Ολλανδία: Παιδί δύο ετών υποβλήθηκε σε ευθανασία - Η πρώτη περίπτωση παγκοσμίως

Snapshot

• Ένα παιδί δύο ετών στην Ολλανδία υποβλήθηκε στην πρώτη παγκόσμια περίπτωση ευθανασίας για ανήλικο κάτω των 12 ετών εκτός νεογνικής ηλικίας.
• Το παιδί έπασχε από σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες, επιληπτικές κρίσεις ανθεκτικές στη θεραπεία και αναπνευστικά προβλήματα που προκαλούσαν αφόρητο πόνο.
• Ο γιατρός και οι γονείς αποφάσισαν τον τερματισμό της ζωής του παιδιού μετά από εκτίμηση και διπλή ιατρική γνώμη, με την επιτροπή να κρίνει τη διαδικασία σωστή.
• Η ευθανασία για παιδιά ηλικίας 1 έως 12 ετών είναι νόμιμη στην Ολλανδία τα τελευταία δύο χρόνια, με αυστηρές προϋποθέσεις όπως η ανυπόφορη οδύνη και η σύμφωνη γνώμη των γονέων.
• Η νομοθεσία απαιτεί δεύτερη ιατρική γνώμη και βεβαίωση ότι το παιδί δεν μπορεί να αναρρώσει, ενώ η ευθανασία στη χώρα υποστηρίζεται ευρέως από την κοινή γνώμη.

Snapshot powered by AI

Ένα παιδί ηλικίας δύο ετών υποβλήθηκε σε ευθανασία στην Ολλανδία στην πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση παγκοσμίως που αφορά σε ανήλικο κάτω των 12 ετών και όχι βρέφος, ωστόσο τώρα αποκαλύπτονται λεπτομέρειες της οδυνηρής αυτής απόφασης.

Στην έκθεση της Επιτροπής για τις Αργοπορημένες Αμβλώσεις και τον Τερματισμό της Ζωής σε Νεογνά και Παιδιά εξηγείται, ηλικίας σχεδόν 24 μηνών, το οποίο γεννήθηκε πρόωρα, μόλις στις 26 εβδομάδες υπέφερε από σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, εγκεφαλική παράλυση και προβλήματα όρασης.

Επίσης εμφάνιζε επιληπτικές κρίσεις που δεν ανταποκρίνονταν στη φαρμακευτική αγωγή, ενώ υπήρχε βλέννα στους πνεύμονές του, γεγονός που δυσχέραινε σημαντικά την αναπνοή του.

Αφού διαπιστώθηκε ότι ο πόνος του παιδιού δεν μπορούσε να ανακουφιστεί μέσω ιατρικής θεραπείας, ο γιατρός και οι γονείς αποφάσισαν να τερματίσουν τη ζωή του παιδιού.

Μια έρευνα της επιτροπής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο γιατρός που πραγματοποίησε την ευθανασία ενήργησε με τη δέουσα επιμέλεια. Η έκθεση ανέφερε επίσης ότι ο γιατρός είχε συμβουλευτεί άλλους ανεξάρτητους γιατρούς για δεύτερη γνώμη. «Οι εν λόγω γιατροί διαπίστωσαν ότι, εκείνη τη στιγμή, το παιδί δεν υπέφερε συνεχώς από αφόρητο πόνο», αναγράφεται στο έγγραφο.

«Η επιληψία προκαλούσε μεγάλη ταλαιπωρία, αλλά οι επιληπτικές κρίσεις δεν ήταν συνεχείς. Το συμπέρασμά τους ήταν ότι εξακολουθούσαν να υπάρχουν λογικές εναλλακτικές λύσεις, όπως παρηγορητικές θεραπείες και άλλα φάρμακα που θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε καλύτερο έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων.»

Παρά ταύτα, το παιδί υποβλήθηκε σε ευθανασία αφού ο γιατρός ζήτησε μια δεύτερη γνώμη από έναν άλλο ιατρό, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η «αφόρητη ταλαιπωρία» του μικρού παιδιού ήταν «σαφώς ορατή» και ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις για τον τερματισμό της ζωής του μέσω ευθανασίας.

Η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο γιατρός προέβη στη σωστή εκτίμηση. «Όλες οι πτυχές της «ανθρώπινης ύπαρξης» – όσον αφορά τις κινητικές δεξιότητες, τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα – ήταν σοβαρά διαταραγμένες και δεν επρόκειτο να βελτιωθούν», ανέφερε η επιτροπή. «Παρά όλες τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις, οι γονείς και ο γιατρός δεν παρατήρησαν καμία βελτίωση στην κατάσταση του παιδιού και ήταν πεπεισμένοι ότι το παιδί υπέφερε αφόρητα και χωρίς προοπτική ανακούφισης».

Η υποβοηθούμενη ευθανασία για παιδιά σε τελικό στάδιο ασθένειας ηλικίας από ενός έως 12 ετών είναι νόμιμη εδώ και δύο χρόνια στις Κάτω Χώρες. Πριν από την αλλαγή του νόμου, μόνο τα νεογέννητα και τα παιδιά άνω των 12 ετών μπορούσαν να υποβληθούν σε ευθανασία.

Σύμφωνα με την ολλανδική νομοθεσία, πρέπει να ζητείται η γνώμη των γονέων, το παιδί πρέπει να υποφέρει ανυπόφορα και δεν πρέπει να υπάρχει καμία πιθανότητα ανάρρωσης.

Σε αντίθετη περίπτωση, η ευθανασία στις Κάτω Χώρες επιτρέπεται μόνο εάν το αίτημα προέρχεται από τον ίδιο τον ασθενή και εάν ο γιατρός συμφωνήσει ότι υποφέρει ανυπόφορα.

Ο γιατρός πρέπει να βεβαιωθεί ότι ο ασθενής δεν ενεργεί υπό πίεση και πρέπει να ζητήσει δεύτερη γνώμη. Η ευθανασία απολαμβάνει ισχυρή υποστήριξη από την κοινή γνώμη στις Κάτω Χώρες, και η χώρα αυτή έγινε η πρώτη που τη νομιμοποίησε για άτομα με ανίατες ασθένειες το 2002.

Πριν από την τροποποίηση του νόμου, δεν υπήρχε σαφής πολιτική για την ευθανασία παιδιών ηλικίας μεταξύ ενός και 12 ετών, καθώς θεωρούνταν ότι δεν ήταν σε θέση να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις.