Πολεμικό παραλήρημα στην Τουρκία: Πώς παρουσιάζουν την μεταφορά 2000 κομάντος
Τα δημοσιεύματα στην Τουρκία για τη μετακίνηση των 2.000 στρατιωτών απέναντι από τη Σάμο, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και οι προειδοποιήσεις της Άγκυρας
Snapshot
- Η μετακίνηση της 51ης Ταξιαρχίας Κομάντος στο Σόκε παρουσιάζεται από τον τουρκικό Τύπο ως προειδοποίηση προς την Ελλάδα και σχετίζεται με τις επισκέψεις Μητσοτάκη στα νησιά του Αιγαίου.
- Ορισμένα τουρκικά μέσα κάνουν λόγο για 2.000 κομάντος και ενισχυμένη επιφυλακή στο Αιγαίο, συνδέοντας την κίνηση με την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία.
- Αναλυτές εκτιμούν ότι η μεταφορά αποτελεί συνηθισμένη στρατιωτική πρακτική, αλλά η γεωγραφική εγγύτητα με τη Σάμο της δίνει συμβολική σημασία.
- Η περιοχή Σώκια έχει ιστορική σημασία λόγω τραγικών γεγονότων κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία και βρίσκεται κοντά στη Σάμο, ενισχύοντας το συμβολικό μήνυμα της κίνησης αυτής.
- Στο διπλωματικό πεδίο, η Τουρκία διατηρεί την πίεση προς την Ελλάδα, με δηλώσεις που απορρίπτουν την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία ως πρόκληση.
Στα πρωτοσέλιδα των τουρκικών εφημερίδων κυριαρχεί σήμερα Τρίτη η μετακίνηση της 51ης Ταξιαρχίας Κομάντος στην περιοχή Σώκια της Μικράς Ασία (Σοκέ όπως το ονομάζουν οι Τούρκοι), με τον εγχώριο Τύπο να παρουσιάζει την εξέλιξη ως ξεκάθαρο μήνυμα προς την Αθήνα και ορισμένα μέσα να υποστηρίζουν πως οι τουρκικές δυνάμεις τέθηκαν ήδη σε επιφυλακή στο Αιγαίο. Σχολιασμός που προφανώς συνδέεται με την ενόχληση του υπουργείου άμυνας της γειτονικής χώρας για την επίσκεψη Μητσοτάκη στο Καστελόριζο.
Χαρακτηριστικό δείγμα της επιθετικής ρητορικής αποτελεί το δημοσίευμα της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Νεφές. Υπό τον τίτλο «Μήνυμα Σόκε στον Μητσοτάκη», το έντυπο ερμηνεύει τη μετακίνηση ως αυστηρή προειδοποίηση της Άγκυρας για τα «στρατιωτικοποιημένα νησιά», ισχυριζόμενο ότι η ανάπτυξη της επίλεκτης μονάδας απέναντι από τη Σάμο προκάλεσε έντονη ανησυχία στην ελληνική πλευρά. Το κείμενο εστιάζει ιδιαίτερα στο μέγεθος της δύναμης, κάνοντας ανοιχτά λόγο για «δύο χιλιάδες κομάντος» που «φόβισαν την Ελλάδα».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η εθνικιστική Σοζτζού, η οποία συνδέει τη μεταφορά με την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία. Το πρωτοσέλιδό της κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Τελείωσαν την τρομοκρατία - Τώρα ήρθε η σειρά του “Αχιλλέα”», χαρακτηρίζοντας την εξέλιξη ως το πρώτο πρακτικό βήμα απέναντι στην «ελληνο-ισραηλινή πρόκληση». Σύμφωνα με τη Σοζτζού, απέναντι σε ένα σχέδιο που καλύπτει ολόκληρο το Αιγαίο, η Άγκυρα αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της, υπενθυμίζοντας προηγούμενο δημοσίευμά της στις 14 Σεπτεμβρίου όπου προειδοποιούσε για τον σχετικό κίνδυνο. Πιο συγκρατημένη μα εξίσου σαφής ήταν η Τζουμχουριέτ, η οποία επέλεξε τον λακωνικό τίτλο «Απάντηση στην Ελλάδα με Σόκε».
Συνηθισμένη κίνηση, είχε προγραμματισθεί από τον Αύγουστο
Η φιλοκυβερνητική Μιλιέτ υιοθετεί δύο διαφορετικές γραμμές. Στο εξώφυλλό της αναφέρει ότι «Η Αθήνα και η Φιλανδία προτίμησαν το Ισραήλ», όμως στις εσωτερικές σελίδες εστιάζει στις ελληνικές αντιδράσεις υπό τον τίτλο: «Φόβος για “2.000 κομάντος” στην Ελλάδα! Ανακοίνωσαν ότι “έχουν στρατοπεδεύσει κοντά μας”: “Τουρκικό τείχος στο Αιγαίο”». Την ίδια ώρα, η εφημερίδα φιλοξενεί μια πιο ψύχραιμη στρατιωτική εκτίμηση. Σύμφωνα με αναλυτές που επικαλείται, η παρουσία τέτοιων δυνάμεων στα Σώκια αποτελεί συνήθη πρακτική των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο πλαίσιο της εκπαίδευσης και του επιχειρησιακού σχεδιασμού, επομένως δεν συνιστά έκτακτη ενέργεια. Αναγνωρίζει πάντως πως η γεωγραφική εγγύτητα με τη Σάμο φορτίζει αναπόφευκτα συμβολικά το όλο εγχείρημα.
Αντίθετα, η Τακβίμ επέλεξε δραματικούς τόνους. Με κεντρικό τίτλο «Οι Μεχμετσίκ σε επιφυλακή», υποστηρίζει ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις «πάτησαν το κουμπί» μετά τις επισκέψεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στα ελληνικά νησιά. Στο εσωτερικό της ρεπορτάζ, με τίτλο «Αστραπιαία απάντηση στο “σόου των νησιών”», η εφημερίδα σημειώνει ότι η Σάμος απέχει μόλις 40 χιλιόμετρα και ισχυρίζεται πως οι καταδρομείς «δεν θα αφήσουν να πετάξει ούτε πουλί στην περιοχή», καταλήγοντας πως οι τουρκικές δυνάμεις περιμένουν σε επιφυλακή.
Η σύνδεση με την επίσκεψη Μητσοτάκη
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε και η κάλυψη από τα ψηφιακά και τηλεοπτικά δίκτυα. Το κανάλι Α Χαμπέρ μετέδωσε ρεπορτάζ υπό τον τίτλο «Τα βλέμματα της Ελλάδας στραμμένα στο Σόκε: Η 51η Ταξιαρχία Κομάντος στην επικαιρότητα», περιγράφοντας τα Σώκια ως ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά σημεία της Τουρκίας.
Ακόμη πιο ευθεία σύνδεση επιχειρεί η ιστοσελίδα TR Haber, τιτλοφορώντας το άρθρο της: «Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κάνουν αξιοσημείωτο βήμα ενάντια στην ελληνική πρόκληση: Η 51η Ταξιαρχία Κομάντο μεταφέρθηκε από το Τούντζελι στο Σόκε». Το ρεπορτάζ συνδέει τη μεταφορά τόσο με τις επισκέψεις του Έλληνα πρωθυπουργού στο Καστελόριζο, τη Ρω και τη Στρογγύλη όσο και με τη συμφωνία αεράμυνας με το Ισραήλ, υποστηρίζοντας πως η άφιξη της μονάδας προκάλεσε πανικό στα ελληνικά ΜΜΕ. Στο διπλωματικό πεδίο, η Γενί Ακίτ ανέδειξε στο πρωτοσέλιδό της δήλωση του υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο οποίος τόνισε ότι «δεν θέλουμε η Ελλάδα να γίνει παιχνίδι», διατηρώντας ακέραιη την πίεση προς την Αθήνα.
Η συμβολική σημασία της περιοχής
Χτισμένα στα δεξιά του ποταμού Μαιάνδρου, σε κοντινή απόσταση από τις ακτές του Κόλπου της Εφέσου και ακριβώς απέναντι από τη Σάμο, τα Σώκια αποτέλεσαν νευραλγικό σημείο της Μικράς Ασίας, παραμένοντας υπό ιταλική κατοχή από τον Μάιο του 1919 έως τον Απρίλιο του 1922, προτού περάσουν για λίγους μήνες στον ελληνικό έλεγχο. Εκεί εκτυλίχθηκε και η τραγωδία των ντόπιων Ελλήνων και ειδικά των προσκόπων. Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1921, με την πλήρη ανοχή των ιταλικών αρχών, ο Τούρκος διοικητής Χαλίλ συνέλαβε δεκάδες ομογενείς με την κατηγορία του «προδότη της πατρίδας» («Βατάν Χαϊνή») και τους κράτησε στις φυλακές για σχεδόν έναν χρόνο. Τη νύχτα της 8ης Απριλίου 1922, κι ενώ οι ελληνικές γραμμές πλησίαζαν, ο Ιταλός διοικητής αθέτησε τις υποσχέσεις που είχε δώσει στις μητέρες για απελευθέρωση των παιδιών τους και σε συμπαιγνία με τον Χαλίλ έστειλε τους 78 κρατούμενους αλυσοδεμένους και ξυλοκοπούμενους προς την Τσιάνα. Όταν τα ελληνικά τμήματα μπήκαν στα Σώκια το πρωί της 9ης Απριλίου, οι στρατιώτες αντίκρισαν παντού κατακρεουργημένα κορμιά προσκόπων και πολιτών, καθώς οι τσέτες είχαν εκτελέσει εν ψυχρώ σχεδόν το σύνολο των εγκλείστων.
