Πώς οι ειδικοί βρήκαν το τέλειο γρασίδι για κάθε γήπεδο του φετινού Μουντιάλ

Το Μουντιάλ 2026 ξεκινάει στις 11 Ιουνίου στο Στάδιο Αζτέκα στην Πόλη του Μεξικού, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός υπερθεάματος του αθλητισμού που θα προβληθεί σε κάθε γωνιά του κόσμου καθ' όλη την διάρκεια του καλοκαιριού.

Ένα τόσο μεγάλο γεγονός χρειάζεται χρόνια προετοιμασίας και σχεδιασμού, όπως είναι φυσικό.

Από το 2017, την χρονιά που ανακοινώθηκε ότι οι ΗΠΑ, το Μεξικό και ο Καναδάς θα φιλοξενήσουν το Μουντιάλ 2026, οι διοργανωτές της FIFA έδωσαν εντολή για να χτιστούν 16 νέα γήπεδα σε τρεις χώρες.

Έτσι, ειδικοί έσπευσαν να δημιουργήσουν πολλαπλά γήπεδα, που θα μοιάζουν ίδια στην επιφάνεια και στην αίσθηση σε όποιο μέρος του κόσμου και αν χτίζονταν -στη ζέστη, στη σκιά, στο επίπεδο της θάλασσας ή σε υψόμετρο- με σημαντικότερο παράγοντα να είναι το γρασίδι ή αλλιώς τον χλοοτάπητα.

Η «ιστορία» του χλοοτάπητα

Η ιστορία του χλοοτάπητα του φετινού Μουντιάλ ξεκίνησε στη Βόρεια Καρολίνα. Ή στο Κολοράντο. Ή στον Καναδά. Ή σε οποιαδήποτε φάρμα χλοοτάπητα είχε αναλάβει να καλλιεργήσει ένα συγκεκριμένο, ουσιαστικό κομμάτι αυτού του πολυαγάπητου τουρνουά.

Όταν ήταν έτοιμος ο χλοοτάπητας, μεταφέρθηκε από την φάρμα στην οποία καλλιεργήθηκε σε κάποια ερευνητικά κέντρα για να διαπιστωθεί εάν ήταν ιδανικός για το γήπεδο ενός ποδοσφαίρου, και τέλος στο δάπεδο του σταδίου.

Ωστόσο, υπήρχε ένα ερώτημα: Θα μπορούσε ένα «ζωντανό» γήπεδο να αντέξει για εβδομάδες μέσα σε ένα στάδιο γεμάτο με τεχνητό φως και ποδοσφαιριστές να τρέχουν πάνω του;

Για τους διοργανωτές του Μουντιάλ και την ομάδα των ειδικών τους, κάθε γήπεδο είχε τις δικές του μοναδικές προκλήσεις.

Αρκετά από τα γήπεδα του φετινού Μουντιάλ χρησιμοποιούν τεχνητό χλοοτάπητα, ενώ οκτώ από αυτά απαιτούσαν την εγκατάσταση ενός φυσικού χλοοτάπητα πάνω από ή στη θέση μιας υπάρχουσας τεχνητής επιφάνειας. Πέντε από αυτά τα γήπεδα είναι κλειστά. Το γήπεδο στην Πόλη του Μεξικού βρίσκεται σε υψόμετρο. Τα γήπεδα στο Βανκούβερ, στο Σιάτλ και στην Βοστώνη βρίσκονται αντιμέτωπα με πιο δροσερές και συννεφιασμένες συνθήκες, ενώ αυτά στο Μαϊάμι και στο Μοντερέι με ζεστές.

Αλλά για τους παίκτες, η μπάλα θα πρέπει να κυλάει και να αναπηδάει στο έδαφος με τον ίδιο τρόπο και οι ποδοσφαιριστές δεν θα πρέπει να γλιστρούν.

Όταν ξεκίνησε η προετοιμασία των γηπέδων, οι ερευνητές δεν γνώριζαν ακόμη πόσα συνολικά θα χρησιμοποιηθούν στο Μουντιάλ.

Ο Τζον «Τρέι» Ρότζερς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν Στέιτ και ειδικός στο χλοοτάπητα, θυμάται ότι έσφιγγε τα δόντια του κάθε φορά που ανακοινωνόταν ένα καινούργιο γήπεδο.

«Τα κλειστά κλειστά είναι τρία. Όχι, είναι τέσσερα. Όχι, είναι ακόμα περισσότερα», θυμήθηκε, μιλώντας στην Washington Post.

Οι ειδικοί δεν έπρεπε απλά να βρουν ποιο γρασίδι θα φαινόταν καλύτερο στα μάτια των εκατομμυρίων που θα παρακολουθήσουν το Μουντιάλ, αλλά αυτό που θα μπορούσε να καλλιεργηθεί, να μεταφερθεί, να εγκατασταθεί και να συντηρηθεί όπου και αν βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική — και στη συνέχεια να αποδώσει υπό την πίεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

«Ήταν δύσκολο να κατανοήσουμε πόσο μεγάλο ήταν αυτό που είχαμε να αντιμετωπίσουμε», είπε από την πλευρά του, ο Τζον Σόροκαν, επιστήμονας χλοοτάπητα από το Τενεσί.

Ο ίδιος εξήγησε ότι για το Παγκόσμιο Κύπελλο, ερευνητές εξέτασαν τα στάδια ξεχωριστά και στη συνέχεια τα ομαδοποίησαν ανάλογα με τις προκλήσεις που παρουσίαζαν: κλειστά ή ανοιχτά γήπεδα με τεχνητό ή φυσικό χλοοτάπητα και το υψόμετρο της Πόλης του Μεξικού.

Και έτσι βρήκαν την λύση: Κάλυψαν τα γήπεδα που βρίσκονται σε θερμότερα κλίματα με γκαζόν της Ουγκάντα (επιστημονικά Cynodon dactylon), το οποίο είναι ιδανικό για περιοχές με έντονη ηλιοφάνεια, καύσωνα και περιορισμένο νερό, καθώς διαθέτει μεγάλη αντοχή στην ξηρασία και το έντονο πάτημα, ενώ αυτά που βρίσκονται σε ψυχρότερα κλίματα με ένα μείγμα από μπλε χόρτο (επιστημονικά Kentucky bluegrass) και πολυετή ήρα (επιστημονικά Perennial ryegrass).

Έτσι, όταν ξεκινήσουν οι αγώνες, οι οπαδοί θα κοιτούν τους παίκτες, ενώ οι ειδικοί θα κοιτούν το γρασίδι και το πώς κινείται η μπάλα για να δουν εάν πέτυχαν τον στόχο τους.