Ποιον αφορά η απόλυση Γκίλφοϊλ;
Σχεδόν αποκρουστικό το περιστατικό με το πώς φέρεται να αξίωσε 100.000 δολάρια μέσω πληρωμής της πιστωτικής της κάρτας από Αμερικανό που ζήτησε τη βοήθειά της για εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις του
«Δεν είναι καλό πράγμα η απομάκρυνση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα» άκουγα πρωί-πρωί στο ραδιόφωνο. Και χωρίς να το θέλω, το μυαλό μου άρχισαν να πλημμυρίζουν ερωτήματα για το καλό και το κακό, μάλλον με την μανιχαϊστική έννοια του ρητορικού ερωτήματος.
Τι σημαίνει η έκφραση «δεν είναι καλό»; Μήπως εννοούν ότι τώρα δεν θα μπορούν τα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης να απευθύνονται στην Κίμπερλι, που ορισμένοι θεωρούσαν ότι έχει το κινητό τηλέφωνο του Ντόναλντ Τραμπ και άρα μπορούσε να επικοινωνεί απ' ευθείας με τον Αμερικανό πρόεδρο, όταν επιθυμούσαν να στείλουν κάποιο μήνυμα -αδιαμεσολάβητα- στον πλανητάρχη;
Γιατί άραγε δεν είναι καλό που εκπαραθυρώθηκε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ; Μήπως τους 11 μήνες της παρουσίας της στην Ελλάδα έκανε κάτι ουσιαστικό για να βελτιώσει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, προωθώντας και τα ελληνικά συμφέροντα επ'ωφελεία των πολιτών της χώρας μας και δεν το ξέρουμε;
Τι νόημα έχει η ηθικολογία για την επικεφαλής της ισχυρότερης ξένης διπλωματικής αποστολής στην Ελλάδα τις δραστηριότητες της οποίας οι περισσότεροι διπλωμάτες απέφευγαν να σχολιάσουν;
Από τις 26 Σεπτεμβρίου, όταν η Wall Street Journal δημοσίευσε το πρώτο story για τα έργα και τις ημέρες της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, χρειάστηκαν μόλις 18 ημέρες για να έλθει η επίσημη ανακοίνωση από τον Λευκό Οίκο για την απομάκρυνση της παρ' ολίγον νύφης του Ντόναλντ Τραμπ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα.
Από τα δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου μάθαμε μια σειρά από πράγματα για τις συνήθειες της Κίμπερλι: Την αδυναμία της για την τρυφηλή ζωή, την γοητεία που άσκησε πάνω της η αθηναϊκή νύχτα, τις επιλογές της να ταξιδεύει incognito με lear jet εφοπλιστών και επιχειρηματιών, τον εγωκεντρισμό με τον οποίο απαιτούσε να λάβει πρόσκληση για εκδηλώσεις όπου δεν ήταν προσκεκλημένη και μια σειρά άλλες αποκαλύψεις.
Για παράδειγμα, τις απειλές ότι οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν και τελικά να ρίξουν μια κυβέρνηση, όπως η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ισχυρίστηκε ότι έπραξε η Ουάσιγκτον στην περίπτωση της Ρουμανίας. Είναι αλήθεια πως οι Αμερικανοί ανέτρεψαν πριν λίγους μήνες την κυβέρνηση της Ρουμανίας; Και για ποιο λόγο αποφάσισε η κυρία Γκίλφοϊλ να προειδοποιήσει τον υπουργό Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου για την δύναμη της αμερικανικής κυβέρνησης να ρίχνει κυβερνήσεις;
Εξόχως διαφωτιστικά είναι όσα αναφέρονται στα δημοσιεύματα της Wall Street Journal για το πώς επεδίωκε, μεθόδευε και τελικώς επετύγχανε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ορισμένα επιχειρηματικά deals. Αλλά και σχεδόν αποκρουστικό το περιστατικό με το πώς φέρεται να αξίωσε 100.000 δολάρια μέσω πληρωμής της πιστωτικής της κάρτας από Αμερικανό που ζήτησε τη βοήθειά της για εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις του, που η ίδια διαψεύδει ότι έχει την έννοια της δωροδοκίας αλλά αφορά χρωστούμενα σε εκείνη από τον καταγγέλλοντα.
Είναι δυνατόν όλα αυτά τα περιστατικά να είχαν διαλάθει της προσοχής του Ντόναλντ Τραμπ, του επικεφαλής του State Department Μάρκο Ρούμπιο, των υπηρεσιακών στελεχών της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα και κυρίως των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και να τα έμαθαν αφού δημοσιεύθηκαν από τη Wall Street Journal; Αν ρωτάτε την γνώμη μου, το σενάριο να μην γνώριζαν στην Ουάσιγκτον για τις ενέργειες και τις αδυναμίες της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ το θεωρώ κάπως σαν το απίθανο ενδεχόμενο.
Στο παρελθόν, από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα έχουν περάσει κορυφαία στελέχη της αμερικανικής διπλωματίας. Διπλωμάτες καριέρας, όπως λέγονται τα ανώτατα υπηρεσιακά στελέχη του State Department, που στη συνέχεια τοποθετήθηκαν σε πολύ υψηλότερες θέσεις στην κορυφή της αμερικανικής διπλωματικής ιεραρχίας, όπως ο Νίκολας Μπερνς και ο Τζέφρι Πάιατ. Αλλά και πολιτικά πρόσωπα άλλου ειδικού βάρους, η έλλειψη γνώσεων των οποίων επί της ουσίας καλυπτόταν από τα άριστα καταρτισμένα μέλη της αμερικανικής πρεσβείας που έκαναν τη δουλειά στο παρασκήνιο, όπως ένας πρώην πρέσβης που όταν είχε ερωτηθεί αν η μητέρα του ήταν ευτυχισμένη που ανέλαβε πρεσβευτής στην Αθήνα είχε απαντήσει με ειλικρίνεια: «η μαμά μου χάρηκε όταν τελείωσα το σχολείο».
Πέραν των απόψεων σχετικά με το dress code ή τις συνήθειες της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, το μεγάλο ερώτημα είναι αν πράγματι τα καταγγελλόμενα από την Wall Street Journal ισχύουν αλλά και πόσα ακόμη μπορεί να έχουν συμβεί και δεν θα τα μάθουμε.
Τα Μέσα Ενημέρωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να λειτουργούν όπως θα έπρεπε να κάνει ο Τύπος σε μια Δημοκρατία, έχοντας τον ρόλο του public watchdog, ελέγχοντας την εξουσία. Τις προηγούμενες δεκαετίες, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι υπερηφανεύονταν για τους μηχανισμούς ελέγχου της εξουσίας του προέδρου των ΗΠΑ, τα αποκαλούμενα checks and balances, τα οποία έβαζαν όρια όταν οι υπερεξουσίες του Αμερικανού προέδρου έτειναν να γίνουν ανεξέλεγκτες.
Όποια διάσταση κι αν δώσει κάποιος στην σκοπιμότητα πίσω από την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ για αποπομπή της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, είτε πρόκειται για πιθανώς μεγαλύτερες αποκαλύψεις για τον τρόπο που επιτυγχάνονται τεράστια επιχειρηματικά deals, είτε για πράγματα που μπορεί να είχε ισχυριστεί σε καταγεγραμμένες τηλεφωνικές συνομιλίες της η αποπεμφθείσα πρέσβης, είτε για πράγματα που έγιναν αλλά δεν έπρεπε να έχουν ειπωθεί ποτέ και μάλιστα δημοσίως, ένα από τα συμπεράσματα είναι πως όταν τα Μέσα Ενημέρωσης ασκούν τον ελεγκτικό τους ρόλο, οι Δημοκρατίες ενισχύονται κι αυτό είναι πάντα προς το συμφέρον των πολλών.
