Γιώργος Μαζωνάκης: Το ησυχαστήριο στην Κρήτη που δεν πρόλαβε να χαρεί – «Μεγάλη απώλεια για όλους»

Ο αδικοχαμένος και αγαπημένος μικρών και μεγάλων, Γιώργος Μαζωνάκης, μπορεί να είχε καταγωγή από τη Σητεία, αλλά είχε επιλέξει να φτιάξει το προσωπικό του ησυχαστήριο στο παραδοσιακό χωριό των Πεύκων, 6 χιλιόμετρα βόρεια του Μακρύ Γιαλού, στη νοτιοανατολική Κρήτη, αγοράζοντας και ανακαινίζοντας μία παλιά φάμπρικα που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.

Συγκλονισμένος από την είδηση του θανάτου του ήταν ο στενός του φίλος, Φάνης Εικοσιπεντάκης, πρώην πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Μακρύ Γιαλού. Ο Μαζωνάκης περνούσε αρκετές ώρες στην ταβέρνα του κάθε φορά που επισκεπτόταν τους Πεύκους, είτε το καλοκαίρι, είτε το Πάσχα.

Ξυπνούσε πολύ πρωί τα καλοκαίρια να πάει στη θάλασσα του Μακρύ Γιαλού για μπάνιο η να περπατήσει μέχρι το διπλανό χωριό, να ανεβεί στο εκκλησάκι πάνω από τον Εσταυρωμένο και να χαρεί τη φύση.

«Την τελευταία φορά που είχε έρθει να περάσει τις διακοπές του στο χωριό μας, στους Πεύκους Μακρύ Γιαλού, ήταν πριν από δύο χρόνια. Όμως, είχαμε τακτική τηλεφωνική επικοινωνία και μου έλεγε για το φορτωμένο του πρόγραμμα και τις πολλές επαγγελματικές του υποχρεώσεις, που τον έκαναν να αναβάλλει την κάθοδο στην Κρήτη. Δυστυχώς, έφυγε τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα, πριν προλάβει να χαρεί το ωραίο σπίτι που έφτιαξε, έχοντας αγοράσει και ανακατασκευάσει την παλιά μας φάμπρικα.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε τόσο νωρίς κι μείς νοιώθουμε ότι χάσαμε ένα κομμάτι δικό μας. Ο Γιώργος για εμάς ήταν ψυχούλα, με όλη τη σημασία της λέξης. Ήταν αγνός, καλόκαρδος και καλόψυχος. Ήταν ένα κομμάτι – μάλαμα, ένας άνθρωπος άκακος, καθαρός, μπεσαλής, που δεν έδινε σε κανέναν δικαιώματα και είχε προσφέρει πάρα πολλά σε αυτόν τον τόπο. Όσοι δούλεψαν εδώ κατά την περίοδο που έφτιαχνε το σπίτι του, έμειναν πάρα πολύ ευχαριστημένοι από την καλοσύνη και την συνέπεια του. Δεν δημιούργησε ποτέ κανένα πρόβλημα με τα συνεργεία που δούλεψαν για εκείνον.

Όποτε ερχόταν στους Πεύκους ήταν ήρεμος, χαλαρός και πολύ φιλικός με όλους τους ντόπιους κατοίκους του χωριού μας, με τους οποίους έκανε παρέα και τους έκανε να γελούν με τα πειράγματα του. Ξυπνούσε πολύ πρωί τα καλοκαίρια να πάει στη θάλασσα του Μακρύ Γιαλού για μπάνιο η να περπατήσει μέχρι το διπλανό χωριό, να ανεβεί στο εκκλησάκι πάνω από τον Εσταυρωμένο και να χαρεί τη φύση. Για όλους εμάς εδώ στους Πεύκους ήταν ο φίλος μας ο καλός ο Γιώργος», αποκάλυψε ο καλός φίλος του, μιλώντας στο neakriti.gr.

Η γνωριμία τους ήταν γύρω στο 1995

«Την εποχή εκείνη ως υπεύθυνος του Δήμου Σητείας, τον είχα προσκαλέσει να τραγουδήσει στη Γιορτή της Σουλτανίνας, όπου γνωρίστηκε με τα κορίτσια μας, Νίκη και Ελένη Πετρουλάκη. Από τότε ερχόταν στους Πεύκους για διακοπές και έμενε στο σπίτι της δημοσιογράφου, Χριστίνας Πολίτη, το οποίο είναι στους Πεύκους πάνω από την επιχείρησή μου. Συνδέθηκε έτσι με το χωριό μας και κάποια στιγμή αποφάσισε να αγοράσει την παλιά φάμπρικα που είναι πολύ κοντά στο μαγαζί μας και άρχισε αμέσως να τη διαμορφώνει όπως το ονειρευόταν.

Θυμάμαι πάρα πολλά από τη συναναστροφή με αυτόν τον υπέροχο χαρακτήρα και άνθρωπο. Μου έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου, οι στιγμές που πέρασε μαζί μας στο τελευταίο Πάσχα, που βρέθηκε ανάμεσα μας. Τις μέρες εκείνες μάς έδειξε πόσο βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος ήταν. Νήστευε απόλυτα και παρακολουθούσε όλη την τελετουργία της Μεγάλης Εβδομάδας μέχρι την Κυριακή του Πάσχα», θυμάται.

«Ιδιαίτερα τη Μεγάλη Παρασκευή επέλεγε να επισκεφτεί την Ιερά Μονή Καψά, όπου περνούσε στιγμές μυσταγωγίας μέσα στην απόλυτη ηρεμία του Μοναστηριού. Τη βραδιά της Ανάστασης του Κυρίου τον βλέπαμε με το ακατανίκητο αυτό χαμόγελο του, χωρίς να λέει πολλά λόγια, αλλά να μιλά μόνο με τα μάτια του και να χαιρετά όλο τον κόσμο. Μας ξάφνιαζε όταν τον βλέπαμε κάθε Κυριακή ξημερώματα να σηκώνεται και να πηγαίνει να παρακολουθήσει τη θεία λειτουργία στην εκκλησία του χωριού.

Τα βράδια καθόταν μόνος του κάτω από την αιωνόβια Πιπεριά, απολαμβάνοντας ένα καραφάκι ρακή με κρητικούς μεζέδες, στους οποίους είχε μεγάλη αδυναμία. Προτιμούσε μόνο τα κρητικά εδέσματα. Τα τυροπιτάκια, τα χορτοπιτάκια, τις μαραθόπιτες, τους μπουμπουριστούς χοχλιούς και πολύ συχνά ένα καλό ψάρι που του φτιάχναμε ειδικά για τα δικά του γούστα.

Όταν του σερβίραμε καμιά φορά κοψίδια και λίγο αρνί αντικρυστό, μας έλεγε: “Πάλι σε πειρασμό με βάζετε”. Αυτός ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Ήταν πάνω από όλα ένας καλός φίλος, πάντα καλοδεχούμενος στο χωριό μας. Τον θυμάμαι στα σοκάκια του χωριού να αγκαλιάζει τη μάνα μου, τη θεία μου και τα άλλα γεροντάκια που πλησίαζαν έναν αιώνα ζωής, να τους πειράζει και να αστειεύεται μαζί τους, να τους ζητάει τις συνταγές της μακροζωίας και άλλα τέτοια…

Όλοι οι χωριανοί μας έχουν σοκαριστεί στο άκουσμα της θλιβερής είδησης του θανάτου του. Ξέραμε τα προβλήματα τα προσωπικά που περνούσε, αλλά δεν ασχοληθήκαμε ποτέ με αυτά, γιατί μας ενδιέφερε μόνο ο άνθρωπος Γιώργος Μαζωνάκης», προσέθεσε ο Φάνης Εικοσιπεντάκης.

Η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη πόνεσε πάρα πολύ τη νέα γενιά της περιοχής όπου συνήθιζε να περνά τα καλοκαίρια του.

«Λυπήθηκα πάρα πολύ για τον αδόκητο χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη, όπως και όλα τα μέλη της οικογένειας μου. Ιδιαίτερα η μητέρα μου τον άκουγε πάρα πολύ, όπως και εγώ. Ακούγαμε ότι ήταν ωραίος άνθρωπος, γιατί βοηθούσε πάρα πολύ κόσμο και δεν το διαφήμιζε. Όσοι γνωρίζουν τις φιλανθρωπίες του, μας διηγούνται πολλές ιστορίες· έφυγε πολύ νέος και θέλω να στείλω τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του», είπε ο νεαρός, Χρήστος Θεοδωρίδης.

«Τον είχα συναντήσει πάρα πολλές φορές τα τελευταία καλοκαίρια κάτω στο λιμανάκι του Μακρύ Γιαλού και στα μαγαζιά της περιοχής σε περίοδο διακοπών, ερχόταν στην περιοχή μας να χαλαρώσει, να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει, γιατί είχε δεθεί με το χωριό των Πεύκων, όπου αποφάσισε να φτιάξει το ησυχαστήριο του. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να το χαρεί και να το απολαύσει. Ο κόσμος εδώ έχει σοκαριστεί, γιατί τον αγαπούσε πάρα πολύ, είναι μεγάλη απώλεια για όλους μας», ανέφερε ο νεαρός, Λουκάς Τσαμπανάκης, έξω από το σπίτι του Γιώργου Μαζωνάκη.

Διαβάστε επίσης