Ανακατεύεται η γεωπολιτική τράπουλα: Ο Τραμπ και το δόγμα Mon(Don)roe
Βαδίζουμε, όλοι, σε νέα αχαρτογράφητα νερά – Οι «φοβικοί» Ευρωπαίοι και οι εγχώριοι επισπεύδοντες
Στη διθυραμβικών τόνων συνέντευξη, μετά τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, στη μέση της νύχτας, ο Ντόναλντ Τραμπ επικαλέσθηκε το δόγμα "Donroe" (το Don εκ του Ντόναλντ) παραφράζοντας, οικειοποιούμενος και διευρύνοντας το γνωστό δόγμα Monroe, που με λίγες εξαιρέσεις συνιστά από τον 18ο αιώνα τον πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Είπε συγκεκριμένα: Το όραμά μου είναι μια αμερικανική υπερδύναμη που δεν θα διστάζει να χρησιμοποιεί στρατιωτικά μέσα για να περιφρουρήσει τα του οίκου της. Λίγο αργότερα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, από την πλευρά του, έκανε το double ποστάροντας στο Χ: «Αυτό είναι το ΔΙΚΟ ΜΑΣ ημισφαίριο και ο πρόεδρος Τραμπ δεν θα επιτρέψει να απειληθεί η ασφάλειά μας».
Όλα όσα παραθέσαμε, σε συνδυασμό και με τα ιστορικά δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας, παραπέμπουν στο συμπέρασμα ότι τέτοιο πράγμα δεν έχουμε ματαδεί. Φυσικά, σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν οι ΗΠΑ παρενέβησαν στο δυτικό ημισφαίριο σε καθεστώτα-κυβερνήσεις που δεν ήταν του γούστου τους, εγκαθιστώντας στη θέση τους σχήματα-μαριονέτες εξ ου και ο όρος banana republic. Όπως επίσης προχώρησαν σε άλλες παρεμβάσεις, κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, με το πρόσχημα της «κομμουνιστικής απειλής». Είναι η πρώτη φορά, όμως, που ομολογείται δημοσίως, ψυχρά ότι η Βενεζουέλα (θεωρητικώς σε μια μεταβατική φάση) θα διοικείται από την Ουάσινγκτον, εν είδη προτεκτοράτου. Για πρώτη φορά, ακόμη, ομολογείται ότι η επιχείρηση σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε έτσι ώστε οι ΗΠΑ να αποκτήσουν τον έλεγχο της πετρελαϊκής βιομηχανίας και των πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας άλλης, ανεξάρτητης χώρας. Αυτά, λοιπόν, γίνονταν κατά κόρον ίσως, αλλά ποτέ δεν λέγονταν.
Όλα όσα παραθέσαμε, θα πρέπει να προκαλούν έντονη ανησυχία, γιατί δείχνουν ότι έχουμε μπει σε μια νέα αχαρτογράφητη εποχή, στην οποία το διεθνές δίκαιο κινδυνεύει να γίνει… αφίσα σε φοιτητικό δωμάτιο και επί του πεδίου να εγκατασταθεί το δίκαιο του ισχυρού. Όχι μόνο ως προς τα όσα συμβαίνουν στο δυτικό ημισφαίριο, ο μετασχηματισμός αφορά τον κόσμο ολόκληρο, της Ευρώπης και της Ελλάδας περιλαμβανομένων. Για του λόγου το αληθές, ας σταθούμε και σε κάποια άλλα σημεία των τελευταίων δηλώσεων Τραμπ.
Πρώτον: Απείλησε ανοικτά την Κολομβία, λέγοντας ότι μπορεί σύντομα να έχει… την ίδια μοίρα με τη Βενεζουέλα, διεμήνυσε στο Μεξικό ότι πρέπει… να ετοιμάζεται καθώς η κυβέρνησή του «αναβάλλει» τη μάχη κατά των καρτέλ των ναρκωτικών, ενώ προέβλεψε ότι οσονούπω η Κούβα καταρρέει. (Ο νοών νοείτο).
Δεύτερον: Τα είπε χύμα και τσουβαλάτα για τη Γροιλανδία: «Τη Γροιλανδία την χρειαζόμαστε για λόγους εθνικής ασφάλειας»!
Τρίτον: Επεκτάθηκε στέλνοντας μήνυμα στην Κίνα ως προς την Ταϊβάν του στιλ, μη διανοηθείτε ότι σας παίρνει να κάνετε αυτά που κάνουμε εμείς.
Τέταρτον: Ανέδειξε ως μείζον θέμα τον τερματισμό του ρωσο-ουκρανικού πολέμου -κοντεύει τέσσερα χρόνια- όντας γνωστό ότι στη δική του διαμεσολάβηση ουδόλως αποκλείεται η αλλαγή συνόρων.
Για να μη μπερδευτούμε. Υπερασπιζόμαστε απλώς τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου. Για λόγους αρχής και για λόγους εθνικού συμφέροντος. Ούτε εναγκαλιζόμαστε πατενταρισμένους δικτάτορες, ούτε αμφισβητούμε εκλεγμένους προέδρους. Πάμε παρακάτω, λοιπόν. Σ’ αυτό το καινούριο γεωπολιτικό παιχνίδι, η Ευρώπη -η ομπρέλα μας δηλαδή- παραμένει σταθερά στο ρόλο του ουραγού. Αδύναμη και αμήχανη. Προσπαθεί απλώς να ισορροπήσει στο νέο σκηνικό αποδεχόμενη ακόμα και τη λεόντειο συμφωνία για τους δασμούς με την Ουάσινγκτον, γιατί αντιλαμβάνεται ότι ούτε από οικονομικής ούτε από αμυντικής πλευράς «την παίρνει» να διαρρήξει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ. Και επιπροσθέτως, ενώ οι ηγέτες της αντιλαμβάνονται ότι ναι μεν ο Τραμπ δεν θέλει να «κόψει το σχοινί» με τη Γηραιά Ήπειρο, αλλά από την άλλη εμφανώς -και όχι ιδιαίτερα διακριτικά- αναζητεί «νέα ταλέντα» αφού κατά την άποψή του, οι σημερινοί κρατούντες… έχουν φάει τα ψωμιά τους.
Έτσι εξηγούνται και οι copy-paste δηλώσεις για την «επιχείρηση Καράκας»: «Ανέπνευσαν οι πολίτες της Βενεζουέλας», «τα θεσμικά θα τα μελετήσουμε σε βάθος χρόνου». Συγχορδία, περίπου. Μοναδική εξαίρεση, ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος άστραψε και βρόντηξε λέγοντας: «Η Ισπανία δεν αναγνώρισε το καθεστώς Μαδούρο, αλλά δεν θα αναγνωρίσει και την επέμβαση των ΗΠΑ η οποία παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα». Έσπευσε, μάλιστα, να συνυπογράψει καταδικαστική δήλωση με πέντε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Βέβαια, για να τα λέμε όλα, επειδή δεν ζούμε σε «κόσμο όμορφο, αγγελικά πλασμένο», η Ισπανία έχει ισχυρούς δεσμούς και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα στη Βενεζουέλα, όπως επίσης και στην ευρύτερη περιοχή.
Ας έρθουμε, τέλος, στα δικά μας: Οι διάφοροι Μακρόν, Μερτς, Μελόνι, Στάρμερ και λοιποί, ούτε Κύπρο έχουν, ούτε νησιά των οποίων να αμφισβητείται η εθνική κυριαρχία. Παίζουν το παιχνίδι χωρίς στρατηγική μεν, αλλά και χωρίς εμφανές εθνικό ρίσκο. Η περίπου ανεπιφύλακτη επιδοκιμασία του εγχειρήματος Τραμπ από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης, τι νόημα έχει και σε τι ωφελεί; Όταν ειδικά η χώρα μας δεν έχει σε καμία περίπτωση την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει α λα καρτ τη διεθνή νομιμότητα.
