, η κλιματική αλλαγή και η μελλοντική επέκταση του Ήλιου αποτελούν πραγματικούς παράγοντες που μπορεί να καταστήσουν τη Γη αφιλόξενη πολύ νωρίτερα.
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι έχουν καταφέρει να προσδιορίσουν πότε θα έρθει το τέλος του κόσμου με ποσοστό επιτυχίας περίπου 95%, καθώς μια μαθηματική εξίσωση γνωστή ως «επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσης» (doomsday argument) υποδηλώνει ότι υπάρχει ένα τελικό σημείο στην ύπαρξη της ανθρωπότητας.
Η θεωρία προτάθηκε αρχικά από τον Αυστραλό αστροφυσικό Μπράντον Κάρτερ και είναι γνωστή ως «καταστροφή του Κάρτερ» (Carter catastrophe) ή «επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσης». Υποστηρίζει ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος, πεπερασμένος αριθμός ανθρώπων που θα ζήσουν ποτέ στη Γη και, όταν αυτός ο αριθμός εξαντληθεί, ο κόσμος όπως τον γνωρίζουμε θα φτάσει στο τέλος του.
Όπως αναφέρει το IFLScience, η θεωρία αυτή βασίζεται σε μια παλαιότερη υπόθεση, γνωστή ως «Αρχή του Κοπέρνικου» (Copernican principle), η οποία χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Η αρχή αυτή υποστηρίζει ότι οι παρατηρήσεις από τη Γη είναι αντιπροσωπευτικές μιας μέσης θέσης στο σύμπαν και όχι μιας προνομιακής ή ιδιαίτερης θέσης.
Παρότι το γεγονός ότι δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη άλλη μορφή ζωής πέρα από τον πλανήτη μας μπορεί να μας κάνει να θεωρούμε ότι κατέχουμε μια μοναδική θέση στο σύμπαν, η αρχή του Κοπέρνικου υποστηρίζει ότι η θέση μας είναι στην πραγματικότητα συνηθισμένη και αντιπροσωπευτική του ευρύτερου σύμπαντος.
Η «καταστροφή του Κάρτερ» βασίζεται ακριβώς σε αυτή την αρχή, σύμφωνα με την οποία η θέση μας στο σύμπαν είναι μέση και όχι ξεχωριστή.
Η θεωρία αυτή χρησιμοποιείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια ως βάση για διάφορες προβλέψεις. Ο φυσικός Τζ. Ρίτσαρντ Γκοτ ΙΙΙ τη χρησιμοποίησε, για παράδειγμα, για να υπολογίσει πόσο καιρό θα παρέμεναν στη σκηνή ορισμένα θεατρικά έργα του Μπρόντγουεϊ. Παράλληλα, η ίδια λογική εφαρμόζεται και σε ένα πολύ πιο σημαντικό ζήτημα: το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης.
Με δεδομένη την υπόθεση ότι ο συνολικός αριθμός ανθρώπων που θα υπάρξουν ποτέ είναι ήδη καθορισμένος, η ύπαρξη κάθε ανθρώπου μπορεί να θεωρηθεί ότι καταλαμβάνει μια τυχαία θέση μέσα σε αυτό το σύνολο. Με βάση αυτό, προκύπτει ότι υπάρχει 95% πιθανότητα κάποιος να έχει γεννηθεί μέσα στο τελευταίο 95% του συνολικού αριθμού των ανθρώπων που θα υπάρξουν ποτέ.
Η προσέγγιση αυτή εκτιμά ότι μέχρι σήμερα έχουν γεννηθεί περίπου 60 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Επομένως, υπάρχει 95% πιθανότητα ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που θα υπάρξουν ποτέ να φτάσει τα 1,2 τρισεκατομμύρια.
Υπάρχουν, βέβαια, αρκετά ενδιαφέροντα αντεπιχειρήματα απέναντι σε αυτή την εξίσωση, μεταξύ των οποίων και η άποψη ότι βρισκόμαστε μόλις στο πρώτο 5% της συνολικής ανθρώπινης ύπαρξης. Ωστόσο, η «καταστροφή του Κάρτερ» καταλήγει σε ένα φαινομενικά συγκεκριμένο έτος για το τέλος του κόσμου.
Η θεωρία υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος ζει μέσα στο τελευταίο 95% του συνολικού πληθυσμού της ανθρωπότητας.
Βασίζεται επίσης στην παραδοχή ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταθεροποιηθεί περίπου στα 10 δισεκατομμύρια ανθρώπους και ότι το μέσο προσδόκιμο ζωής θα παραμείνει στα 80 χρόνια. Πρόκειται για δύο παραδοχές που μπορούν εύκολα να αμφισβητηθούν, δεδομένων των σημαντικών αλλαγών που έχουν σημειωθεί τους τελευταίους αιώνες.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η θεωρία τοποθετεί το τέλος της ανθρωπότητας στο έτος 11.146 μ.Χ., δηλαδή περίπου 9.120 χρόνια από σήμερα.
Για οποιονδήποτε άνθρωπο ζει σήμερα, αυτό το χρονικό διάστημα είναι ασύλληπτα μακρινό, παρότι η ιδέα ότι βρισκόμαστε στα τελευταία στάδια της ανθρώπινης ύπαρξης εξακολουθεί να προκαλεί φόβο.
Υπάρχει, βέβαια, και το πολύ πραγματικό ενδεχόμενο ο πλανήτης μας να καταστεί αφιλόξενος πολύ νωρίτερα εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Ακόμη πιο μακριά στο μέλλον, η Γη θα βρεθεί αντιμέτωπη με την επέκταση του Ήλιου, ο οποίος τελικά θα την καταπιεί. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η εξαφάνιση της ανθρωπότητας φαίνεται αναπόφευκτη.
