Γιώργος Μαζωνάκης: «Ήμουν πάντα στο ανάμεσα»

Ρεπορτάζ: Ανθή Κουρεντζή, Σωτήρης Σκουλούδης, Χάρης Γκίκας, Λευτέρης Παρτσάλης, Νίκος Ραζής

«Υπάρχει ένα παιχνίδι μεταξύ ενός ανθρώπου όταν του λες έναν στίχο, του βγάζεις κάτι. Αυτό με γοητεύει, είναι το παιχνίδι μου».

Με αυτά τα λόγια ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο ήθελε να γίνει τραγουδιστής, περιγράφοντας ίσως με τον πιο απλό τρόπο αυτό που αποτέλεσε την ουσία ολόκληρης της διαδρομής του, τη σχέση ανάμεσα σε εκείνον που τραγουδά και σε εκείνον που ακούει, τη στιγμή που ένας στίχος φεύγει από το στόμα του καλλιτέχνη και συναντά μια προσωπική ιστορία, έναν έρωτα, έναν χωρισμό, μια ανάμνηση, μια νύχτα, μια ολόκληρη ζωή.

Το βίντεο του Newsbomb.gr για τον Γιώργο Μαζωνάκη

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έμοιαζε από μικρός να γνωρίζει ότι αυτό ήταν που ήθελε να κάνει και δεν περίμενε να μεγαλώσει για να το αποφασίσει, γιατί, όπως είχε αποκαλύψει, ήδη από την ηλικία των πέντε ετών έβαζε γραβάτα, καθόταν στραβοπόδη και τραγουδούσε Καζαντζίδη, «έτσι μου άρεσε, έτσι έκανα», είχε πει χαρακτηριστικά, ενώ από τα επτά του χρόνια έλεγε στους γύρω του ότι θέλει να γίνει τραγουδιστής και ηθοποιός.

Στο δημοτικό, όπως είχε αφηγηθεί με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, έδινε αυτόγραφα στους συμμαθητές του, ενώ στο γυμνάσιο έμπαινε σε ένα ταξί και πίστευε ότι οι άνθρωποι τον αναγνωρίζουν, ότι είναι ήδη γνωστός, ότι η ζωή που ονειρευόταν είχε με κάποιον τρόπο ήδη αρχίσει, και αυτή η παιδική φαντασίωση δεν έμεινε ποτέ απλώς φαντασίωση, γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης αποφάσισε από πολύ νωρίς να δουλέψει για να την κάνει πραγματικότητα.

Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Αντώνη Σρόιτερ στην τηλεόραση του Alpha το 2021, μιλώντας για τη διαδρομή του, είχε περιγράψει έναν έφηβο που δεν έζησε τα χρόνια του όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είχε ήδη βάλει έναν στόχο και είχε οργανώσει τη ζωή του γύρω από αυτόν. «Είχα στόχο. Εγώ είμαι ένα παιδί που εφηβικά χρόνια δεν τα έζησα με την έννοια που θα νομίζουν πολλοί. Είχα οργανόγραμμα, την τσάντα μου με τα πράγματά μου. Έκανα φωνητική, θέατρο. Ήμουν πολυάσχολος. Δεν έκανα παιδικές ή εφηβικές τρέλες. Θυμάμαι τους φίλους μου να διασκεδάζουν και εμένα μου φαινόταν παράνοια. Ήμουν στρατιωτάκι», είχε πει.

Η πρώτη δουλειά στα 16 και η συνάντηση με την Μαρινέλλα

Η πρώτη του δουλειά ήρθε όταν ήταν ακόμη μαθητής, σε μια μουσική ταβέρνα κοντά στο σπίτι του, το «Μουσικό Ρετιρέ». Πήγε μόνος του και ζήτησε δουλειά, την πρώτη φορά δεν τον πήραν, όμως επέστρεψε, επέμεινε και τελικά κατάφερε να ξεκινήσει. Ήταν στην Α’ Λυκείου και, ενώ το πρωί πήγαινε σχολείο, το βράδυ δούλευε στο μαγαζί, προσπαθώντας να μάθει στην πράξη τη δουλειά που είχε αποφασίσει ότι θα κάνει στη ζωή του. «Ξεκίνησα από 15 ετών να κάνω μόνος μου ό,τι έκανα, δεν με βοήθησε κανείς», είχε πει χρόνια αργότερα, αναφερόμενος σε εκείνα τα πρώτα βήματα, και αυτή η αίσθηση ότι έπρεπε να ανοίξει μόνος του τον δρόμο του θα τον ακολουθούσε σε ολόκληρη την πορεία του.

Και αν υπάρχει μια ιστορία που αποτυπώνει το θάρρος που είχε από παιδί, αυτή είναι ίσως η ιστορία της πρώτης του συνάντησης με τη Μαρινέλλα. Ήταν μόλις δεκαπέντε ή δεκαέξι ετών όταν θέλησε να μπει στο καμαρίνι της, σε μια εποχή που εκείνη εμφανιζόταν στο REX με τον Βασίλη Τσιβιλίκα. Τον σταμάτησαν στην είσοδο και ο νεαρός Γιώργος, αντί να φύγει, βρήκε έναν τρόπο να περάσει, λέγοντας πως ήταν ανιψιός του Τσιβιλίκα. Μπήκε στο καμαρίνι και, αντί να σταθεί απέναντί της σαν ένας θαυμαστής που συναντά το είδωλό του, της συστήθηκε ως «συνάδελφος». Χρόνια αργότερα, θυμόταν το περιστατικό και γελούσε με το θάρρος εκείνου του παιδιού. «Με θάρρος μπήκα στο καμαρίνι της Μαρινέλλας. Με τεράστιο θάρρος, 16 χρονών, χτύπησα την πόρτα της Μαρινέλλας και της είπα “είμαι συνάδελφος”. Σε αυτό το καμαρίνι 20 χρόνια μετά ήμουν εγώ μέσα», είχε πει στον Τάσο Τρύφωνος, περιγράφοντας μια ιστορία που μοιάζει σχεδόν σαν προαναγγελία μιας καριέρας που τότε μόλις ξεκινούσε.

Η Πάτρα και το «ΛΟΤΤΟ»

Ο επόμενος μεγάλος σταθμός ήταν η Πάτρα, η πόλη που ο ίδιος θεωρούσε ένα πραγματικό σχολείο. Την εποχή που ξεκινούσε ένας νέος τραγουδιστής, η επαρχία ήταν για πολλούς το πρώτο βήμα πριν από την Αθήνα και ο Μαζωνάκης πήγε στην Πάτρα για μία εβδομάδα, όμως τελικά έμεινε τρία χρόνια. Εκεί γνώρισε τη νύχτα, το κοινό, τις δυσκολίες της δουλειάς και την πραγματική διαδικασία μέσα από την οποία ένας άγνωστος τραγουδιστής αποκτά σταδιακά το δικό του κοινό. «Είμαι ο Γιώργος ο Πατρινός γιατί εδώ έχω ζήσει», είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του, αποτυπώνοντας τη σημασία που είχε για εκείνον εκείνη η περίοδος. Στην Πάτρα άρχισε να δημιουργείται ο πρώτος μεγάλος θόρυβος γύρω από το όνομά του και, όπως είχε αφηγηθεί, κάποιοι τον αποκαλούσαν «ΛΟΤΤΟ», λέγοντας «ποιος θα πάρει το ΛΟΤΤΟ», καθώς είχε αρχίσει να γίνεται αντιληπτό ότι ο νεαρός τραγουδιστής είχε κάτι διαφορετικό.

Η αρχή μιας μεγάλης καριέρας

Το 1993 υπέγραψε στην πρώτη του δισκογραφική και κυκλοφόρησε το «Μεσάνυχτα και κάτι». Ήταν η πρώτη μεγάλη καταγραφή μιας πορείας που θα διαρκούσε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.

Από εκεί και πέρα, η πορεία του ήταν σταθερά ανοδική. Ο Μαζωνάκης δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αποκτήσει προσωπικό κοινό και να γίνει μια από τις χαρακτηριστικές φωνές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Τραγούδια όπως το «Μου λείπεις», το «Φεύγω για μένα», το «Παιδί της νύχτας» και το «Ανήκω σε μένα» πέρασαν από τις πίστες στις ζωές των ανθρώπων και έγιναν μέρος της καθημερινότητάς τους. Ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ως λαϊκό τραγουδιστή, όμως ποτέ δεν έμεινε αυστηρά μέσα στα όρια που συνήθως συνοδεύουν αυτή την ταυτότητα. «Εγώ είμαι λαϊκός τραγουδιστής... συναισθήματα πολύ εσωτερικά», είχε πει, και ίσως αυτή η εσωτερικότητα να ήταν που του επέτρεψε να συνδεθεί με ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών μουσικών αναφορών.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένας καλλιτέχνης που βρισκόταν διαρκώς «στο ανάμεσα», όπως είχε πει ο ίδιος. Ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο, ανάμεσα στο λαϊκό και το μοντέρνο, ανάμεσα στην παράδοση και την ανατροπή. Συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών και μουσικών κόσμων και δεν δίστασε να πειραματιστεί ακόμη και με ήχους που τότε δεν θεωρούνταν αυτονόητο ότι μπορούσαν να συνυπάρξουν με το λαϊκό τραγούδι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η συνεργασία του με τους Goin’ Through στο «Θέλω να γυρίσω στα παλιά».

Το ίδιο συνέβαινε και με την εμφάνισή του. Η εικόνα του έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Ρούχα, styling, σκηνικές παρουσίες και μια διάθεση να αμφισβητεί τα στερεότυπα που συνόδευαν τον λαϊκό τραγουδιστή δημιούργησαν έναν καλλιτέχνη που μπορούσε να προκαλεί συζήτηση ακόμη και όταν δεν τραγουδούσε. Ο ίδιος είχε περιγράψει τη διαδικασία αυτή απλά, λέγοντας ότι «δούλευε με τους συνεργάτες του και προχωρούσαν με εκείνο που τους άρεσε, χωρίς να φοβάται να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό».

Παράλληλα, η πορεία του στη δισκογραφία συνεχιζόταν. Οι δίσκοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, οι επιτυχίες γίνονταν τραγούδια μιας ολόκληρης εποχής και ο Γιώργος Μαζωνάκης έφτασε να έχει μια μακρά δισκογραφική διαδρομή, από το «Μεσάνυχτα και κάτι» του 1993 μέχρι το «Αγαπώ σημαίνει» του 2019.

Από τη σκηνή στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο

Δεν περιορίστηκε όμως στη μουσική. Η χαρακτηριστική του εικόνα και η προσωπικότητά του τον οδήγησαν και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, με συμμετοχές σε διαφορετικά πρότζεκτ, από το «Μίλα μου βρώμικα» και τα «Νούμερα» μέχρι την ταινία «Στον Θρόνο του Ξέρξη». Ωστόσο, ακόμη και όταν δοκίμαζε κάτι διαφορετικό, η μουσική παρέμενε το σημείο αναφοράς του, το μέρος στο οποίο επέστρεφε πάντοτε.

Ο άνθρωπος πίσω από τον «Μαζώ»

Πίσω από την επιτυχία παρέμενε ο άνθρωπος της Νίκαιας. Ο άνθρωπος που, σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων από τη γειτονιά του, τραγουδούσε από μικρός και έλεγε στους γύρω του ότι κάποια ημέρα θα γίνει γνωστός.

Ένας παλιός συμμαθητής του είχε μιλήσει για το παιδί που είχε από τότε αυτή την αυτοπεποίθηση, ενώ άνθρωποι που τον γνώριζαν πριν από τη δημοσιότητα θυμούνταν έναν Γιώργο που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Μπορεί να άλλαξαν οι πίστες, τα φώτα, τα ρούχα και οι αριθμοί, όμως ο «Μαζώ» παρέμεινε για πολλούς ο ίδιος άνθρωπος που είχε μεγαλώσει στη Νίκαια και κάποτε έλεγε ότι θέλει απλώς να γίνει τραγουδιστής.

Η οικογενειακή ρήξη

Και ενώ η καλλιτεχνική του πορεία συνέχιζε, η προσωπική του ζωή βρέθηκε τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο μιας μεγάλης οικογενειακής σύγκρουσης. Το 2024 η σχέση του με την αδελφή του και επί χρόνια στενή συνεργάτιδά του, Βάσω Μαζωνάκη, οδηγήθηκε σε ρήξη και στη συνέχεια σε δικαστική διαμάχη. Ο ίδιος είχε μιλήσει δημόσια για όσα βίωνε, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ήταν κάτι που δεν περίμενε να ζήσει στα πενήντα του. Η υπόθεση πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις το καλοκαίρι του 2025, όταν οι αδελφές του υπέβαλαν αίτηση για την ακούσια εξέτασή του, με την υπόθεση να οδηγεί σε εισαγγελική εντολή και στην εισαγωγή του στο Δρομοκαΐτειο.

Ο Μαζωνάκης επέστρεψε από εκείνη την περιπέτεια και συνέχισε να εργάζεται. Κυκλοφόρησε το τραγούδι «Επιπτώσεις», ένας τίτλος που για πολλούς απέκτησε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, και συνέχισε τις ζωντανές εμφανίσεις του. Στις 10 Ιουνίου έδωσε μεγάλη συναυλία στη Θεσσαλονίκη και είχε μπροστά του ένα ακόμη σημαντικό σχέδιο, μια μεγάλη συναυλία στην Τεχνόπολη της Αθήνας για τα 33 χρόνια της καλλιτεχνικής του διαδρομής.

Το ραντεβού στο ιατρείο της Καρνεάδου που του στέρησε τη ζωή

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, ο Γιώργος Μαζωνάκης βρέθηκε σε ιδιωτικό ιατρείο στην οδό Καρνεάδου, στο Κολωνάκι, προκειμένου να υποβληθεί σε θεραπεία πλασμαφαίρεσης. Η διαδικασία ξεκίνησε, όμως λίγη ώρα αργότερα η κατάσταση πήρε δραματική τροπή, καθώς ο τραγουδιστής υπέστη καρδιακή ανακοπή.

Ακολούθησε κινητοποίηση του ΕΚΑΒ και προσπάθεια ανάνηψης, ενώ, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, οι διασώστες έδωσαν μάχη για να τον επαναφέρουν. Ο Γιώργος Μαζωνάκης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Ελπίς», όπου παρά τις προσπάθειες των γιατρών διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ήταν μόλις 54 ετών.

Οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατός του αποτέλεσαν αντικείμενο αστυνομικής και δικαστικής έρευνας. Οι γιατροί Ιωάννα Γάκα και Ηλίας Θεοδωρόπουλος που συνδέονται με το ιδιωτικό ιατρείο κατηγορούνται για ανθρωποκτονία από με ενδεχόμενο δόλο και προφυλακίστηκαν. Τα πραγματικά αίτια εξετάζονται.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο. Ο Σταύρος Ξαρχάκος μίλησε για έναν καλλιτέχνη που μπορούσε να κάνει το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση, ενώ η Μαρίζα Κωχ, ο Γιώργος Νταλάρας, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Μιχάλης Πασχαλίδης, ο Γιάννης Κότσιρας και πολλοί ακόμη άνθρωποι του ελληνικού τραγουδιού αποχαιρέτησαν δημόσια τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Και ύστερα ήρθε το τελευταίο αντίο. Από το βράδυ της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται για να τον αποχαιρετήσει. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, άνθρωποι που τον είχαν γνωρίσει από κοντά και άνθρωποι που δεν τον συνάντησαν ποτέ, αλλά ένιωθαν ότι κάποιο τραγούδι του αποτελεί κομμάτι της δικής τους ζωής. Και ήταν ίσως αυτή η πιο καθαρή απόδειξη της σχέσης που είχε δημιουργήσει με το κοινό του όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε πει σε συνέντευξη του στον Τάσο Τρύφωνος ότι στα live του είχε κόσμο από δέκα μέχρι εκατόν δέκα ετών. Και τώρα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν απέναντί του για τελευταία φορά.

Τα τραγούδια που κάποτε ακούγονταν στις πίστες, τώρα ακούγονταν ανάμεσα στον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί για το τελευταίο αντίο. Το «Ανήκω σε μένα», το «Παιδί της νύχτας», το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» απέκτησαν ένα διαφορετικό βάρος. Το «Παιδί της νύχτας» επέστρεψε εκεί απ’ όπου είχε ξεκινήσει, στον κόσμο, στις φωνές των ανθρώπων, στις αναμνήσεις τους. Και ύστερα ήρθε το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», ένα τραγούδι που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε να αποκτά ένα διαφορετικό νόημα, γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε πράγματι γυρίσει στα παλιά, είχε επιστρέψει στη Νίκαια, στον τόπο όπου είχε ξεκινήσει το όνειρο.

Και αυτή τη φορά δεν τραγουδούσε εκείνος για τον κόσμο.

Τραγουδούσε ο κόσμος για εκείνον.

Διαβάστε επίσης