Ιωάννης Βαρβιτσιώτης: Συγκίνηση στον τελευταίο αποχαιρετισμό στη Μητρόπολη Αθηνών - Εικόνες

Snapshot

• Πλήθος πολιτικών και κόσμου συγκεντρώθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών για την κηδεία του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 93 ετών.
• Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να εκφωνήσει τον επικήδειο, τιμώντας την πολιτική διαδρομή του εκλιπόντος.
• Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης υπηρέτησε ως βουλευτής, υπουργός και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας για πάνω από τέσσερις δεκαετίες.
• Κατά την δικτατορία συνελήφθη και κρατήθηκε σε απομόνωση λόγω της αντιστασιακής του δράσης για την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
• Ήταν επίσης νομικός με σημαντική συγγραφική δραστηριότητα και τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος για τη μακρά πολιτική του προσφορά.

Snapshot powered by AI

Πλήθος κόσμου έδωσε το παρών στη Μητρόπολη Αθηνών για να αποχαιρετήσει τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, τον πρώην υπουργό και ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, που πέθανε σε ηλικία 93 ετών την περασμένη Κυριακή.

Τον επικήδειο εκφώνησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τιμώντας τη μακρά πολιτική διαδρομή και την προσφορά του εκλιπόντος στη δημόσια ζωή της χώρας.

Μετά την ολοκλήρωση της τελετής, ακολούθησε η ταφή του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Το παρών έδωσαν: ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, ο υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος, ο υφυπουργός Οικονομικών Νίκος Παπαθανάσης, ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο τέως πρωθυπουργός και τέως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο δήμαρχος Αθηνάιων Χάρης Δούκας.

Εικόνες από την εξόδιο ακολουθία του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη:

Ιωάννης Βαρβιτσιώτης: Οι επικήδειοι του Κυριάκου Μητσοτάκη και του γιου του, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκφώνησε επικήδειο λόγο, στον οποίο ανέφερε τα εξής: «Αποχαιρετούμε, σήμερα, έναν πολιτικό που δεν πέρασε, απλώς, από τον δημόσιο βίο, αλλά που μαζί με άλλους της γενιάς του τον «σμίλεψε» επί δεκαετίες.

Γιατί ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης ήταν φτιαγμένος από εκείνο το σπάνιο υλικό, το σπάνιο μέταλλο, μιας άλλης εποχής, με την εμπειρία του πολέμου, των δύσκολων καιρών που ακολούθησαν και, βέβαια, με το τραύμα της δικτατορίας. Παράλληλα, όμως, με μία βαθιά πίστη στη Δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της πατρίδας μας, που έφερε η ωριμότητα της Μεταπολίτευσης.

Υπήρξε, έτσι, ο τελευταίος, ίσως, εκπρόσωπος μιας σχολής η οποία αντιλαμβανόταν την πολιτική, όχι ως πεδίο πρόσκαιρων εντυπωσιασμών αλλά ως ένα πεδίο πραγματικής προσφοράς και ευθύνης. Συνδυάζοντας δύο αρετές που σπάνια συνυπάρχουν στον ίδιο βαθμό: έναν πραγματικά δημιουργικό ριζοσπαστισμό αλλά και την απόλυτη αίσθηση του καθήκοντος. Αρετές, που του επέτρεψαν να υπηρετήσει ταυτόχρονα και τον τόπο και την παράταξή μας, τη μεγάλη, ενωμένη και νικηφόρα Νέα Δημοκρατία.

Πράγματι, στη μακρά πορεία του ανέλαβε όποια αποστολή του ζητήθηκε: Βουλευτής, Ευρωβουλευτής, κορυφαίος Υπουργός σε πολλά χαρτοφυλάκια, Αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, και παρών σε όποια μάχη και αν χρειάστηκε να δώσει. Με ξεχωριστή, ανάμεσά τους, τη διαμόρφωση του Συντάγματος του 2001 ως τότε εισηγητής της μειοψηφίας. Σε μία αναθεωρητική διαδικασία που τότε πέτυχε, πρωτίστως χάρη στην υπεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης.

«Πίστευα και πιστεύω ότι οι πολιτικοί οφείλουν να διαμορφώνουν τις καταστάσεις και όχι να διαμορφώνονται απ’ αυτές», είχε πει σε μια δημόσια τοποθέτησή του. Ενώ, όταν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με το βρετανικό απόφθεγμα ότι «πολιτική σημαίνει να σκοτώνεις με χαμόγελο», τα λόγια του ήταν αφοπλιστικά. «Εγώ, πάντως, προτιμώ το χαμόγελο», είχε απαντήσει, και σωστά, καθώς το χιούμορ και αυτή η χαλαρή, ανθρώπινη επικοινωνία συνόδευαν πάντα την πλούσια πολιτική του δράση.

Νομίζω ότι αυτά τα χαρακτηριστικά του τον έκαναν τόσο αγαπητό σε φίλους αλλά και σε πολιτικούς αντιπάλους, με τον σεβασμό να κυριαρχεί, ιδίως μεταξύ των νεότερων. Άλλωστε και εγώ τον είχα παρακολουθήσει επί πολλά χρόνια, μεγαλώνοντας, ως στενό συνεργάτη του πατέρα μου.

Εκείνο που συγκρατώ, ωστόσο, είναι οι πολύτιμες συμβουλές του. Τις προσέφερε πάντα απλόχερα. Τις είχα ακούσει, θυμάμαι, το 2017 όταν ήμουν προσκεκλημένος στο κτήμα του, στον πατρογονικό Μυστρά, τον οποίο, Σεβασμιώτατε, τόσο πολύ αγαπούσε. Κι εκεί γνώρισα καλύτερα τον άνθρωπο πέρα από τον πολιτικό.

Βέβαια, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης δεν υπήρξε απλά ένας δημόσιος λειτουργός. Ήταν ένας εξαίρετος νομικός, ήταν όμως και ένας φανατικός μελετητής της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό, και όταν άφησε με θάρρος το προσκήνιο, στο όνομα της νέας γενιάς, αφιερώθηκε αμέσως στα νέα του ενδιαφέροντα. Μετατράπηκε, έτσι, σε έναν επίμονο περιηγητή. Μας χάρισε μία σπάνια σειρά ντοκιμαντέρ για τα μνημεία της χώρας. Απέδειξε έμπρακτα ότι ναι, μπορεί να υπάρχει και δημιουργική ζωή μετά την πολιτική.

Τώρα, από το μυαλό όλων μας και, φαντάζομαι, ιδιαίτερα των παλαιότερων, περνά σαν ντοκιμαντέρ η δική του διαδρομή, δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην προσπάθεια ανόρθωσης του τόπου μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Στυλοβάτης της ενότητας της παράταξης -πίστευε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ότι τα ισχυρά κόμματα είναι θεμέλιο του κοινοβουλευτισμού-, πυλώνας ευθύνης στη δημόσια ζωή, επίκεντρο στις παρέες με τα αστεία και τα ανέκδοτά του, πάνω απ’ όλα, άξιος οικογενειάρχης, σύζυγος, πατέρας, παππούς. Ευτύχησε να καμαρώσει τα τέσσερα παιδιά του, τον Μιλτιάδη, τον Θωμά, τον Κωνσταντίνο, την Ελένη, να προκόβουν σε διαφορετικούς επαγγελματικούς τομείς τους οποίους επέλεξαν.

Και η μοίρα θέλησε να φύγει ανήμερα των γενεθλίων του, ολοκληρώνοντας ένα κύκλο με μία, θα έλεγα, σπάνια αρμονία: βλέποντας την πατρίδα του να προχωρά μπροστά, παρά τις δυσκολίες, το κόμμα του να πρωταγωνιστεί, κυρίως το έργο του να αναγνωρίζεται και τους απογόνους του να φέρουν περήφανοι το επώνυμό του.

Σεβαστέ μας Γιάννη, μας αφήνεις βαριά κληρονομιά την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα, την αφοσίωση σε αξίες, κυρίως όμως μία αυθεντική πολιτική ευγένεια που τόσο μας λείπει αυτές τις εποχές.

Για όλα αυτά, η Ελλάδα αλλά και η μεγάλη μας παράταξη, η Νέα Δημοκρατία, θα σε ευχαριστούν»

«Υπήρξε πατριώτης, κοσμοπολίτης, λόγιος, ευρωπαϊστής, αυστηρός, δίκαιος και φίλος. Πάνω απ' όλα, υπήρξε φιλάνθρωπος. Τα λόγια του πατέρα μας είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν ήταν άνθρωπος των επαίνων, ούτε των μεγάλων λόγων. Σου έδειχνε τον δρόμο. Και όταν, σχεδόν πάντα, η ζωή τον επιβεβαίωνε, καταλάβαινα τη σοφία του(...)Ήθελες τα παιδιά σου να αγαπήσουν την πολιτική και να την υπηρετήσουν όπως εσυ. Όταν αποφάσισα να απέχω, λυπήθηκες αλλά στο τέλος με δικαίωσες. Μας έμαθες τι σημαίνει αξιοπρέπεια και αξίες(...)Πίστεψες στους ανθρώπους περισσότερο από τις ταμπέλες. Αγάπησες τους νεους. Αγάπησες και αγαπήθηκες από τον απλό κόσμο. Ήθελες η χώρα να πηγαίνει μπροστά χωρίς να μένει ο κόσμος πίσω(...)Ο πατέρας μας υπήρξε σπουδαίος κοινοβουλευτικός. Μας έλεγε πάντα "η θέση του βουλευτή είναι στη Βουλή, όχι στα κανάλια ή τις εκδηλώσεις(...) Αν μας ρωτούσαν ποια είναι η παρακαταθήκη που αφήνει πίσω δεν είναι τα αξιώματα που υπηρέτησε αλλά ο τρόπος που τα υπηρέτησε(...). Σήμερα αποχαιρετάμε έναν πολιτικό που δεν υπηρέτησε την πατρίδα του με φανατισμό και δεν πρόδωσε τις αρχές του. Εζησες με αγώνες, προσφορά και κέρδισες τον σεβασμό και την εκτίμηση των συνεργατών και των αντιπάλων σου, αλλά και την αγάπη της οικογένειάς σου. Πατέρα, καλό σου ταξίδι. Δεν ανήκεις μόνο σε εμάς. Ανήκεις στην ιστορία»», ανέφερε συγκινημένος στον επικήδειό του, ο γιος του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

Εικόνες από την εξόδιο ακολουθία του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη:

Ποιος ήταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου του 1933. Ήταν νομικός και πολιτικός που διετέλεσε επί σειρά ετών βουλευτής της ΕΡΕ και της Νέας Δημοκρατίας, υπουργός, ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1993 - 1997).

Υπήρξε μία από τις μακροβιότερες και πιο έμπειρες πολιτικές προσωπικότητες της μεταπολεμικής Ελλάδας, με κοινοβουλευτική παρουσία που εκτείνεται σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Ήταν ο ένας από τους δύο τελευταίους εν ζωή βουλευτές της ΕΡΕ και το τελευταίο εν ζωή μέλος της Βουλής του 1961.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της τότε Δυτικής Γερμανίας, με ειδίκευση στο Εταιρικό Δίκαιο. Με την επιστροφή του στην Αθήνα άρχισε να δικηγορεί και το 1960 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατόπιν εισηγήσεως του καθηγητή Κωνσταντίνου Ρόκα. Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, γνώριμο του πατέρα του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, που είχε διατελέσει βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος, ο οποίος και του ανέθεσε να συντάξει σχετικές εισηγήσεις προς κυβερνητικούς παράγοντες, ενώ λίγο αργότερα τον ορίζει υποψήφιο βουλευτή της ΕΡΕ στη Β΄ Περιφέρεια Αθηνών.

Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής, επανεκλεγείς και στις εκλογές του 1963, του 1964 και στις υπόλοιπες που ακολούθησαν (στη Β΄ Αθηνών από το 1974 ως και το 1996 και Επικρατείας το 2000).

Την περίοδο της Δικτατορίας, και συγκεκριμένα ένα χρόνο μετά την επιβολή της, τον Ιούλιο του 1968, μαζί με άλλους βουλευτές, αρχίζει να προσυπογράφει ανακοινώσεις περί επανόδου της χώρας στη δημοκρατική ομαλότητα. Οι Αρχές του απαγορεύουν την έξοδο από τη χώρα, οπότε σε συνεννόηση με τους Γ. Ράλλη και Π. Παπαληγούρα συνδέεται με κλιμάκιο της οργάνωσης «Ελεύθεροι Έλληνες». Η σύνδεση όμως αυτή αποκαλύφθηκε και στις 9 Οκτωβρίου συνελήφθη. Μετά από ανάκριση που ακολούθησε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ περιορίστηκε επί ένα πεντάμηνο σε πλήρη απομόνωση.

Μετά την μεταπολίτευση, συμμετείχε ως υφυπουργός Εσωτερικών στη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974 και στις εκλογές του ίδιου έτους εκλεγείς και πάλι, με την Νέα Δημοκρατία ανέλαβε ακολούθως υφυπουργός Εξωτερικών (1974 – 1975), υπουργός Εμπορίου (1975 – 1977), υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1977-1980), υπουργός Εθνικής Αμύνης (Κυβέρνηση Συνεργασίας, 1989), Εμπορίου (Οικουμενική Κυβέρνηση, 1989), Εθνικής Άμυνας (1990-1993), Δικαιοσύνης (1992).

Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (1985-1996) και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1994-1997). Το 1989 τάχθηκε κατά της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Στην πολιτική του καριέρα διετέλεσε γραμματέας του προεδρείου της Βουλής (1961-1963), γραμματέας της επιτροπής αναθεώρησης του Συντάγματος (1963) και κοσμήτορας της Βουλής (1965-1967). Υπήρξε μόνιμο μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις εργασίες σύνδεσης Ελλάδας με την ΕΟΚ την περίοδο 1962-1967, λαμβάνοντας επίσης μέρος σε κοινοβουλευτικές ομάδες του ΝΑΤΟ.

Από τον Ιανουάριο του 1998 μέχρι τον Αύγουστο του 2010 διετέλεσε πρόεδρος του «Ινστιτούτου Κ. Καραμανλής», ενώ ένα χρόνο πριν, τον Μάιο του 2009 εγκατέλειψε την πολιτική μετά από 48 χρόνια πολιτικής καριέρας.

Έγραψε πολλές μελέτες νομικού και πολιτικού περιεχομένου, οι κυριότερες των οποίων είναι: «Η ονομαστική μετοχή» (1960), «Η ΕΟΚ και το Εταιρικόν Δίκαιον» (1970), «Η αλλαγή στο εδώλιο» (1984), «Αποκατάσταση Ιστορικών Αληθειών» (1985),«Η αλήθεια για το παρελθόν πυξίδα για το μέλλον» (1989), «Συνταγματικοί Προβληματισμοί» (1993),«Η Ελλάδα Μπροστά στο 2000: Ένα Νέο Συνταγματικό Πλαίσιο» (1998), «Η Βουλευτική Ασυλία» (2000), «Οι Τρεις Απειλές του Αιώνα» (2002), «Πολιτι(στι)κή φωτογραμμετρία» (2005), «Η Μεταναστευτική Πολιτική της Ευρώπης» (2006), «Η Αναγκαία Αναθεώρηση» (2006), «Τυφλοί στρατοί-Η Δύση και η Απειλή του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού» (2008), «Αναζητώντας την Τέχνη» (2008)και τη δίγλωσση έκδοση «5 Χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 2004-2009» (2009). Έχει γράψει πολλά άρθρα πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Επισκέφθηκε, επίσημα προσκεκλημένος, την Αγγλία, τη Δυτική Γερμανία και τις ΗΠΑ.

Τιμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος, λόγω της μακράς πολιτικής του δράσης, καθώς και με άλλα ανώτερα παράσημα διαφόρων κρατών.

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης είχε τέσσερα παιδιά, τον πρώην υπουργό Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, την δημοσιογράφο Ελένη, τον Θωμά, επιχειρηματία και σύμβουλο στρατηγικής επικοινωνίας και τον Κωνσταντίνο.

Διαβάστε επίσης