Ο Τραμπ και ο Μαδούρο – Το μέλλον;

«Είμαστε τυχεροί που ζούμε αυτή την εποχή. Ο κόσμος αλλάζει και εμείς δεν το παρακολουθούμε απλώς, ούτε το καταγράφουμε. Αλλάζουμε κι εμείς κι αυτή η μεταβολή μπορεί να μας καταπιεί, όμως είναι τόσο ενδιαφέρον αυτό που περνάμε».

Η άποψη αυτή του φίλου Γιώργου Σ. δεν μου φάνηκε εκτός τόπου και χρόνου. Κάθε άλλο. Η κοινωνία μας έχει μεγάλες αγωνίες για το αύριο, τεράστια ανασφάλεια για το τι θα φέρει το μέλλον, είναι δύσπιστη απέναντι στους ηγέτες ή αγκιτάτορες και τείνει να απωθήσει τελείως τα Μέσα Ενημέρωσης θεωρώντας τα χειραγωγούμενα, καθοδηγούμενα, μεροληπτικά και fake.

Από πού αναζητά ο σημερινός κόσμος πληροφορίες, ενημέρωση και διασκέδαση; Όλο και περισσότερο από τα social media, από τα short videos στο TikTok ή στο Instagram και στο YouTube. Τι θέλει ο άνθρωπος; Καθαρές απαντήσεις, προοπτική, χρήσιμες γνώσεις και μια κάποια διαβεβαίωση ότι το AI που εισβάλλει κάθε μέρα και περισσότερο στη ζωή μας δεν θα καταφέρει να ελέγξει το ανθρώπινο είδος.

Αναρωτιόμουν από το προηγούμενο Σάββατο πόσο πολύ θα αντιδράσει ο πλανήτης στη στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών για τη σύλληψη του Μαδούρο στη Βενεζουέλα.

Μπορεί μια υπερδύναμη να βομβαρδίζει μια άλλη, ανεξάρτητη χώρα, να συλλαμβάνει τον δικτάτορα επικεφαλής και να απειλεί μια σειρά από άλλες ότι θα παραβιάσει σύνορα, θα προσαρτήσει εδάφη, θα ανατρέψει κυβερνήσεις με το έτσι θέλω; «Ναι, γιατί μπορεί!» απάντησε ο φίλος μου Γιάννης Κ. και συνέχισε εξηγώντας: «Όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία μας τρελάνατε με το διεθνές δίκαιο που κουρελιάστηκε και η Δύση αντέδρασε και επέβαλε τόσες και τόσες κυρώσεις στην Μόσχα εξοπλίζοντας παράλληλα το Κίεβο με όπλα για να πολεμήσει.

Και τώρα;

Η σύλληψη του Μαδούρο από τους κομάντος του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι παραβίαση του διεθνούς δικαίου; Είναι ο Μαδούρο ο μοναδικός ηγέτης για τον οποίο έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης από άλλη χώρα ή το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο;

Κι όμως. Αυτός είναι ο νέος κόσμος.

Πρέπει μάλλον να συμφιλιωθούμε με την ίδεα ότι δεν πρόκειται για μια παροδική παγκόσμια διαταραχή αλλά για θεμελιώδη αλλαγή. Κάθε χώρα που μπορεί να χρησιμοποιήσει την στρατιωτική ισχύ της έχει πλέον απελευθερωθεί να το πράξει. Επειδή μπορεί. Και οι μέχρι πρότινος συμμαχίες στο ΝΑΤΟ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση ή άλλου φαίνεται ότι πολύ εύκολα θα πάνε περίπατο.

Τι θα συμβεί αν η Κίνα αποφασίσει να εισβάλλει στην Ταϊβάν για να την προσαρτήσει; Ποιος θα σταματήσει το Πεκίνο; Λυπάμαι να το πω αλλά νομίζω κανείς.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών πολύ ξεκάθαρα το είπαν ότι η Ουάσιγκτον θεωρεί όλο το Δυτικό Ημισφαίριο του πλανήτη την πίσω αυλή των Ηνωμένων Πολιτειών. Και προφανώς δεν θα το πολυσκεφτούν, αν το αποφασίσουν, να προχωρήσουν σε άλλους είδους στρατιωτική επιχείρηση στην Κολομβία, το Μεξικό ή την Γροιλανδία.

Οπότε για την Ευρώπη τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Σε μια περίοδο που ο πρόεδρος της Γαλλίας δεν είναι τόσο ισχυρός όσο ήταν, ο καγκελάριος της Γερμανίας δεν εμπνέει ακόμη τον σεβασμό που θα ήθελε το Βερολίνο και οι λαϊκιστές επελαύνουν σε όλες τις χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, το παιχνίδι αλλάζει πίστα.

Και η ΕΕ, αν δεν αποκτήσει σύντομα υπόσταση και στοιβαρότητα κινδυνεύει να περιπέσει σε ανυπαρξία. Το καμπανάκι από την σύλληψη Μαδούρο ήχησε δυνατά για την Ευρώπη. Ελπίζω να έχω καταλάβει λάθος, νομίζω όμως ότι πια έχει χαθεί κάθε δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Τραμπ.

Δεν ξέρω αν στο μυαλό του Αμερικανού προέδρου το γκρουπ των 27 της ΕΕ είναι ήδη διαλυμένο ή νομοτελειακό να αυτοδιαλυθεί, αλλά -όπως και να χει- οι Βρυξέλλες για την Ουάσιγκτον είναι σίγουρα irrelevant.

Κι αυτό δεν προοιωνίζει καλές εξελίξεις, ενώ οι Ευρωπαίοι έχουν απέναντί τους τη Ρωσία του Πούτιν και δεν έχουν συνάψει κάποιου είδους στρατηγική συμμαχία με κάποια άλλη υπερδύναμη.

Διαβάστε επίσης