Οι ταινίες και οι σειρές της Μεγάλης Βδομάδας

H Μεγάλη Βδομάδα ξεκίνησε και είναι δεδομένο ότι θα περάσουμε και αρκετό χρόνο στον καναπέ μπροστά στην τηλεόρασή μας.

Κάθε χρόνο, το τηλεοπτικό πρόγραμμα των ταινιών ή σειρών με θέμα τη Βίβλο και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μπορεί να εμπλουτίζεται όλο και περισσότερο, αλλά κάποια φιλμ παραμένουν σταθερές αξίες μέσα στον χρόνο.

Και αυτές τις σειρές και ταινίες τις έχουμε μαζέψει στο βίντεο της στήλης The WatchList και σας τις παρουσιάζουμε.

Τώρα που πήρατε μια καλή γεύση από τις επιλογές μας στο παραπάνω Instagram Reel, τις αναλύουμε καλύτερα παρακάτω

Ξεκινάμε με τις Σειρές

Εγώ, ο Κλαύδιος (1976)

Το Εγώ, ο Κλαύδιος θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί μια σειρά-εκπαίδευση, γύρω από την ιστορία αλλά και το πώς πρέπει να γυρίζεται ένα tv series, με τέτοιο υπόβαθρο. Βασισμένο στα μυθιστορήματα του Robert Graves και πατώντας πάνω σε ιστορικές αφηγήσεις του Suetonius και του Tacitus, ξεδιπλώνει τη βρόμικη, αιματοβαμμένη ιστορία της δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων μέσα από τα μάτια ενός αυτοκράτορα που κανείς δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά, μέχρι που ήταν πολύ αργά. Ο Derek Jacobi δίνει ρεσιτάλ ως Κλαύδιος, ενώ γύρω του παρελαύνουν ερμηνείες που σε καθηλώνουν στον καναπέ, όπως εκρηκτικός Brian Blessed μέχρι και ο ανατριχιαστικός John Hurt ως Καλιγούλας. Είναι θεατρικό, είναι αργό για τα σημερινά δεδομένα, αλλά είναι και ένα masterclass υποκριτικής και αφήγησης, από αυτά που όσο μεγαλώνουν, αποκτούν παραπάνω κύρος.

Ιησούς από τη Ναζαρέτ (1977)

Αν υπάρχει μία σειρά που έχει ταυτιστεί με το ελληνικό Πάσχα όσο το αρνί και τα οικογενειακά τραπέζια, αυτή είναι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Και όσο κι αν κάποιοι τη θεωρούν “κλισέ”, η αλήθεια είναι ότι μιλάμε για ένα τηλεοπτικό θαύμα που δύσκολα επαναλαμβάνεται. Η σκηνοθετική ματιά του Franco Zeffirelli, το all-star cast με ονόματα όπως ο Laurence Olivier και ο Anthony Quinn, και φυσικά η σχεδόν υπνωτιστική παρουσία του Robert Powell συνθέτουν μια αφήγηση που δεν περιορίζεται στη θρησκευτική διάσταση, αλλά λειτουργεί και ως καθαρό, στιβαρό δράμα. Δεν είναι απλώς μια αναπαράσταση της ζωής του Χριστού, αλλά μια σειρά που έθεσε τον πήχη για το πώς αφηγείσαι μια ιερή ιστορία χωρίς να χάνεις ούτε σε σεβασμό, ούτε σε κινηματογραφική ένταση.

Ρώμη (2005)

Πριν γίνει μόδα η “ποιοτική τηλεόραση”, υπήρχε η Ρώμη. Μια σειρά που ήρθε σχεδόν αθόρυβα και έστησε μπροστά σου έναν κόσμο ωμό, βίαιο και γεμάτο πολιτική ίντριγκα, την εποχή που η Ρώμη βρισκόταν ένα βήμα πριν γίνει αυτοκρατορία. Με φόντο την άνοδο του Ιουλίου Καίσαρα, η σειρά δεν φοβάται να λερωθεί, ούτε αισθητικά, αλλά ούτε και ηθικά. Οι χαρακτήρες κινούνται σε γκρίζες ζώνες, οι αποφάσεις έχουν κόστος και η βία δεν είναι στιλιζαρισμένη, αλλά σχεδόν ενοχλητικά αληθινή. Αν είχε βγει λίγα χρόνια αργότερα, πιθανότατα θα στεκόταν δίπλα στο Game of Thrones ως ισότιμος παίκτης. Σήμερα, παραμένει ένα διαμαντάκι για όσους θέλουν να ανακαλύψουν τι σημαίνει σπουδαία τηλεόραση.

A.D. The Bible Continues (2015)

Οι περισσότερες ιστορίες σταματούν στη Σταύρωση, το A.D. The Bible Continues όμως ξεκινά ακριβώς από εκεί. Μετά τον θάνατο του Χριστού, οι μαθητές του βρίσκονται αντιμέτωποι με φόβο, διώξεις και αβεβαιότητα, σε έναν κόσμο που δεν είναι καθόλου έτοιμος να ακούσει αυτό που έχουν να πουν. Η σειρά ισορροπεί ανάμεσα στο ιστορικό δράμα και τη θεολογική αφήγηση, δίνοντας χώρο τόσο στους Ρωμαίους όσο και στους πρώτους Χριστιανούς να ξεδιπλώσουν τα δικά τους κίνητρα και διλήμματα. Δεν φοβάται να δείξει το χάος που ακολουθεί τη Σταύρωση, ούτε και την εσωτερική σύγκρουση των ίδιων των Αποστόλων. Μπορεί να παίρνει κάποιες ελευθερίες, αλλά τελικά λειτουργεί ως μια δυνατή υπενθύμιση ότι η Ανάσταση δεν ήταν το τέλος της ιστορίας, αλλά η αρχή μιας σύγκρουσης που άλλαξε τον κόσμο.

Και τώρα, οι ταινίες…

Μαρία Μαγδαληνή (2018)

Η Μαρία Μαγδαληνή είναι ενδεχομένως η πιο ήσυχη, εσωτερική προσέγγιση σε μια φιγούρα που η ιστορία και κυρίως η θρησκευτική αφήγηση, δεν της φέρθηκε και τόσο δίκαια. Εδώ, η Μαρία δεν είναι απλώς “η ακόλουθος”, αλλά μια γυναίκα που ψάχνει τον δικό της δρόμο σε έναν κόσμο που δεν συγχωρεί την ανεξαρτησία. Η σκηνοθεσία κρατάει χαμηλούς τόνους, αφήνοντας χώρο στις ερμηνείες της Rooney Mara και του Joaquin Phoenix να κουβαλήσουν το βάρος της ιστορίας, δίνοντας μια σχεδόν υπνωτιστική διάσταση στους χαρακτήρες. Δεν είναι για όλους, αλλά αν ψάχνεις κάτι πιο στοχαστικό και λιγότερο “επικό”, αυτή είναι η ταινία που αξίζει να βάλεις.

Τα Πάθη του Χριστού (2004)

Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να δεις τα Πάθη του Χριστού. Η ταινία του Mel Gibson δεν αφήνει περιθώρια αποστασιοποίηση, αλλά σε βάζει μέσα στον πόνο, σχεδόν σε αναγκάζει να τον νιώσεις. Με τον Jim Caviezel στον ρόλο του Ιησού, η αφήγηση εστιάζει στις τελευταίες ώρες μέχρι και τη Σταύρωση με έναν ρεαλισμό που φτάνει στα όρια της αντοχής. Για κάποιους είναι υπερβολικό, για άλλους βαθιά συγκλονιστικό, σίγουρα όμως δεν είναι μια ταινία που βλέπεις παθητικά. Είναι εμπειρία, και μάλιστα από αυτές που σου μένουν, είτε το θέλεις είτε όχι.

Σπάρτακος (1960)

O Σπάρτακος του Kirk Douglas δεν είναι απλώς μια ταινία για την Μεγάλη Βδομάδα, αλλά ένα all time classic που πρέπει να το δει όλος ο κόσμος. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Stanley Kubrick, η ιστορία ενός σκλάβου που σηκώνει κεφάλι απέναντι στη Ρώμη μετατρέπεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα απλό έπος εποχής. Είναι μια ταινία για την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και τη δύναμη του ανθρώπου να σταθεί όρθιος όταν όλα είναι εναντίον του, ξέροντας ότι δεν μπορεί να κερδίσει. Και ναι, όσες φορές κι αν δεις τη σκηνή με το “I’m Spartacus”, το ίδιο ρίγος θα διαπεράσει τις φλέβες σου.

Γιατί κάποιες στιγμές στο σινεμά είναι πάντα, σαν να τις βλέπεις πρώτη φορά.

Μπεν Χουρ (1959)

Αν οι ταινίες της Μεγάλης Εβδομάδας είχαν θρόνο, το Μπεν Χουρ θα καθόταν σε αυτόν χωρίς κανέναν να τον αμφισβητεί. Μιλάμε για μια κινηματογραφική εμπειρία που τα έχει όλα. Εκδίκηση, πίστη, λύτρωση και μια από τις πιο εμβληματικές ερμηνείες του Charlton Heston.

Τα 11 Όσκαρ που απέσπασε δεν είναι απλώς ένα νούμερο, αλλά η επιβεβαίωση ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι τεράστιο. Και φυσικά, υπάρχει η πιο διάσημη αρματοδρομία ever. Μια σκηνή που ακόμα και σήμερα λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς για το τι σημαίνει epic. Ό,τι κι αν πεις για τον Μπεν Χουρ, πάντα θα είναι λίγο.

Ο Χιτών (1953)

Ο Χιτών είναι από εκείνες τις ταινίες που κουβαλούν όλο το DNA του κλασικού Χόλιγουντ. Ο Richard Burton υποδύεται έναν Ρωμαίο αξιωματικό που, σχεδόν τυχαία, έρχεται σε επαφή με κάτι που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του: τον χιτώνα του Χριστού. Από εκεί και πέρα, η ιστορία μετατρέπεται σε μια διαδρομή πίστης και εσωτερικής σύγκρουσης, με φόντο έναν κόσμο που αλλάζει. Μπορεί να έχει μεγαλώσει και να απευθύνεται περισσότερο σε φίλους του old-school σινεμά, αλλά παραμένει ένα χαρακτηριστικό δείγμα μιας εποχής που ήξερε να αφηγείται μεγάλες ιστορίες με τα πιο απλά μέσα.

Quo Vadis (1951)

Στο Quo Vadis, η Ρώμη καίγεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, αλλά η ιστορία της είναι ακόμα πιο… hot. Οι διωγμοί των πρώτων Χριστιανών δίνουν τον τόνο, ενώ στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας έρωτας που δεν θα έπρεπε να υπάρξει. Μέσα σε όλο αυτό το χάος, ξεχωρίζει η ερμηνεία του Peter Ustinov ως εκκεντρικός, παρανοϊκός, σχεδόν τρομακτικά απολαυστικός Νέρωνας. Η ταινία μπορεί να κουβαλά τις υπερβολές της εποχής της, αλλά το story της έχει τέτοια δύναμη που τις ξεπερνάς εύκολα. Είναι από αυτά τα “παλιά” που θα βλέπονται πάντα με ενδιαφέρον.

Οι Δέκα Εντολές (1956)

Πριν ανέβει στο άρμα του Μπεν Χουρ, ο Charlton Heston ήταν ήδη ο κινηματογραφικός Μωυσής. Και τι Μωυσής. Οι Δέκα Εντολές είναι το απόλυτο κινηματογραφικό έπος πίστης και ελευθερίας, μια ταινία που δεν φοβάται να είναι μεγάλη σε διάρκεια, σε κλίμακα και σε φιλοδοξία.

Από την ιστορία ενός ανθρώπου που απαρνιέται την εξουσία μέχρι τη θρυλική σκηνή με το άνοιγμα της Ερυθράς Θάλασσας, το φιλμ λειτουργεί σαν υπενθύμιση του τι μπορούσε να πετύχει το σινεμά πριν τα CGI γίνουν κανόνας. Και κάθε φορά που το βλέπεις το απολαμβάνεις το ίδιο.