Ο γιατρός που χειρούργησε τον Γιώργο Μυλωνάκη έσωσε και νεαρή καθηγήτρια: «Μου δώσατε πίσω την ζωή»

Snapshot

• Ο επεμβατικός νευροακτινολόγος Ευτύχιος Αρχοντάκης ανέλαβε με επιτυχία την κρίσιμη επέμβαση στον Γιώργο Μυλωνάκη
• Μια νεαρή καθηγήτρια περιγράφει τη σωτήρια επέμβαση και τη συνεχή φροντίδα που έλαβε από τον Ευτύχιο Αρχοντάκη και τον συνεργάτη του Βασίλη Μάμαλη.
• Η επέμβαση διήρκεσε εφτά ώρες και κατάφερε να εξαφανίσει χρόνια πόνου και κινητικών δυσκολιών που η ασθενής αντιμετώπιζε για δυόμισι χρόνια.
• Οι γιατροί επέδειξαν υπευθυνότητα και αφοσίωση, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη της περίπτωσης και τη μετεγχειρητική φροντίδα της ασθενούς.
• Ο Ευτύχιος Αρχοντάκης είναι αναγνωρισμένος επεμβατικός νευροακτινολόγος με μεγάλη εμπειρία στο νοσοκομείο Ερυθρού Σταυρού και έχει σώσει πολλούς ασθενείς με αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και ανευρύσματα.

Snapshot powered by AI

Μια άγνωστη ιστορία για τον γιατρό που βρέθηκε στο πλευρό του Γιώργου Μυλωνάκη όταν χρειάστηκε να αντιμετωπιστεί το ανεύρυσμά αποκαλύπτει μια νεαρή καθηγήτρια θέλοντας να τον ευχαριστήσει δημόσια.

Ο επεμβατικός νευροακτινολόγος Ευτύχιος Αρχοντάκης ήταν εκείνος που ανέλαβε την κρίσιμη επέμβαση στον Γιώργο Μυλωνάκη.

Η νεαρή καθηγήτρια, η οποία αντιμετώπισε μια σπάνια και δύσκολη πάθηση, περιγράφει τη δική της εμπειρία με τον γιατρό και τον συνεργάτη του, Βασίλη Μάμαλη, και μιλά για τους ανθρώπους που, όπως γράφει, στάθηκαν στο πλευρό της όταν είχε αρχίσει να πιστεύει ότι ίσως να μην μπορέσει να επιστρέψει ποτέ στην καθημερινότητα και τη λειτουργικότητά της.

Στην προσωπική της μαρτυρία αναφέρεται στα δυόμισι χρόνια πόνου και αγωνίας που προηγήθηκαν, στην πολύωρη επέμβαση στον Ερυθρό Σταυρό και στη φροντίδα που ακολούθησε. Κυρίως, όμως, περιγράφει τη στάση των δύο γιατρών απέναντί της, από την πρώτη τους συνάντηση μέχρι και τη μετεγχειρητική περίοδο.

«Το πρόβλημά σου είναι σπάνιο, κορίτσι μου. Όπως και εσύ», θυμάται να της λέει ο Ευτύχιος Αρχοντάκης στην πρώτη τους συνάντηση.

«Το “ευχαριστώ” είναι λίγο. Είχα ξεχάσει πώς είναι να μην πονάς και να μην έχεις έγνοια. Μου τα δώσατε και τα δύο πίσω», γράφει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας την εμπειρία της και εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της στους γιατρούς και το προσωπικό του Ερυθρού Σταυρού.

Αναλυτικά η ανάρτησή της:

«Οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε δει ή θα έχετε ακούσει τελευταία το όνομα του κυρίου Ευτύχιου Αρχοντάκη.

Παρουσιάστηκε από τα μέσα ενημέρωσης ως ο κορυφαίος επεμβατικός νευροακτινολόγος που αντιμετώπισε επιτυχώς το ανεύρυσμα του υφυπουργού Γιώργου Μυλωνάκη. Σίγουρα θα ακούσατε πολλά και για το πόσο γρήγορα μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό», προκειμένου να αναλάβει το συγκεκριμένο περιστατικό.

Αυτό όμως που οι περισσότεροι από εσάς ίσως δεν γνωρίζετε είναι ότι αυτός ο άνθρωπος αντιμετωπίζει με την ίδια ανθρωπιά και αποτελεσματικότητα κάθε ασθενή του. Είχα την τύχη, μέσα στην ατυχία ενός δύσκολου προβλήματος υγείας, να τον συναντήσω και να συνεργαστούμε, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε μια σπάνια πάθηση.

Έχοντας συναντήσει αρκετούς γιατρούς στην προσπάθειά μου να βρω λύση, ομολογώ ότι είχα απογοητευτεί. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ίσως να μην μπορέσω ποτέ να επιστρέψω στην καθημερινότητα και στη λειτουργικότητά μου. Συνάντησα τον κύριο Αρχοντάκη στον Ερυθρό Σταυρό, σε ένα μικρό γραφείο, ανάμεσα σε αμέτρητα χειρουργεία, εφημερίες και ατελείωτες ώρες δουλειάς. Παρότι η κούραση ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι απέναντί μου είχα έναν εξαιρετικό επιστήμονα και έναν ξεχωριστό άνθρωπο.Ήταν ο μόνος που δεν με άφησε να πάρω ολομόναχη το ρίσκο μιας δύσκολης επέμβασης. Είχε ήδη αποφασίσει ότι μπορεί και θέλει να με βοηθήσει.

Ο δρόμος ήταν ένας και εκείνος ήταν εξαιρετικά σίγουρος γι’ αυτόν. Ήταν ο μόνος που ανέλαβε την ευθύνη που του αναλογούσε. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της συνομιλίας μας ήξερα ότι εκείνος θα αναλάμβανε την περίπτωσή μου. Σχεδόν δεν άκουσα τις λεπτομέρειες της επέμβασης. Έγνεψα καταφατικά στον άνθρωπο που με συνόδευε σε όλα τα δύσκολα ιατρικά ραντεβού, σαν να του έλεγα: «Εδώ είμαστε». Παντοτινά ευγνώμων και σε εκείνον. Ξέρει αυτός. «Το πρόβλημά σου είναι σπάνιο, κορίτσι μου. Όπως και εσύ».

Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια του γιατρού μου.Κύριε Αρχοντάκη, τι μπορώ να πω εγώ για τη δική σας σπανιότητα; Κάθε φορά που μου μιλούσατε με εκείνη την πραότητα χωρίς φανφάρες και βαρύγδουπες εκφράσεις, ένιωθα να ηρεμώ. Συνέχισε λέγοντας: «Είναι δύσκολο, αλλά θα το αντιμετωπίσουμε. Μην ανησυχείς».

Και όντως ήταν δύσκολο. Αλλά το αντιμετωπίσατε. Και πλέον δεν ανησυχώ. Εκτός όμως από σπάνιος επιστήμονας, είναι και ένας βαθιά δίκαιος άνθρωπος. Όταν διαπίστωσε μια παράλειψη στον προγραμματισμό του χειρουργείου μου, δεν την προσπέρασε και φρόντισε να αποκατασταθεί άμεσα. Για εκείνον δεν υπήρχαν «σημαντικοί» και «ασήμαντοι» ασθενείς. Υπήρχε μόνο ο λόγος που μου είχε δώσει: ότι είμαι μια νέα κοπέλα και θα λάβω την προτεραιότητα που μου αρμόζει.

Ο κύριος Αρχοντάκης δεν ήταν όμως μόνος του σε όλο αυτό. Είχε δίπλα του τον άνθρωπο που αντιπροσωπεύει το ρητό «ο μαθητής ξεπέρασε τον δάσκαλο». Τον συνεργάτη του, τον κύριο Βασίλη Μάμαλη, Επιμελητή Α’. Πριν καν προλάβω να του εξηγήσω τα συμπτώματά μου, ήξερε πού πονούσα και γιατί. Σε αντίθεση με μια σωρεία γιατρών που αμφισβήτησαν τον πόνο μου λόγω της ηλικίας μου ή ακόμη και λόγω του «γυμνασμένου κορμού» μου, όπως χαρακτηριστικά μου έλεγαν.

Αυτό και μόνο τον καθιστά και εκείνον έναν σπουδαίο επιστήμονα. Είναι όμως και ένας εκπληκτικός άνθρωπος .«Συγγνώμη που σας ταλαιπώρησα», του είπα. Ο άνθρωπος αυτός, επί εφτά ώρες, έδινε ακάθεκτος τη μάχη του για να τηρήσει την υπόσχεσή του. «Θα λύσουμε το πρόβλημα, όσο περίπλοκο κι αν είναι, με μία επέμβαση. Στο υπόσχομαι», μου είπε.

Και την τήρησε. Δεν δέχτηκε ούτε το ευχαριστώ μου. «Αρκεί που επέστρεψε η χαμογελάρα σου. Τώρα ήρθε η σειρά σου να τηρήσεις την υπόσχεση και να επιμεληθείς η ίδια τη μετάφραση για το επιστημονικό άρθρο της ιδιαίτερης περίπτωσής σου». Το δύσκολο case study, όπως έλεγε, και το πιο ξεχωριστό. Με αυτόν τον άνθρωπο έκανα τα δεύτερα «πρώτα» μου βήματα. Τον ευχαριστώ για την ώθηση και την πίστη του σε μένα.

Ανέλαβε πλήρως τη μετεγχειρητική μου φροντίδα και δεν άφηνε κανέναν να με αγγίξει. Ήθελε να γίνουν όλα σχολαστικά από εκείνον. Ερχόταν τρέχοντας ανάμεσα στα χειρουργεία του, για να δει ότι όλα βαίνουν καλώς με την υγεία μου. Με μια απλή ειδοποίηση των νοσηλευτών, ήταν πάντα εκεί. Και φυσικά δεχόταν πάντα τα πειράγματα μου ότι κατάφερε να γίνει σπουδαίος γιατρός παρά τη ΔΕΠΥ του .

Έπειτα, ήταν οι νοσηλευτές μου, που με τη στάση τους, τα γλυκά τους λόγια και την ατέρμονη φροντίδα τους με στήριξαν σαν να με γνώριζαν χρόνια. όσα κομπλιμέντα και τόση καλοσύνη από ανθρώπους που μέχρι λίγο πριν ήταν άγνωστοι για μένα. Πόσο τυχερός είναι κάθε άνθρωπος που θα τους συναντήσει στον αγγειογράφο και στην κλινική ΓΟΑ του Ερυθρού Σταυρού. Από τους ανθρώπους της ασφάλειας του Ερυθρού Σταυρού μέχρι και τους τραυματιοφορείς, έχω να θυμάμαι ένα τεράστιο χαμόγελο. Νοσηλευτές που, με μηδενικούς πόρους, έδιναν ψυχή για να μας φροντίσουν. Κάθε μία ώρα έλεγχαν ότι ήμουν καλά.

«Η μικρή τα κατάφερε», έλεγαν. Χάρη σε εσάς. Τέλος, ένα τεράστιο ευχαριστώ στις δύο γυναίκες της γραμματείας, την Ελίζα και τη Χαρά, που με νοιάστηκαν σαν να ήμουν δικός τους άνθρωπος. Και ναι, υπάρχουν και δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουν τη δουλειά τους με κάτι πολύ παραπάνω από επαγγελματισμό.

Με αφοσίωση, αξιοπρέπεια και πραγματικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους. Κορίτσια μου αγαπημένα, ξέρω τι κάνατε για μένα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Χρειάστηκε να νοσηλευτώ σε δύο διαφορετικά νοσοκομεία και είχα την τύχη να γνωρίσω, και στα δύο, γιατρούς και νοσηλευτές που εργάζονται με αυταπάρνηση, κάτω από εξαντλητικές συνθήκες, ατελείωτες εφημερίες και αμέτρητες ώρες εργασίας.

Μια μέρα απευθύνθηκα αυθόρμητα σε έναν νοσηλευτή, περίπου στην ηλικία μου. «Τι τραβάτε κι εσείς…» Με κοίταξε με έκπληξη και μου απάντησε: «Να και κάποιος που το αναγνωρίζει…»Αυτή η φράση με ακολουθεί ακόμα. Κάθε φορά που έλεγα ένα απλό «ευχαριστώ», έβλεπα τα πρόσωπά τους να φωτίζονται.

Όχι γιατί περίμεναν χειροκροτήματα ή ανταμοιβές, αλλά γιατί ένιωθαν πως κάποιος είδε και αναγνώρισε τον κόπο τους. Δυστυχώς, πολλές φορές δεν βλέπουμε ούτε την απαξίωση που βιώνουν. Ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που στηρίζεται καθημερινά στις πλάτες γιατρών, νοσηλευτών και όλων των επαγγελματιών υγείας, αλλά δεν τους προσφέρει πάντοτε την αναγνώριση, τις συνθήκες εργασίας, τις αμοιβές και τον σεβασμό που τους αξίζουν.

Και όταν μάλιστα διεκδικούν κάτι από αυτά, παρατάσσονται ΜΑΤ απέναντί τους. Αυτό είναι το ευχαριστώ .Όλοι με ρωτούσαν αν είχα άγχος για την επέμβαση. Τους απαντούσα με σιγουριά: Κανένα άγχος πια. Αν είχατε γνωρίσει αυτούς τους δύο ανθρώπους, ούτε εσείς θα είχατε. Έχω την πιο αξιόπιστη ομάδα.

Έχω τους πιο σοβαρούς επιστήμονες. Έχω τους πιο υποστηρικτικούς ανθρώπους. Όλοι τους δίπλα μου, ανιδιοτελώς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα καταρρακωμένα από την πολύωρη επέμβαση μάτια του κυρίου Μάμαλη και το παιδικό χαμόγελο του κυρίου Αρχοντάκη, να μου λένε ότι τα κατάφερα. Εσείς τα καταφέρατε. Ακριβώς όπως υποσχεθήκατε σε εκείνη την πρώτη μας συνάντηση, όταν ένιωσα ότι είμαστε όντως μια ομάδα σε αυτό. Πόσο τυχερή που είχα δίπλα μου τους καλύτερους. Αν η σεμνότητα είχε πρόσωπο, θα ήταν του κυρίου Αρχοντάκη. Αν το πάθος είχε πρόσωπο, θα ήταν του κυρίου Μάμαλη. Υπάρχει μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Στην ανάνηψη, ο κύριος Μάμαλης με ρώτησε τι ώρα πιστεύω ότι είναι. «Δεν έχω ιδέα», του λέω, «αλλά νιώθω ότι είναι αργά».«16:15», μου απάντησε. «Ωχ, έχετε σχολάσει. Σας καθυστέρησα. Πρέπει να φύγετε. Τι θα γίνει με τα υπόλοιπα χειρουργεία;» Με κοίταξε αποσβολωμένος και μου είπε: «Σταμάτα να σκέφτεσαι τους άλλους ακόμα και τώρα.

Αν ξαναπείς “συγγνώμη” και “ευχαριστώ”, θα σε κρατήσω μέσα πολλές μέρες». Αυτός είναι ο γιατρός μου. Οι δύο αυτοί άνθρωποι κάθισαν να μου εξηγήσουν τι ακριβώς χρειάστηκε να γίνει στην πολύωρη επέμβασή μου με απλότητα και λεπτομέρεια συνάμα.

Ήθελαν να γνωρίζω τα πάντα και να μην το σκεφτώ ποτέ ξανά. Εκείνοι δεν το λένε, αλλά αυτό που κατάφεραν ήταν εξωπραγματικό. Δυόμισι χρόνια πόνου, αγωνίας, κινητικών δυσκολιών και περίεργων σωματικών αισθήσεων εξαφανίστηκαν μετά την εξαιρετικά λεπτομερή επέμβασή τους. Χρόνια στα οποία άλλοι γιατροί δεν μπορούσαν να αναλάβουν την ευθύνη. Κάποιοι μου ζητούσαν περισσότερες επεμβάσεις, χωρίς βεβαιότητα για το αποτέλεσμα. Άλλοι προσπαθούσαν να με αποτρέψουν, παρά τους κινδύνους που έρχονταν.

Αυτοί οι δύο όμως ; Με την εμπειρία, την επιστημονική τους επάρκεια και την υπευθυνότητα που τους χαρακτηρίζει, μπήκαν, όπως λέμε, με τα μπούνια. Δεν κρύφτηκαν πίσω από την πολυπλοκότητα της περίπτωσής μου. Δεν με άφησαν να πάρω μόνη μου το βάρος της απόφασης. Το ανέλαβαν. Δεν με άφησαν όταν είδαν τα δύσκολα. Έβαλαν σε κίνδυνο ακόμη και τη δική τους ακεραιότητα, για να μη με παρατήσουν. Και ας μην το παραδέχονται. Εφτά ώρες υπό ακτινοσκόπηση για να γίνουν όλα όπως έπρεπε. Και τα κατάφεραν. Είναι, όμως, τόσο ταπεινοί, που το παρουσιάζουν σαν κάτι απλό.

Δεν ήταν. Μόνο εκείνοι μπορούσαν να τα καταφέρουν. «Ήταν τιμή μου που ανέλαβα την περίπτωσή σου και συνεργάστηκα με μια κοπέλα σαν εσένα», μου είπε ο κύριος Αρχοντάκης. Ήμασταν και οι δύο βουρκωμένοι.

Του είπα ότι ένιωθα πολύ μικρή μπροστά στη σεμνότητά του και πως η τιμή ήταν όλη δική μου. «Δεν ξέρω πώς να σας ευχαριστήσω», απάντησα. «Να συνεχίσεις να εκπέμπεις αυτό που αντιπροσωπεύει το όνομά σου, Χρυσάνθη μου. Την καλοσύνη και την ευγένεια που είδαμε σε σένα από την πρώτη στιγμή που σε γνωρίσαμε και είπαμε: “Αυτή την κοπέλα θέλουμε να τη βοηθήσουμε”. Να συνεχίσεις να δίνεις στους μαθητές σου την αγνότητα της ψυχής σου και το χαμόγελό σου. Αυτό είναι το ευχαριστώ για μας».

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως, για έναν άνθρωπο σαν τον κύριο Αρχοντάκη, η μεγαλύτερη ανταμοιβή δεν είναι μόνο να πετύχει μια δύσκολη επέμβαση. Είναι να ξέρει ότι βοήθησε έναν άνθρωπο να ξαναβρεί τη ζωή του.

«Είσαι πιο μάχιμη απ’ ό,τι περίμενα. Δεν γίνεται να μην πονάς πουθενά», μου είπε ο κύριος Μάμαλης. «Μπήκες και βγήκες με το μεγαλύτερο χαμόγελο που έχουμε δει στον αγγειογράφο». «Γίνεται», του απάντησα. «Αφού είχα εσάς. Δε με παρατήσατε όταν εύκολα θα μπορούσατε να παραιτηθείτε. Το πήγατε μέχρι τέλους και για αυτό σας επέλεξα.» «Δεν θα μας χρειαστείς ξανά», μου είπαν κάποια στιγμή οι δύο γιατροί μου.

«Μακάρι», απάντησα. Η αλήθεια όμως είναι πως σας σκέφτομαι κάθε πρωί που ξυπνάω. Με απέραντη ευγνωμοσύνη. Και με ένα χαμόγελο που ζωγραφίζεται ασυναίσθητα κάθε φορά που σας φέρνω στο μυαλό μου. Κάθε μέρα σκέφτομαι ότι και άλλοι άνθρωποι στέκονται τυχεροί όπως εγώ. Κάθε μέρα στον αγγειογράφο του Ερυθρού Σταυρού.

Κάθε μέρα σε εκείνο το μικροσκοπικό γραφείο που σας παρέχει αυτό το κράτος. Πάντα έλεγα πως, αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα. Πάντα πίστευα ότι οι μεγαλύτεροι μαχητές βρίσκονται στα νοσοκομεία. Και όντως, εκεί μέσα γνώρισα πάρα πολλούς. Το «ευχαριστώ» είναι λίγο.

Είχα ξεχάσει πώς είναι να μην πονάς και να μην έχεις έγνοια. Μου τα δώσατε και τα δύο πίσω. Υγεία και ανεμελιά. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων που βρέθηκα στον δρόμο τέτοιων ανθρώπων. Σπουδαίων επιστημόνων. Μα πάνω απ’ όλα, σπουδαίων ανθρώπων.

Δύο άνθρωποι εκ διαμέτρου αντίθετοι μεταξύ τους, αλλά αρμονικά συνυφασμένοι όσον αφορά την επιστήμη που υπηρετούν. Με βοήθησαν χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα. Τους αρκούσε που χαμογέλασα ξανά. Αυτό το πρόβλημα υγείας ήρθε για να σας γνωρίσω και να τα λέμε πια υπό διαφορετικές συνθήκες. Δεν υπάρχει φορά που θα μιλήσω για εσάς και δεν θα συγκινηθώ. Παντοτινά ευγνώμων».

Ποιος είναι ο Ευτύχης Αρχοντάκης

Ο Ευτύχης Αρχοντάκης είναι κορυφαίος επεμβατικός νευροακτινολόγος, ακτινοδιαγνώστης εδώ και πολλά χρόνια κι έχει κάνει πλήθος ομιλιών για τα εγκεφαλικά επεισόδια, αιμορραγικά και ισχαιμικά, καθώς και για τη ρήξη αρτηρίας κ.λπ. Θεωρείται από τους καλύτερους γιατρούς στα ανευρύσματα και στην αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων.Σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Ευτύχιος Α. Αρχοντάκης είναι Επεμβατικός νευροακτινολόγος, ακτινοδιαγνώστης, Δ/ντης Ε.Σ.Υ. - Επιστημονικά Υπεύθυνος Μονάδος Ενδαγγειακής Θεραπείας Κ.Ν. Νοσοκομείο Ερυθρού Σταυρού, «Κοργιαλένειο Μπενάκειο».Η πορεία του ξεκινά στον Ερυθρό Σταυρό το 2007 και έχει συνδέσει το όνομά του με τη σωτηρία εκατοντάδων ασθενών που υπέστησαν αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και ανευρύσματα.

Διαβάστε επίσης