Αποχαιρετώντας τον Σπύρο Χαλβατζή: Συλλυπητήρια μηνύματα για τον θάνατό του
Συγκινητικός ο αποχαιρετισμός συντρόφων, αλλά και αντιπάλων του ιστορικού στελέχους που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών
Snapshot
- Ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ, πέθανε σε ηλικία 79 ετών και τιμήθηκε από φίλους, συναγωνιστές και πολιτικούς αντιπάλους για τη μακρά του διαδρομή στον αγώνα για τον σοσιαλισμό.
- Δραστηριοποιήθηκε από νεαρή ηλικία στην πολιτική, υπέστη διώξεις και εξορίες κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και διακρίθηκε για την υπεράσπιση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ.
- Υπηρέτησε ως Γραμματέας της ΚΝΕ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, βουλευτής και δημοτικός σύμβουλος, αφήνοντας σημαντικό αποτύπωμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.
- Το ΚΚΕ και άλλα πολιτικά κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασαν συλλυπητήρια, αναγνωρίζοντας τη συνέπεια και τον αγώνα του για τα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.
- Ο Σπύρος Χαλβατζής θεωρείται υπόδειγμα ζωής και δράσης, με τη ζωή του να αποτελεί παράδειγμα αφοσίωσης στον κομμουνισμό και την εργατική τάξη.
Το ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ Σπύρο Χαλβατζή που πέθανε το Σάββατο, σε ηλικία 79 ετών, αποχαιρετούν φίλοι, συναγωνιστές τους, αλλά και πολιτικοί αντίπαλοί του με σεβασμό στη διαδρομή του και τον άνθρωπο.
Συγκινητικό είναι το αντίο του Γιώργου και της Άννας Νταλάρα, με τον μεγάλο ερμηνευτή να θυμάται τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους, όταν ο Σπύρος Χαλβατζής επισκεπτόταν τα μουσικά στέκια της Πλάκας, μεταξύ άλλων το «Θεμέλιο» και τη «Διαγώνιο», για να παρακολουθήσει το πρόγραμμά του.
«Τον Σπύρο Χαλβατζή θα τον θυμάμαι πάντα με ευγνωμοσύνη κι αγάπη», έγραψε ο Γιώργος Νταλάρας, κρατώντας από εκείνες τις συναντήσεις τις ήρεμες, ουσιαστικές και ειλικρινείς συζητήσεις τους, μακριά από εντυπωσιασμούς. «Μιλούσε πάντα με πάθος αλλά χωρίς φόβο. Έχοντας ως όπλα τις εξορίες του, τη ζωή, την πείρα του», ανέφερε χαρακτηριστικά, καταλήγοντας: «Καθαρός, έντιμος και συνεπής άνθρωπος, ένας ευπατρίδης της ιδεολογίας του. Σ’ ευχαριστώ, Σπύρο!».
Άννα Νταλάρα
Η αιωνιότητα κρατάει τόσο λίγο Όμως, δε γίνεται, θα υπάρχει κάπου μια μικρή δικαιοσύνη να εξηγεί Με ποιες προθέσεις φεύγει ένας άνθρωπος …..Και, μην ακούς, τα δευτερόλεπτα πληρώνονται ακριβά. Γι’ αυτό κι ο άνθρωπος εκείνος φεύγει απένταρος Με τον πνιγμένο ρόγχο ενός κυνηγημένου … Για ν’ αγοράσει τι; ασήμαντες εικόνες Μα πώς μπορεί να ξεχρεώσει τώρα πού να δανειστεί Πόσες εικόνες να πουλήσει απ’ την ανάμνηση. Μια δυναστεία εικόνες παλιωμένες Γεννοβολάνε τα λεπτά κι ο τόκος βγαίνει αβάσταχτος∙ Κανείς λοιπόν δεν έχει να πληρώσει; Στο καλό Σπύρο Χαλβατζή , εξόριστε, κυνηγημένε γραμματέα. Υπόδειγμα ζωής και δράσης! Έτσι θα σε θυμόμαστε.
Ο Νότης Ανανιάδης στον αποχαιρετισμό του, θυμάται την προσωπική επίθεση του Σπύρου Χαλβατζή, που έκτοτε του «χάρισε» το προσωνύμιο "ο Νότης της Αυγής".
«Δεν ήμασταν ποτέ πολιτικά κοντά (εσύ πάντα ΚΝΕ και ΚΚΕ) εγώ, πολύ μικρότερος, στους "Ανανεωτικούς". Ξεχώριζες για την μετριοπάθεια και την - σχεδόν αστική- ευγένεια σου. Ακόμη κι όταν μου επιτέθηκες προσωπικά στην προεκλογική σου ομιλία, το 1996 στον Πειραιά , στην πλ. Κοραή, για κάτι που είχα γράψει στην "Αυγή". Άλλωστε το προσωνύμιο "ο Νότης της Αυγής", που με συνόδευε στα τέλη του περασμένου αιώνα, εν πολλοίς σε σένα κι εκείνη την επίθεση, το οφείλω. Τον επόμενο χρόνο σε γνώρισα καλύτερα, αφού κάναμε παρέα σε ένα ωραίο ταξίδι στην Οδησσό. Στους σεισμούς του 1999, το ίδιο απόγευμα, θυμάμαι τον προστατευτικό τρόπο που με κρατούσες δίπλα σου , εγώ έκανα ρεπορτάζ για την εφημερίδα, εσύ περιοδεία ως βουλευτής από τον Περισσό και τη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι την "Ρικομέξ" . "Να φαινόμαστε δίπλα στους ανθρώπους όλοι μαζί τώρα στα δύσκολα" μου έλεγες, όταν σου είπα ότι εσύ ως βουλευτής πρέπει να βγαίνεις μπροστά, εγώ είχα άλλο ρόλο και μάλιστα από άλλον χώρο. Ξεχώριζες... Καλό ταξίδι, Σπύρο Χαλβατζή. Υγ. Και χαιρετισμούς στον αδελφό σου, Λευτέρη - Λαοκράτη, που μετά το '68 ήταν πάντα στην " από εδώ όχθη"... »
Συλλυπητήρια ΚΚΕ
Στη μακροσκελή συλλυπητήρια ανακοίνωσή της, η ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης, στην πάλη για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης.
Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη. Μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία. Η μητέρα του, επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Έτσι, από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε όχι μόνο τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας, καθώς από 11 χρονών δούλευε ως γουνεργάτης, αλλά και κάτι πολύ μεγαλύτερο, τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος.
Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όπου και πιάστηκε για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.
Τον Φλεβάρη του 1968, ο σ. Σπύρος τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, έδωσε την μάχη της υπεράσπισης του Κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, όντας εξόριστοι στο Λακκί της Λέρου.
Με το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Πήρε μέρος στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 μέχρι και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ και παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ. Το 1987, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.
Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο σύντροφός Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος κόντρα στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της Διοίκησης του μέχρι σήμερα.
Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο σ. Σπύρος επίσης έγραψε τρία βιβλία, "Η πορεία της νεολαίας" και "Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα", "Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή" από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
Για τον σ. Σπύρο, η κομμουνιστική ιδιότητα δεν εξαντλούνταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και τις μάχες του Κόμματος. Ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, “η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι ένα μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του Κόμματος”, που σημαίνει “εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή”, εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και μαζί σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.
Ο σ. Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες. Έζησε μεγάλες ελπίδες, αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες. Είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ τη μεγάλη βεβαιότητα της ζωής του, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος. Αυτήν τη βεβαιότητα αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.
Σήμερα αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα μας λείψει η παρουσία του, η πείρα του, η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής, το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε.
Θα συνεχίσουμε με τη γνώση ότι τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη, κάθε μικρή και μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ. Η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους, που άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σ. Σπύρος και γι' αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε, με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίζουν.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στη συντρόφισσα μας και συντρόφισσα του στη ζωή και στον αγώνα Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του».
Με θερμά λόγια αποχαιρέτησε τον Σπύρο Χαλβατζή ο Κώστας Αρβανίτης, κάνοντας λόγο για «μια ξεχωριστή μορφή του κομμουνιστικού και του εργατικού κινήματος» και υπογραμμίζοντας τη μακρά διαδρομή του στους αγώνες για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα των εργαζομένων και την κοινωνική δικαιοσύνη.
«Ο Σπύρος Χαλβατζής υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή του κομμουνιστικού και του εργατικού κινήματος. Ένας άνθρωπος που συνέδεσε τη ζωή του με τους αγώνες για τη δημοκρατία, την ελευθερία, τα δικαιώματα των εργαζομένων και την κοινωνική δικαιοσύνη και τον Σοσιαλισμό», ανέφερε ο Κώστας Αρβανίτης.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη δράση του κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν ο Σπύρος Χαλβατζής διώχθηκε και εξορίστηκε στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό, «παραμένοντας αταλάντευτος στις ιδέες και στις αξίες του».
Το «αντίο» του Κώστα Αρβανίτη
Ο Κώστας Αρβανίτης στάθηκε στη μακρά παρουσία του Σπυρου Χαλβατζή στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ, στο Κοινοβούλιο, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους μαζικούς αγώνες, σημειώνοντας ότι «άφησε το δικό του διακριτό αποτύπωμα στη δημόσια ζωή του τόπου» και ότι «υπηρέτησε τις πεποιθήσεις του με συνέπεια, ανιδιοτέλεια και αξιοπρέπεια».
«Ο Σπύρος Χαλβατζής ανήκε στη γενιά που αντιστάθηκε στη δικτατορία και συνέβαλε καθοριστικά στην κατάκτηση της ελευθερίας και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Τον αποχαιρετώ με βαθιά θλίψη, θαυμασμό και σεβασμό», πρόσθεσε.
ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ αποχαιρετούν τον Σπύρο Χαλβατζή
Συλλυπητήρια για την απώλεια του Σπύρου Χαλβατζή εξέφρασαν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, και ο ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στη μακρά πολιτική και αγωνιστική διαδρομή του ιστορικού στελέχους του ΚΚΕ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης χαρακτήρισε τον Σπύρο Χαλβατζή «μια ξεχωριστή προσωπικότητα», αναφερόμενος στη διαδρομή του «από τη Νεολαία Λαμπράκη, στην εξορία, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου».
«Ως Βουλευτής του ΚΚΕ ήταν πάντα συνεπής στις ιδέες του και άφησε το δικό του πολιτικό αποτύπωμα. Τον αποχαιρετώ με εκτίμηση», ανέφερε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο συλλυπητήριο μήνυμά του, χαρακτηρίζει τον Σπύρο Χαλβατζή «ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ, αγωνιστή της Αριστεράς και της αντιδικτατορικής πάλης», σημειώνοντας ότι από πολύ νέος επέλεξε τον δρόμο της πολιτικής και κοινωνικής δράσης.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα χρόνια της δικτατορίας, όταν γνώρισε διώξεις και εξορία στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό, «πληρώνοντας προσωπικό τίμημα για τις ιδέες και τη δράση του».
Η Κουμουνδούρου στέκεται επίσης στη μακρά παρουσία του στο ΚΚΕ και το κομμουνιστικό κίνημα, ως Γραμματέα του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, μέλος επί σειρά ετών του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, βουλευτή και στελέχους της Αυτοδιοίκησης.
«Ανεξάρτητα από τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν μέσα στην Αριστερά, η συνέπεια μιας ολόκληρης ζωής στους αγώνες για τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί παρακαταθήκη που αξίζει τον σεβασμό όλων μας», αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ.
