Κόμμα Καρυστιανού: Η δικαιοσύνη, η αδικία και η αλητεία

Για κάποιο λόγο κάθε φορά που κάποιος μιλά για την απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να συγκροτήσει κόμμα, όλοι νιώθουν την ανάγκη να πουν τα αυτονόητα, σχεδόν σαν ένα τελετουργικό disclaimer. Ας το κάνουμε και εμείς λοιπόν, αν και δεν βγάζει πολύ νόημα η θρησκευτική ευλάβεια στην πολιτική.

1. Η Μαρία Καρυστιανού έχει δικαίωμα όπως και κάθε πολίτης να διεκδικήσει την ψήφο μας

2. Τώρα που μπαίνει στην πολιτική, «αλλάζει πίστα» και θα κριθεί με πολιτικούς όρους.

Τώρα λοιπόν που βγάλαμε τις υποχρεώσεις από τη μέση, ας μιλήσουμε ανοιχτά για το «φαινόμενο» ενός κόμματος Καρυστιανού χωρίς να ασχολούμαστε με ποσοστά, δυνητικές ψήφους και συσπειρώσεις.

Η Μαρία Καρυστιανού θα ήταν άγνωστη μεταξύ αγνώστων αν δεν την ωθούσε η ίδια η ζωή (ή μάλλον ο θάνατος), στο κέντρο της δημοσιότητας. Είμαι βέβαιος ότι αν ήταν στο χέρι της δεν θα διάλεγε ποτέ να τη μάθει το πανελλήνιο, ακόμη κι αν αυτό την οδηγήσει τελικά σε μια λαμπρή πολιτική πορεία.

Η ίδια έχει ήδη δεχτεί σφορδές επικρίσεις και από τους άλλους συγγενείς θυμάτων των Τεμπών. Θα ήταν αδύνατο να μη συμβεί αυτό. Πρόκειται για μια ετερόκλητη ομάδα άσχετων μεταξύ τους ανθρώπων που σε άλλες συνθήκες δεν θα είχαν γνωριστεί ποτέ και που το μόνο που τους ενώνει είναι ένας κοινός πόνος. Είναι λοιπόν απολύτως λογικό ο καθένας από αυτούς να έχει και μια εντελώς διαφορετική γνώμη για το πώς να φτάσουν στον κοινό τους στόχο που είναι η αποκάλυψη της αλήθειας και η τιμωρία όλων των συνενόχων.

Γιατί λοιπόν κάνει κόμμα η Καρυστιανού; Καβάλησε καλάμι; Είδε ότι τη χαιρετάνε στον δρόμο και γλυκάθηκε; Της έδειξαν δημοσκοπήσεις και τη μέθυσαν με την προοπτική της εξουσίας; Τρελάθηκε; Την άκουσε; Τι;

Έχουν ειπωθεί όλα τα σενάρια εκτός από ένα: Ότι η Μαρία Καρυστιανού ένιωσε να σηκώνει στην πλάτη της (χάρη και στα ΜΜΕ που της το φόρτωσαν), όλο το βάρος του αγώνα για δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών. Ότι εκτίμησε πως με την απήχηση που έχει, μπορεί να κάνει έναν μοναχικό αγώνα, τα αποτελέσματα του οποίου στη συνέχεια να τα προσφέρει στους άλλους συγγενείς. Η Καρυστιανού δείχνει να θέλει να λύσει το πρόβλημα μόνη της γιατί νομίζει πως βρήκε τον πιο κατάλληλο τρόπο και γι' αυτό αδιαφορεί για τις τωρινές αντιδράσεις των άλλων συγγενών. Από αυτή την άποψη, θα ήταν σχεδόν γενναία η πρωτοβουλία της.

Ταυτόχρονα, έχει πολλούς ανθρώπους γύρω της που βιάζονται να επιβεβαιώσουν αυτή την αίσθηση, όχι επειδή τους καίει καμιά δικαίωση, αλλά επειδή βλέπουν ένδοξες μέρες για τους εαυτούς τους. Πάντα υπήρχαν, πάντα θα υπάρχουν. Ποτέ πρωταγωνιστές, πάντα στο παρασκήνιο και πάντα με προσωπική ατζέντα. Ελπίζω να τους προσέχει.

Εδώ όμως ερχόμαστε στην ανάγκη του δεύτερου κλισέ που αναφέραμε στην αρχή: Πλέον αλλάζει πίστα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τιμωρηθεί για αυτό. Αλλά σίγουρα θα κριθεί. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της πίστας στην οποία επιλέγει να μπει: συνεχόμενη κριτική από όλους και για όλα.

Όποιος επιχειρήσει να την επικρίνει για κάτι άλλο, πέραν των πολιτικών της θέσεων, θα έχει προβεί σε μια πολιτική αλητεία. Η θεωρία ότι «εξαργύρωσε πολιτικά τον θάνατο της κόρης της», ότι «χρησιμοποιεί την ιδιότητα της χαροκαμένης μάνας για να εξασφαλίσει ψήφους», αλλά και η υποτίμησή της ως «χαροκαμένης μάνας που έχει το ακαταλόγιστο» επιτρέπεται να «ζουν» μόνο μέσα στο μυαλό οποιουδήποτε πολιτικού της αντιπάλου, όχι να ξεστομίζεται όμως. Κοινώς, τη θεωρία της εξαργύρωσης, να την καταπιούν, όπως ήδη κάνουν για τόσους και τόσους άλλους.

Μόνο που αυτή η απαίτηση, έχει διπλή κατεύθυνση. Όχι επειδή η Μαρία Καρυστιανού δεν φέρει αυτή τη φρικτή ιδιότητα που της επέβαλε η μοίρα, η τύχη, ο Θεός, όπως θέλετε πείτε το, αλλά επειδή υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ιδιότητα και την κατάχρησή της. Από τη στιγμή που θα ιδρύσει λοιπόν το κόμμα ούτε παύει να είναι η μαμά της Μάρθης ούτε χάνει το δικαίωμα να το υπενθυμίζει. Δεν μπορεί όμως να το χρησιμοποιεί ως ενοχικό βάρος προς τους αντιπάλους της. Οι πρόσφατες παρεμβάσεις της, έχουν δυστυχώς, τέτοιες ενδείξεις, και οφείλει να το προσέξει.

Σε πολιτικό επίπεδο θα κληθεί να δώσει και ιδεολογικές απαντήσεις. Ο άξονας «αριστερά-δεξιά» είναι υπαρκτός και «αδυσώπητος».

Στο παρελθόν πολλοί προσπάθησαν να τον παρακάμψουν. Όσο κι αν διαμήνυαν όμως ότι δεν εντάσσονται κάπου, τελικά η ίδια η πραγματικότητα τους κατέταξε κάπου. Ο λόγος είναι ότι πρόκειται για αναγκαίο σύστημα αξιών και ιεραρχήσεων που παρέχει τα μεθοδολογικά εργαλεία ώστε να παραχθούν οι θέσεις των κομμάτων. Άλλοι, όταν είδαν ότι ο άξονας κυριαρχεί στην πολιτική ανάλυση, επιχείρησαν να κρυφτούν πίσω από την έννοια του «Κέντρου». Ομολογουμένως πιο έξυπνη τακτική, αλλά και πάλι η πραγματικότητα έχει την τάση να σηκώνει απότομα τα σκεπάσματα. Λίγοι «κεντρώοι» ήταν πραγματικά κεντρώοι.

Η Μαρία Καρυστιανού λοιπόν, ακόμη κι αν συνεχίσει να υποστηρίζει ότι το δικό της κόμμα είναι το μοναδικό στην πολιτική ιστορία που κατόρθωσε να πάει «πέρα και πάνω από αυτά», η πραγματική του τοποθέτηση αργά ή γρήγορα θα φανεί, και μαζί και οι αξίες που θα πρεσβεύει ο νέος της φορέας.

Όταν ρωτήθηκε απάντησε ότι «η ιδεολογία είναι ότι αγαπάμε τη χώρα, αγαπάμε τις ευπαθείς ομάδες, αγαπάμε τους πάντες, θέλουμε η κοινωνία να βγει μπροστά, θέλουμε να υπάρχει αξιοκρατία, ισονομία, να είμαστε όλοι καλά». Αυτά όμως είναι ευχές για τη νέα χρονιά, όχι ιδεολογική τοποθέτηση. Γιατί η ιδεολογία δεν ελπίζει «να είμαστε όλοι καλά», αλλά απαντά στο «πώς να είμαστε όλοι καλά».

Εκτός από αυτά, η κ. Καρυστιανού, εφόσον το βασικό ζητούμενο του κόμματός της θα είναι η «δικαιοσύνη», οφείλει να μην είναι και η ίδια άδικη. Με τις επιθέσεις της στα κόμματα της αντιπολίτευσης δείχνει να ξεχνά ότι όταν το κίνημα των Τεμπών δεχόταν τόνους λάσπης από την κυβέρνηση και κάθε αίτημα για έρευνα αντιμετωπιζόταν με μια μακάβρια ειρωνεία, υπήρξαν κόμματα που μπήκαν μπροστά και εξασφάλισαν ότι τα ερωτήματα των συγγενών δε θα υπονομεύονται στα τηλεπαράθυρα συγκαλύπτοντάς τα με τόνους συγκίνησης, αλλά ότι θα τίθενται και θεσμικά στην κυβέρνηση ώστε να αναγκάζεται να απαντά. Κόμματα που διεθνοποίησαν το θέμα καλώντας τη στην Ευρωβουλή με την ιδιότητα της προέδρου του Συλλόγου των Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Αυτό ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, και για τον ΣΥΡΙΖΑ (διαχρονικά κατά τις προεδρίες Τσίπρα, Κασσελάκη, Φάμελλου), και για το ΚΚΕ, και για τη ΝΕΑΡ, και για την Πλεύση Ελευθερίας. Θα μου πεις, για τη δική τους προβολή τα έκαναν. Έστω! Τα έκαναν πάντως, και φρόντισαν η κυβέρνηση να μη βγει από το κάδρο κραδαίνοντας μόνο το 41% που θεωρούσε εξ' αρχής ότι είναι η άφεση αμαρτιών της. Είναι τα ίδια κόμματα που σεβάστηκαν απόλυτα το (πολύ λογικό) αίτημα να μην επιχειρηθεί κομματικό καπέλωμα της συγκέντρωσης της 28 Φεβρουαρίου 2025, ωστόσο παρόλα αυτά, φρόντισαν να ενισχύσουν με τις δυνάμεις τους τα μεγάλα συλλαλητήρια. Τους οφείλει τίποτα η Καρυστιανού; Σαφώς και όχι! Αξίζουν όμως ένα μίνιμουμ ειλικρινών αναφορών και όχι αντιπολιτικών αφορισμών. Άλλωστε και αυτοί (οι αντιπολιτικοί αφορισμοί) είναι χαρακτηριστικό συγκεκριμένης πλευράς του «άξονα» με τον οποίο δεν ξέρω αν θέλει να ταυτιστεί η Μαρία Καρυστιανού.

Μακρυγορήσαμε. Υπάρχει συμπέρασμα; Όχι. Και δεν χρειάζεται να υπάρξει. Υπάρχει μόνο η ευχή, η Μαρία Καρυστιανού να μην κάνει κάτι, μόνο και μόνο επειδή άλλοι προσβλέπουν σε αυτό.

Διαβάστε επίσης