Το ουκρανικό drone στη Λευκάδα και η αποκατάσταση των σχέσεων Αθήνας - Μόσχας
Ο εντοπισμός του ουκρανικού πλωτού drone -ή μη επανδρωμένου οχήματος επιφανείας- στην Λευκάδα, είναι πράγματι ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα, όπως διαπίστωσαν τόσο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας όσο και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης.
Το ότι οι Ουκρανοί διεξάγουν επιχειρήσεις εναντίον στόχων της Μόσχας τόσο στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας όσο και εκτός των ρωσικών συνόρων είναι γνωστό και ουδέποτε έχει διαψευστεί από το Κίεβο. Και υπαρκτή είναι η πιθανότητα το ουκρανικό drone να εκτελούσε μια ιδιότυπη αποστολή «σκοπούντος» drone-πυρπολητή σε περιοχές ελληνικής κυριαρχίας ή ελληνικών κυριαρχικών δικαιώματων, πολύ περισσότερο εντός ελληνικών χωρικών υδάτων στα ανοιχτά της Λευκάδας, μέχρι οι χειριστές του να εντοπίσουν κάποιον πιθανό στόχο τον οποίο ενδέχεται να επιχειρούσαν να πλήξουν κάπου στην Μεσόγειο.
Πέραν της ασφάλειας στη θάλασσα και της ελεύθερης ναυσιπλοϊας, για τα οποία η Ελλάδα έχει θεμελιώδη συμφέροντα, πιθανές ουκρανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε ελληνικές θαλάσσιες ζώνες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια σειρά από περιπλοκές, εκ των οποίων πιθανές συνέπειες στον τουρισμό θα μπορούσαν να είναι οι πιο... ανώδυνες.
Ως κυρίαρχη χώρα, η Ελλάδα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να μην επιτρέπει σε ξένες χώρες να διεξάγουν στρατιωτικές ή άλλες μυστικές επιχειρήσεις εντός της επικράτειας της, εκτός κι αν κάτι τέτοιο προβλέπεται από διμερείς συμφωνίες και έχει δοθεί σχετική διπλωματική άδεια. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωση της Ουκρανίας την οποία η Ελλάδα έχει βοηθήσει με πολλούς τρόπους από την αρχή της ρωσικής εισβολής στα εδάφη της.
Και πάντως, σε μια περίοδο που οι ρωσο-ουκρανικές πολεμικές επιχειρήσεις φθίνουν και η κόπωση του μακροχρόνιου πολέμου είναι εμφανής τόσο στο Κίεβο όσο και στην Μόσχα, πιθανολογούμενη απόφαση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι να χρησιμοποιήσει την ελληνική επικράτεια για την στάθμευση drones που ενδέχεται να επιχειρήσουν να πλήξουν πλοία που κινούνται σε διεθνή ύδατα ή πολύ περισσότερο -φευ- σε ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη, δεν μπορεί να θεωρηθεί business as usual.
Πέρα από το αναμενόμενο διάβημα διαμαρτυρίας της Αθήνας στην ουκρανική κυβέρνηση, έχει πολύ μεγάλη σημασία για την ελληνική πλευρά η επαναξιολόγηση της στάσης της. Ουδένα όφελος θα αποκομίσει η Ελλάδα αν θα καταστεί η τελευταία δυτική χώρα που θα επιχειρήσει να αποκαταστήσει τις διπλωματικές της σχέσεις με τη Ρωσία.
Σε έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, όπου οι διμερείς διακρατικές σχέσεις καθορίζονται επί τη βάση συμφερόντων, δεν έχει κανένα λόγο η Αθήνα να μην επιχειρήσει σταδιακά να δημιουργήσει λειτουργικούς διαύλους επικοινωνίας με την Μόσχα. Όχι σαν ένα είδος εκδίκησης, ούτε για να ενεργοποιήσει διπλωματικά και πολιτικά αντίμετρα για το ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στην Λευκάδα, αλλά ως μία επιβεβλημένη κίνηση για τα ελληνικά συμφέροντα μακροπρόθεσμα.
Υπάρχει άλλωστε το παράδειγμα γνωστής και μη εξαιρετέας χώρας που την ίδια στιγμή που έχει στενές στρατιωτικές σχέσεις με την Ουκρανία εξάγοντας ή εισάγοντας drones και άλλο στρατιωτικό υλικό, ταυτοχρόνως διατηρεί άριστες εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις και με την Ρωσία.
Γνωρίζουν όλοι οι ηγέτες, οι διπλωμάτες και οι στρατιωτικοί ότι οι διεθνείς και οι διακρατικές σχέσεις εδράζονται σε αμοιβαία συμφέροντα και όχι στο θυμικό.
