Πανελλήνιες 2026: Πώς γονείς και μαθητές διαχειρίζονται την απογοήτευση
Η συμβουλευτική ψυχολόγος Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου εξηγεί πώς να αποσυνδέσουμε τους βαθμούς από την αξία του παιδιού και πότε πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια
Snapshot
- Οι γονείς πρέπει να αποφεύγουν να γίνουν «δεύτερη εξεταστική επιτροπή» και να μην συνδέουν την αξία του παιδιού με τους βαθμούς των Πανελλαδικών.
- Η στεναχώρια των μαθητών μετά τα αρνητικά αποτελέσματα είναι φυσιολογική, αλλά η παρατεταμένη απομόνωση και παραίτηση απαιτούν παρέμβαση.
- Η στάση της οικογένειας είναι καθοριστική για την ψυχολογία των παιδιών, ενώ η επίδραση των social media είναι δευτερεύουσα.
- Οι γονείς καλούνται πρώτα να αναζητήσουν συμβουλευτική για τον εαυτό τους πριν προτείνουν ψυχολογική βοήθεια στα παιδιά.
- Τα αποτελέσματα των εξετάσεων πρέπει να θεωρούνται πληροφορία και όχι τελεσίδικη ετυμηγορία για την αξία ή το μέλλον των μαθητών.
Μετά την ανακοίνωση των βαθμολογιών στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, πολλές οικογένειες καλούνται να διαχειριστούν το βάρος ενός αρνητικού αποτελέσματος. Η συμβουλευτική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια (PsyD, MSc) με ειδίκευση στη Γνωσιακή Συμπεριφοριστική Θεραπεία, Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου, μιλώντας στο «Πρακτορείο Fm», αναλύει πώς οι γονείς μπορούν να σταθούν ουσιαστικά δίπλα στα παιδιά τους, αποφεύγοντας τις συνηθισμένες παγίδες.
Όχι στη «δεύτερη εξεταστική επιτροπή» στο σπίτι
«Είναι εξαιρετικά κρίσιμο οι γονείς να μην μετατραπούν σε μια δεύτερη εξεταστική επιτροπή», προειδοποιεί η κ. Θεοδωρακοπούλου. Αυτές τις ημέρες δεν υπάρχει χώρος για αναλύσεις λαθών, απολογισμούς ή συγκρίσεις με φίλους και συγγενείς. Το εκπαιδευτικό σύστημα έχει ήδη κάνει την αξιολόγησή του, αυτό που χρειάζεται τώρα ο έφηβος είναι να του θυμίσουμε ότι η οικογενειακή σχέση δεν μπαίνει σε βαθμολογική κλίμακα.
Παράλληλα, η ειδικός συνιστά στους γονείς να αποφεύγουν κλισέ εκφράσεις όπως το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο», και να εστιάζουν στη συνολική εικόνα της ζωής. «Δεν τελείωσε ο κόσμος. Η ζωή στο σπίτι έχει καθημερινότητα, θέματα της οικογένειας, διακοπές και άλλους ρόλους στους οποίους τα παιδιά πρέπει να ενεργοποιηθούν. Δεν καθορίζονται τα πάντα από τους βαθμούς ή τη σχολή του Σεπτεμβρίου».
Φυσιολογική η στεναχώρια, επικίνδυνη η κατάρρευση
Αναφερόμενη στα συναισθήματα των μαθητών, η ψυχολόγος σημειώνει ότι συχνά παρατηρούνται τάσεις παραίτησης και απομόνωσης, καθώς τα παιδιά νιώθουν ότι όλα τελείωσαν, ειδικά όταν συγκρίνονται με τους συμμαθητές τους.
«Η απογοήτευση μπορεί να μας ανησυχήσει, αλλά η στεναχώρια είναι μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση. Δεν θέλουμε παιδιά που δεν στεναχωριούνται, θέλουμε παιδιά που, ακόμα κι αν βγάλουν ένα δύσκολο συμπέρασμα για την προσπάθειά τους, δεν θα καταρρεύσουν», τονίζει.
Σε ερώτηση για το πόσο επιβαρυντική είναι η έκθεση στα social media, όπου κυριαρχούν οι ανακοινώσεις επιτυχιών, η κ. Θεοδωρακοπούλου διευκρινίζει ότι, αν και ενοχλητική, δεν είναι αυτή που θα κρίνει την ψυχολογία του παιδιού. Καθοριστικός παράγοντας παραμένει η στάση της οικογένειας. Αν το παιδί νιώθει ασφάλεια στο σπίτι, η ενόχληση από το διαδίκτυο θα κρατήσει μόνο λίγες ώρες.
Πότε και πώς αναζητούμε βοήθεια
Πότε όμως η απομόνωση και η απογοήτευση πρέπει να κινητοποιήσουν τους γονείς ώστε να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό;
Η κ. Θεοδωρακοπούλου προτείνει αρχικά να "αγκαλιάσουμε" τη στεναχώρια του παιδιού. Αν, ωστόσο, η παραίτηση επιμένει, το παιδί αρνείται να βγει από το σπίτι και παραμένει εγκλωβισμένο στους αριθμούς και τις συγκρίσεις, το πρώτο βήμα πρέπει να το κάνουν οι ίδιοι οι γονείς. «Θα ήταν καλό οι ενήλικες να αναζητήσουν πρώτοι συμβουλευτική γονέων. Συχνά, χωρίς να το θέλουμε, βοηθάμε το παιδί να υπερεστιάσει στην αποτυχία επειδή δεν του έχουμε δώσει άλλους ρόλους. Δεν χρειάζεται λοιπόν να στείλουμε αμέσως το παιδί στον ψυχολόγο. Ας πάμε πρώτα εμείς, κι αν χρειαστεί, το παιδί θα μας το δείξει».
Το αποτέλεσμα είναι πληροφορία, όχι ετυμηγορία
Για να μην μεταφέρουν οι γονείς τη δική τους απογοήτευση στα παιδιά, πρέπει πρώτα να σταματήσουν να εκλαμβάνουν το αποτέλεσμα ως προσωπική τους αποτυχία. Μόνο όταν αποφορτιστούν οι ίδιοι, θα μπορέσουν να αποσυνδέσουν το αποτέλεσμα των εξετάσεων από την ταυτότητα του παιδιού τους και να δουν τις επόμενες επιλογές.
«Δεν χάνουμε το παιδί μας επειδή δεν τα κατάφερε, ούτε το κερδίζουμε επειδή πέτυχε. Είναι σημαντικό να απογαλακτιστούμε και εμείς από τα αποτελέσματα των παιδιών μας», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Κλείνοντας με ένα μήνυμα προς τους ίδιους τους μαθητές, η ψυχοθεραπεύτρια υπογραμμίζει: «Είναι ζωτικό να μην μετατρέψουν τη βαθμολογία σε τελεσίδικη απόφαση για τον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα είναι απλώς μια πληροφορία, όχι ετυμηγορία. Η ζωή τούς ανήκει. Όσο πιο γρήγορα αποδεχτούν αυτό που θεωρούν αποτυχία, τόσο πιο εύκολα θα βρουν τον δρόμο προς τη δική τους επιτυχία. Δεν πρέπει να μεγαλώνουμε παιδιά που, όταν αποτυγχάνουν, παύουν να πιστεύουν στην αξία τους».
Διαβάστε επίσης
