Πάνος Παπαδόπουλος: «Πρέπει να υπερασπιζόμαστε τη μοναδικότητά μας»
Πάνος Παπαδόπουλος: «Πρέπει να υπερασπιζόμαστε τη μοναδικότητά μας»
Ενώ συνεχίζει να κινείται διαρκώς ανάμεσα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τις προσωπικές του αναζητήσεις, ο Πάνος Παπαδόπουλος - υποψήφιος φέτος για τρίτη φορά για το Βραβείο Χορν -μιλά στις «Μεταμορφώσεις» σε μια συζήτηση για όλα όσα τον διαμορφώνουν πάνω και έξω από τη σκηνή.
Ένας ηθοποιός που, από την ημέρα που αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θέατρου, εργάζεται ασταμάτητα, χτίζοντας συνεργασίες και ρόλους που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στη διαδρομή του - αλλά και πάνω στον ίδιο.
Οι μεταμορφώσεις μοιάζουν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πορείας του. Όχι μόνο σκηνικά, αλλά και εσωτερικά. Κάθε ρόλος, κάθε συνεργασία και κάθε νέα συνθήκη φαίνεται να τον μετακινεί, να τον δοκιμάζει και τελικά να τον επαναπροσδιορίζει.
Ο ίδιος μιλά για το πώς βίωσε την επιτυχία, αλλά και για εκείνο το αίσθημα ανικανοποίητου που, όπως παραδέχεται, υπήρχε ακόμη και στις στιγμές αναγνώρισης. Για την ανάγκη να εκφραστεί ουσιαστικά και να μη νιώθει περιορισμένος μέσα σε φόρμες που δεν τον χωρούν. «Πρέπει να υπερασπιζόμαστε τη μοναδικότητά μας», αναφέρει, τονίζοντας πόσο δύσκολο είναι αυτό στη σημερινή εποχή, όπου η ανάγκη προσαρμογής πολλές φορές αφήνει ελάχιστο χώρο για την αληθινή έκφραση του εαυτού μας.
«Με ακινητοποιεί η αποδοχή»
Μιλώντας για τις συνεργασίες που τον σημάδεψαν, κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη Λένα Κιτσοπούλου και στους ανθρώπους που του άνοιξαν νέους δημιουργικούς δρόμους.
Ανατρέχει μάλιστα και στις παραστάσεις στην Επίδαυρο, όπου η αντίδραση του κοινού ήταν άμεση και έντονη ήδη από τη διάρκεια της παράστασης - κάτι που, όπως φαίνεται, αντιμετωπίζει ως ζωντανό κομμάτι της θεατρικής εμπειρίας.
«Με ακινητοποιεί η αποδοχή», λέει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η αμφισβήτηση, η τριβή και ακόμη και η έντονη αντίδραση συχνά λειτουργούν δημιουργικά για τον ίδιο.
Ο Πάνος Παπαδόπουλος μιλά για την ανάγκη σύνδεσης και για την αγωνία να συνεχίζεις να επικοινωνείς πραγματικά με τον άλλον, ακόμη και όταν γνωρίζεις πως αυτό μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις.
Δεν κρύβει, άλλωστε, πως περιμένει συχνά την αντίδραση του κοινού. Όχι όμως ως φόβο, αλλά ως κομμάτι της ίδιας της τέχνης.
«Ήθελα να πω “σ’ αγαπώ”, αλλά δεν το έκανα»
Αναφερόμενος στα ερεθίσματα και στους ανθρώπους που τον διαμόρφωσαν, στέκεται ιδιαίτερα στον παππού του, έναν άνθρωπο που αποτέλεσε πρότυπο για τον ίδιο.
«Δεν μιλάγαμε πολύ. Λίγο πριν φύγει, ήθελα να του πω ότι τον αγαπάω και δεν το έκανα», εξομολογείται, μιλώντας για σχέσεις που πολλές φορές εκφράζονται περισσότερο μέσα από τη σιωπή, τις πράξεις και την παρουσία, παρά μέσα από λέξεις.
Το θέατρο ως καταφύγιο
Ο Πάνος Παπαδόπουλος μιλά ανοιχτά και για τις προσωπικές του φοβίες, για τις στιγμές αβεβαιότητας και ευαλωτότητας μακριά από τα φώτα της σκηνής.
Για τον ίδιο, το θέατρο λειτουργεί σαν ένας χώρος ασφάλειας και ταυτόχρονα εγρήγορσης - ένας τόπος όπου, όπως λέει, νιώθει «ετοιμοπόλεμος». Εκεί όπου μπορεί να εκφραστεί χωρίς φίλτρα, να μεταμορφωθεί και τελικά να σταθεί πιο ειλικρινά απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους.
«Το θέατρο είναι πάντα φωτεινό»
Σχολιάζοντας τη σημερινή πραγματικότητα στον χώρο του θεάτρου, στέκεται περισσότερο στους ανθρώπους παρά στις συνθήκες. «Το θέατρο είναι πάντα φωτεινό. Το θέατρο μας αγκαλιάζει περισσότερο από όλους», αναφέρει.
«Οι άνθρωποι είναι αυτοί που υπάρχουν μέσα του και το επηρεάζουν»,προσθέτει.
Η οπτική του για την τέχνη μοιάζει να ταυτίζεται απόλυτα με τη θέση πως η τέχνη δεν είναι κάτι αποκομμένο από την κοινωνία, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που αλλάζει μαζί με τους ανθρώπους της. Ανθρώπους που, όπως πιστεύει, οφείλουμε να ακούμε, να κατανοούμε και τελικά να συνυπάρχουμε μαζί τους. Άλλωστε, όπως λέει και ο ίδιος, «το θέατρο χαρακτηρίζεται από αυτό το μαζί».
Διαβάστε επίσης
