Οι αμβλώσεις, η Μαρία Καρυστιανού, οι καταιγιστικές αντιδράσεις και ο Βολταίρος

Η παρέμβαση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Αναμενόμενο. Προσωπικά θεωρώ απολύτως ορθή τη νομιμοποίηση και το λέω εισαγωγικά και προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης.

Τι είπε όμως η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών θυμάτων των Τεμπών; Είπε απλώς ότι πρέπει να τεθεί το θέμα σε δημόσια διαβούλευση. ΟΚ.

Πρώτα απ’ όλα, η απόφαση για τη νομοθετική ρύθμιση που σημείωσε σημαντική αλλαγή στο οικογενειακό δίκαιο ελήφθη αφού είχαν επαρκώς σταθμιστεί όλα τα δεδομένα της εποχής. Δηλαδή το δικαίωμα της γυναίκας ως προς το σώμα της και ως προς την κύηση, το δικαίωμα του εμβρύου (αν υφίσταται, γιατί υπάρχει η νομικά διαφορετική άποψη ότι πράγματι το έμβρυο είναι έννομο αγαθό αλλά δεν συμπαρασύρει δικαίωμα), τα κοινωνικά δεδομένα της εποχής, η άποψη της επιστημονικής κοινότητας και ενδεχομένως και πολλά άλλα.

Τότε, η Νέα Δημοκρατία είχε καταψηφίσει το νομοσχέδιο. Ένα πράγμα έχω αντιληφθεί: Ότι οι πολιτικοί όφειλαν να παίρνουν αποφάσεις ακόμη και στην περίπτωση που δεν είναι απολύτως βέβαιοι ότι κινούνται εντός απόλυτης ορθότητας. Με άλλα λόγια, δεν έχουν την πολυτέλεια του… απεριόριστου χρόνου που επιτρέπει στην επιστημονική – ακαδημαϊκή κοινότητα να διεξάγει τις συζητήσεις της για τα μείζονα θέματα χωρίς χρονικούς περιορισμούς. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι οι πολιτικές αποφάσεις δεν συνιστούν θέσφατο (και άρα πιθανόν να χρειάζεται κάποια στιγμή να επανεξεταστούν και ενδεχομένως να αναθεωρηθούν).

Γενική παρατήρηση –ορθά και κοφτά– κυρίως για να ανοίξουμε ένα ευρύτερο πεδίο σκέψης. Τα τελευταία χρόνια πορευόμαστε με ορισμένες «καταναγκαστικές» βεβαιότητες (τη συγκεκριμένη σκέψη τη δανείζομαι από τον φίλο Μανώλη Κοττάκη).

Είμαστε ντε και καλά με τον Ζελένσκι, δεν πρέπει να αμφισβητούμε τα εμβόλια, αποδεχόμαστε τη θεωρία του πολυπολιτισμού, καταδικάζουμε κάθε αντίθετη σκέψη για την απολιγνιτοποίηση, πιστεύουμε ακράδαντα ότι το σαμποτάζ στον Nord Stream 2 είναι «ρωσικός δάκτυλος». Αποφεύγουμε τα αριστουργήματα του Ντοστογιέφσκι επειδή κάποτε γεννήθηκε Ρώσος. Και αποστρεφόμαστε τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, που απαλείφθηκαν από την ακαδημαϊκή ύλη ως… σεξιστές.

Το χειρότερο όμως είναι πως όποιος αποκλίνει από αυτή τη συγκεκριμένη «ατζέντα» είναι επιεικώς ρατσιστής, σεξιστής ίσως, ομοφοβικός, ξεπερασμένος, ψεκασμένος ενδεχομένως και σίγουρα ακροδεξιός.

Αυτός λοιπόν είναι ο δυτικός – ευρωπαϊκός τρόπος σκέψης; Γιατί στη μνήμη μου συγκρατώ ότι η πεμπτουσία της δημοκρατίας συνίσταται στην αναγνώριση της διαφορετικής άποψης και στα αυτιά μου ηχεί πάντα η ρήση του Βολταίρου: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες».

Για την ιστορία, κάποιες απ’ αυτές τις «καταναγκαστικές» βεβαιότητες έχουν εν μέρει αποσυρθεί.

Για παράδειγμα, διά στόματος πρωθυπουργού ελέχθη (στη δημόσια συζήτησή του με τον Γάλλο φιλόσοφο – συγγραφέα, Πασκάλ Μπρυκνέρ) ότι «τα φύλα είναι δύο» (αλλά είναι και η γνώμη της επιστημονικής κοινότητας). Αποδείχθηκε ότι το σαμποτάζ στον αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, που έπληξε περισσότερο την ΕΕ και λιγότερο τη Ρωσία, είναι έργο των Ουκρανών. Και ίσως βρεθούμε μπροστά και σε άλλα.

Ας γυρίσουμε όμως στο διά ταύτα. Η κυρία Μαρία Καρυστιανού, εκφράζοντας τη γνώμη της για τις αμβλώσεις, παρακινήθηκε ίσως από κάποιες μύχιες σκέψεις. Ίσως πάλι όχι. Απλώς στοχεύει στο τμήμα εκείνο του εκλογικού σώματος που ακούει με ευχαρίστηση τέτοιου είδους μηνύματα, που βρίσκουν ιδιαίτερα πρόσφορο έδαφος μετά την εκλογή Τραμπ.

Το δόγμα του Αμερικανού προέδρου έχει, εκτός των άλλων και συμπαγή ιδεολογική βάση, που (αποδεδειγμένα) επηρεάζει τις επιλογές αξιοσημείωτης μερίδας των Ευρωπαίων πολιτών.

Συμπερασματικά, ας ξαναβρεί το σύστημα την αφετηρία του, ας ξαναβρεί δηλαδή τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Εκεί μπορεί να κρύβεται η απάντηση ως προς τις «απειλές» που δέχεται.

Σίγουρα, πάντως, το αντίδοτο δεν βρίσκεται στις σπασμωδικές αντανακλαστικές αντιδράσεις.

Διαβάστε επίσης