Πλασμαφαίρεση: «Αν δεν κάνω θα πεθάνω» – Συγκλονιστική μαρτυρία γυναίκας που έχει κάνει 60 θεραπείες
Η ίδια επιμένει ότι η πλασμαφαίρεση δεν είναι μια απλή ιατρική πράξη. «Δεν είναι απλό. Δεν κάνω ένα εμβόλιο ή μια ένεση»
Snapshot
- Η Ουρανία Τσιρίκου έχει υποβληθεί σε περίπου 60 θεραπείες πλασμαφαίρεσης από το 2017 λόγω νόσου του αίματος με τέσσερις υποτροπές.
- Η πλασμαφαίρεση είναι μια σύνθετη και απαιτητική διαδικασία που προκαλεί σοκ στον οργανισμό και συνοδεύεται από έντονα συμπτώματα και εξάντληση.
- Κατά τη διάρκεια της θεραπείας υπάρχει συνεχής παρακολούθηση από γιατρό και νοσηλευτικό προσωπικό για την αντιμετώπιση πιθανών παρενεργειών.
- Η θεραπεία αποτελεί για την ίδια ζωτικής σημασίας διαδικασία, καθώς χωρίς αυτήν η ζωή της κινδυνεύει άμεσα.
- Η Ουρανία εκφράζει απογοήτευση για τη λανθασμένη αντιμετώπιση και την υποτίμηση της πλασμαφαίρεσης σε μη ιατρικά πλαίσια, τονίζοντας τη σοβαρότητα της θεραπείας για τους ασθενείς.
«Αν δεν το κάνω, θα πεθάνω». Με αυτή τη φράση μια γυναίκα, η Ουρανία Τσιρίκου, περιγράφει τι σημαίνει για την ίδια η πλασμαφαίρεση.
Συνολικά, έχει υποβληθεί σε περίπου 60 πλασμαφαιρέσεις στη Νεφρολογική Κλινική του «Αγίου Ανδρέα».
Μιλώντας στο pelop.gr, αναφέρθηκε στη δική της περιπέτεια με την ασθένεια που ξεκίνησε το 2017, όταν διαγνώστηκε με νόσημα του αίματος. Από τότε έχει αναμετρηθεί με τέσσερις υποτροπές. Κάθε φορά που, όπως λέει χαρακτηριστικά, «ξυπνάει η νόσος», η θεραπεία επιστρέφει στη ζωή της.
Στο ερώτημά πώς αισθάνεται με το γεγονός ότι η συγκεκριμένη θεραπεία έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα μέσα από ένα δυσάρεστο γεγονός, την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, και για έναν διαφορετικό λόγο, που αφορά αισθητικό αποτέλεσμα, η Ουρανία Τσιρίκου απαντά με έντονη φόρτιση.
«Αυτά που ακούω με έχουν κάνει και φρίττω. Και το λέω αυτό διότι εμένα αυτή η θεραπεία με κρατάει στη ζωή».
Η ίδια επιμένει ότι η πλασμαφαίρεση δεν είναι μια απλή ιατρική πράξη. «Δεν είναι απλό. Δεν κάνω ένα εμβόλιο ή μια ένεση», λέει. «Ο οργανισμός παθαίνει σοκ» εξηγεί και περιγράφει αναλυτικά τη διαδικασία:
«Το πρώτο μισάωρο κρυώνω πάρα πολύ και τρέμω πάρα πολύ. Πριν από τη θεραπεία υπάρχει το στάδιο της προετοιμασίας. Χορηγούνται φάρμακα, μεταξύ άλλων κορτιζόνη, παυσίπονο και αντιισταμινικό. Κατά τη διάρκεια της πλασμαφαίρεσης χορηγούνται επίσης κάλιο και ασβέστιο, ενώ η διάρκεια της διαδικασίας μπορεί να φτάσει περίπου τη μία ή τις δύο ώρες, ανάλογα με την αντίδραση του οργανισμού».
Καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας υπάρχει συνεχής παρακολούθηση από γιατρό. Η αρτηριακή πίεση ελέγχεται διαρκώς και το εξειδικευμένο προσωπικό βρίσκεται δίπλα της, παρακολουθώντας την κατάστασή της.
«Απορώ γι’ αυτά που λέγονται ότι γίνεται με μέθη. Ο ασθενής πρέπει να είναι ξύπνιος. Ο γιατρός και οι νοσηλεύτριες, οι οποίες είναι συνεχώς δίπλα μου, με ρωτάνε: “Πώς είσαι, Ράνια;”, “Πώς νιώθεις;”. Κι αυτό το κάνουν για να ελέγχουν εάν είμαι εντάξει, μη τυχόν και υπάρχουν παρενέργειες».
Αυτή η επικοινωνία, όπως περιγράφει, αποτελεί μέρος της ίδιας της θεραπείας. Γιατί όταν ένας άνθρωπος περνά επανειλημμένα από μια τόσο απαιτητική διαδικασία, δεν αντιμετωπίζει μόνο μια ιατρική κατάσταση. Αντιμετωπίζει φόβο, αγωνία και σωματική εξάντληση.
Οταν η διαδικασία ολοκληρώνεται, η δοκιμασία δεν τελειώνει αμέσως. Η Ουρανία περιγράφει έντονη εξάντληση και χρειάζεται χρόνο για να επανέλθει.
Στο ερώτημά του pelop.gr εάν την έχουν φοβίσει όσα έχει ακούσει και διαβάσει και, κατ’ επέκταση, εάν σε περίπτωση υποτροπής της νόσου θα σκεφτεί αν θα υποβληθεί ξανά στη συγκεκριμένη θεραπεία, η απάντησή της είναι ξεκάθαρη:
«Αν υποτροπιάσω, δεν θα το σκεφτώ, γιατί έχω εμπιστοσύνη στους γιατρούς και στο νοσηλευτικό προσωπικό της Νεφρολογικής Κλινικής του “Αγίου Ανδρέα”» λέει.
Και αμέσως μετά συμπυκνώνει σε μία φράση όσα σημαίνει για εκείνη η συγκεκριμένη θεραπεία: «Αν δεν το κάνω, θα πεθάνω».
Από το 2017 μέχρι σήμερα, η Ουρανία έχει μάθει να ζει με την πιθανότητα μιας νέας υποτροπής. Τέσσερις φορές η ασθένεια έχει επιστρέψει και τέσσερις φορές έχει χρειαστεί να περάσει ξανά από μια διαδικασία που, όπως ξεκαθαρίζει, δεν θα συνιστούσε σε κανέναν εάν υπήρχε άλλη επιλογή.
«Απορώ, λοιπόν, πώς μιλάνε έτσι απλά και με τόση ευκολία για μία τέτοια διαδικασία και μάλιστα για αλλότριους λόγους, για αναγέννηση και διατήρηση της νεότητας. Είναι εξοργιστικό. Δημιουργούν και πολύ άσχημο κλίμα για τους ασθενείς, η ζωή των οποίων εξαρτάται από αυτή τη θεραπεία. Ειλικρινά σας λέω, δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος θα έμπαινε σε όλη αυτή τη διαδικασία, γνωρίζοντας ότι θα υποστεί όλα αυτά τα οποία σας περιέγραψα ότι βιώνω εγώ κάθε φορά. Και θα το κάνω όταν η νόσος υποτροπιάζει, διότι η συνέχιση της θεραπείας αυτής είναι συνδεδεμένη με τη ζωή μου».
